"నాకు నగలు, రకరకాల పువ్వులంటే నాకు చాలా ఇష్టం. అవే నాకు వజ్రవైఢూర్యాలు" తన్మయత్వంతో చెప్పుకుపోతున్నది సీత.
"నాకు రెండే గౌనులు. కొంచెం మంచివి వున్నాయ్. అవి మా అమ్మవి. వాటిలో నేను పిచ్చుకలా కన్పిస్తానని తెలుసు.
రెసిడెన్సీలో డిన్నర్ కి వచ్చే ఆడవాళ్ళంతా ఖరీదయిన దుస్తులు ధరించి నగలతో వస్తారు. వాళ్ళ మధ్య నేను ఎంత వెలవెలా పోతుంటానో నాకు తెలుసు. అయినా నాకు పువ్వులంటే ఇష్టం. వాటితో అలంకరించుకొని నీ మాటల్ని తల్చుకొంటూ, నన్ను నేను సమర్ధించుకొంటూ వుంటున్నాను" ఈసారి సీత కంఠంలో ఏదో బోలుతనం ద్యోతకమయింది.
అతను సమాధానం ఇవ్వలేదు.
"సారీ! నేను నా బీదతనాన్ని గురించి మాట్లాడి వుండకూడదు. ఇండియాలో నాకంటే ఎంతో బీదవాళ్ళు నూటికి తొంభయ్ మంది కన్పిస్తున్నారు. కలకత్తాలో జనాన్ని చూసి నాకు మతిపోయినట్టే అయింది. ఇక్కడ ఇంకా నయం. పిల్లలకు బట్టలు ఉండవు. ఎముకల గూళ్ళులా కన్పించారు. ఆడవాళ్ళూ, మగవాళ్ళూ ఎందరో అర్థనగ్నంగా కన్పించారు. ఎండుకుపోయి కన్పించారు. ఈ దేశంలో ఇంత బీదతనం వుందని నేను ఊహించలేదు."
"నువ్వు ఈ మాత్రం గమనించి వాళ్ళకోసం బాధపడటం నాకు సంతృప్తిగా వుంది."
"అవును! వాళ్ళూ మనుషులే! వాళ్ళకు సహాయం చెయ్యాలనిపించింది. నాకు నేనే సహాయం చేసుకోలేని నాకు ఆ ఆలోచన రెండో నిమిషంలో నవ్వు కలిగించింది.
"నీ ఆలోచనలు వింటుంటే నాకు గర్వంగా వుంది. నా శిష్యురాలు ఇంత బాగా ఆలోచించగలదని నేను ఊహించలేదు సుమా!" సగం గంభీరంగా, సగం సరదాగా అన్నట్టుగా అన్నాడు.
"మీరు చెప్తున్నది నిజమేనా?"
"నిజమే. సరే వెంటనే ఇక నువ్వెళ్ళిపో. చాలా ఆలస్యం అయిపోయింది."
ఆమె అతని ముఖంలోకి చూసింది.
"నా గురించి మీరు ఆలోచిస్తున్నారా?" చిన్నపిల్లలా అడిగింది.
"ఎందుకు ఆలోచించనూ!" ఆమె చేతిని అందుకుని పెదవులకు ఆనించి వదిలేశాడు. ఆమె మనసు ఆనందంతో తృళ్ళి తృళ్ళిపడింది. అతను ఆమెలో కలిగిన ఆ అనుభూతిని అర్థం చేసుకున్నట్టుగా నవ్వాడు. అతని నవ్వు ఆమె మనసులో వెన్నెల చల్లదనాన్ని కురిపించింది.
"ఇక వెళ్ళిపో! వెనక్కి చూడకు" అన్నాడు.
ఆమె లేచింది. ముందుకు రెండడుగులు వేసింది. ఆగింది. "వెళ్ళిపో" ఆజ్ఞ ఇస్తున్నట్లుగా అన్నాడు.
ఆమెకు వెనక్కి తిరిగి చూడాలని వుంది. కాని ఎందుకో భయంవేసింది. అలా చేస్తే అతనికి కోపం వస్తుందా? కాదు! మరి? అతని మాటను ధిక్కరించే ధైర్యం లేక కాదు! మరి? ఏమో! ఆలోచిస్తూనే ముందుకు నడిచింది.
అతనెవరు? ఇవాళ కూడా చెప్పలేదు. ఇక్కడ ఈ టూంబ్స్ లో ఏం చేస్తున్నాడు?
ఏదో అజ్ఞాత శక్తి తరిమినట్లుగా భయంతో బయటకు వచ్చింది.
ఎదురుగా వున్న సిపాయిలు ఆమెను చూసి లేచారు.
"ఏం జరిగింది మేమ్ సాబ్? ఎందుకలా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు?" సిపాయిల్లో పెద్దవాడు అడిగాడు.
"అబ్బే ఏంలేదు. ఆలస్యం అయిపోయిందని" తడబాటుగా అన్నది. రెండో సిపాయి ఆమె ముఖంలోకి అదోలా చూశాడు.
"మీరు వంటరిగా లోపలికి వెళ్ళి వుండాల్సింది కాదు" అన్నాడు.
"ఏం? ఎందుకలా అన్నావ్?" సీత గాభరాగా అడిగింది.
"అబ్బే ఏంలేదు! మీరు భయపడ్డారని- అవి సమాధులాయె..."
"రండి మేమ్ సాబ్ వెళ్ళిపోదాం! చీకటి పడకుండా వెళ్ళిపోవాలి" మాటమారుస్తూ అన్నాడు సిపాయిల్లో పెద్దవాడు.
"చీకటిపడితే..." సీత గాభరాగా చూస్తూ అడిగింది.
చిన్నవాడు ఏదో చెప్పబోతుంటే పెద్దవాడు చూపులతోనే అడ్డుకున్నాడు. అది సీత గమనించలేకపోలేదు.
"బర్నెస్ సాబ్ గారు త్వరగా వచ్చేయమని ఆజ్ఞాపించారు" అన్నాడు వయసు మళ్ళిన సిపాయి.
అంతేగదా! సీత రిలీఫ్ గా గుండెలనిండుగా గాలి పీల్చుకుంది.
గుర్రం ఎక్కింది. కళ్ళెం చేతిలోకి తీసుకుంది.
ఆమెకు మాట్లాడాలని లేదు. గుర్రాన్ని పరిగెత్తించాలనీ లేదు.
"నా శిష్యురాలిని చూసి గర్విస్తున్నాను" అతని గంభీరమైన కంఠం మ్యూజిక్ లా ఆమె చెవుల్లో మోగుతున్నది. ఆమె పెదవులు చిరునవ్వుతో విచ్చుకున్నాయి. తను వట్టి ఫూల్!" అతన్ని గురించి ఏదో ఊహించుకొని తను భయపడటం ఏమిటి? ఆ భయం అతను ఎదురుగా వున్నప్పుడు కలగలేదు? అతన్ని గురించి అడిగి తెలుసుకోవాలని కూడా అన్పించలేదు. అతని పక్కన కూర్చోవడం, అతన్ని చూడటం, అతని కంఠం వినడం -అంతే...తనకు కావాల్సింది అంతే!
అతనికి తను టూంబ్స్ వస్తున్నట్టు ఎలా తెలిసింది?
వచ్చేప్పుడు తిరిగి చూడకుండా ఎందుకు వెళ్ళిపొమ్మన్నాడు? సీతకు తన చిన్నప్పుడు అమ్మమ్మ చెప్పే రాజకుమారికథలోని మాంత్రికుడు గుర్తొచ్చాడు. మనసు ఝల్లుమన్నది. గుర్రం కళ్ళెం లాగింది అప్రయత్తంగానే. గుర్రం దౌడు తీయసాగింది.
                                                  * * *
బాగా అలసిపోయి ఉండటంవల్ల డిన్నర్ అవగానే నిద్రపోయింది సీత. ఉదయం నిద్రలేచేసరికి సేదతీరినట్టుగా అనిపించింది. అతన్ని గుర్తుచేసుకుంది. ముందురాత్రి తనకి కలిగిన భయానికి తనలోతనే నవ్వుకుంది. అతను తనను ధైర్యంగా వుండమని బోధించాడు. సీత అరణ్యంలో చెట్టుకింద రాక్షసుల మధ్య ధైర్యంగా ఎన్నో సంవత్సరాలు గడిపిందట. తనో? తనకు ఇష్టమయిన వ్యక్తి తనకోసం అంత దూరం వచ్చినవాడ్ని ఏ దెయ్యంగానో భావించి భయపడింది.
టిఫిన్ చెయ్యడానికి డైనింగ్ టేబుల్ ముందు కూర్చుంది.
అప్పటికే మిస్టర్ హారే కూర్చుని వున్నాడు. సీతను చూసి పలకరింపుగా నవ్వాడు.
"బాబాయ్!"
"ఏమిటమ్మా?"
"హోమ్ రూత్ గురించి మిస్టర్ బ్లన్ట్ ఉద్దేశాలతో మీరు ఏకీభవిస్తున్నారా?"