మా : ఎందుకు ?
    ఇం : నాకే తెలియదు. ఎవర్ని కొట్టాలో -నాకు తెలియడం లేదు. వాణ్ని కొట్టకూడదని నాకు తెలుసు. అయినా కొట్టే వుండేవాణ్ని. బహుశా ఏడెనిమిది యేళ్ళ పిల్లవాడిచేత బూట్ పాలిష్ . పనిచేయిస్తూ, వాటినెత్తిన మరొక పసివాడి బరువు గూడా ఎత్తిన ఈ నియమాలను నేను పాటించలేక కావచ్చును.
    మా : ఇది వేరు.
    ఇం : వేరు ఎలా  అవుతుంది. నీ యింట్లో నియమాలు మరో రూపంలో వుంటాయి. వాటిని నువ్వు పాటిస్తావు. పాటించాలని గూడా నీ నియమాలలో వుంది.
    మా : నా మీద కోపం  వస్తుంది కదూ?
    ఇం : నీ మీద నాకు కోపం రాదనీ నీకు  తెలుసు.
    (మానసి మాట్లాడదు.)
    ఏం : తెలియదా?
    మా : తెలుసు.
    ఇం : మరి నిష్టూరంగా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావు.
    మా : నిన్ను ఇలా చూస్తుంటే ఎందుకో నాకే భయం వేస్తుంది.
    ఇం : ఎలా చూస్తుంటే?
    మా : నీ కోపం - అదే, నియామాలంటే నీకున్న కోపం చూస్తుంటేను....
    ఇం : (కొంచెం నవ్వి)___నా కోపం నిష్ర్పయోజనమైంది. ఈ కోపం గుడ్డిది. దోడకు తలకొట్టుకున్నట్లే - నేను కోపగించుకోవటం.
    మా : తెలిసి గూడా, ఎందుకిలా నిన్ను - నువ్వు హింసించుకుంటావు?
    ఇం : ఎప్పుడైనా బైబిలా చదివావా?
    మా : బైబిలా ? ఎందుకు?
    ఇం : జ్ఞానవృక్షాన్ని గురించిన కథ చదివావా? జ్ఞానఫలాన్ని -తిన్న- ఆదమ్, అవ్వ ఎలా స్వర్గచ్యుతులు అయ్యారో విన్నావా?
    మా : విన్నాను.
    ఇం : నేనుకూడా, జ్ఞానఫలం రుచి చూసి వుండకపోతే - నీ, ఈ  సంఘవ్యవస్తలో స్వర్గసుఖాన్ని చూడుగలిగే వాణ్ని. గోడకు తల పగలకొట్టుకోవడంకంటే యిష్టం. నేను చేయగలిగింది ఏమీలేదు.
    (కొంతసేపు యిద్దరూ మౌనంగా వుంటారు.)
    మా : నువ్వు లేకపోతే, నేనేమౌతానో అనే భయం నాకు  అప్పుడప్పుడూ, కలుగుతూ వుంటుంది.
    ఇం : ఎందుకు?
    మా : చెబుతాను. కోపగించుకోకు. నువ్వు లేకపోతే యీ  నియమాలను చూసి నాకు కోపం వచ్చేది. నువ్వు వున్నావు గనుకనే నేను నియమాలను పాటిస్తున్నాను.
    ఇం : అంటే నేను వుండటం నీకు హానికరం అన్నమాట
    మా : అలా అనకు. ఎలా చెప్పను? నువ్వంటే నాకు ఎంత ఇదో ! నీ ఉనికి నా జీవితానికి శక్తి ఇస్తుంది. ఆ శక్తి నాకు లభించకపోతే యేనాడో నేను మునిగిపోయేదాన్ని.
    (ఇంద్ర వింటూ వుంటాడు.)
    నాకు కోపగించుకోవడం ఇష్టంలేదు. ఈ జీవితాన్ని నేను ప్రేమిస్తున్నాను. అందుకే జీవితంతో రాజీపడటానికి నేను వెనుకాడను. ఇదంతా నీవల్ల......... ఏమిటో నాకు సరిగా చెప్పటం రావటంలేదు___
    ఇం : ఊఁ ! ఆగిపోయావేం ?మాట్లాడు.
    మా : నాకు మాట్లాట్టం రాదు. నువ్వే , మరో  విషయం మాట్లాడు.
    ఇం :  మనం మాట్లాడుతూంది అదేగా?
    మా : ఈ పుస్తకం, నాకు అర్ధం కాకపోతే చెబుతావు కదూ?
    (ఇంద్ర మానసిని చూస్తూ నిలుచొని వుంటాడు.)
    ఏమయింది-మాట్లాడవేం?
    ఇం : నాకు ఉద్యోగం దొరికిన రెండోరోజు  నిన్ను పెండ్లి చేసుకొంటాను.
    మా : వద్దు ! వద్దు !
    ఇం : చూస్తుండు.
    మా : నేను నీ పినతల్లి కూతుర్ని అన్న విషయం  మర్చిపోతున్నావే?
    ఇం : నువ్వు ప్రతిసారి జ్ఞాపకం చేస్తూనే వున్నావుగా.
    మా : అయినా, నువ్వు అదే అంటున్నావు.
    ఇం : నిజమే అంటున్నాను. నేను దేన్ని లస్ఖ్యం చెయ్యను.
    మా : నన్ను కూడానా?
    ఇం : నువ్వు కావాలి. గాని-నీ నియమాలు నాకక్కరలేదు.
    మా : నన్ను నీవు  ఎక్కువరోజులు భరించలేవు.
    ఇం : ఇదొక వంక!
    మా : నేను నిజమే చెబుతున్నాను. నేను అతిసాధారణమైన ఆడపిల్లను.
    ఇం : నేను పూర్తిగా అసాధారణమైనవాణ్ని.
    మా : అవును. నువ్వు అసాధారణమైనవాడివే.
    ఇం : సంతోషిస్తున్నాను.
    మా : కాదులే ! సాధారణమైనవాడివే.
    ఇం : ఇక పేచీ ఏముంది?
    మా : అయిపోయిందా?
    ఇం : ఒక సాధారణమైన అబ్బాయి, ఒక సాధారణమైన అమ్మాయిని. వివాహం చేసుకోబోతున్నాడు. ఇక గొడవే లేదు.
    మా : ఇక చాల్లే ! వెళదాం పద!
    ఇం : నేను రాను.
    మా : ఆలస్యం కావటంలేదు.
    ఇం : కానీయ్.
    మా : నీకేం ? నీ మూలంగా నేనేగా ఇంట్లో తిట్లు తినాలి.
    ఇం : అది ఇల్లుకాదు. వల్లకాడు.
    మా : మళ్ళీ ప్రారంభం. పద వెళదాం!
    ఇం : పద!
    మా : ఎందుకంత కోపం? నాకేం భయం అనుకున్నావా?
    ఇం : ఆలశ్యం అవుతుంది. కదులు-
    మా : నేను  కదల్ను.
    ఇం : అయితే సరే! కూర్చుందాం!
    మా : ఏయ్ ! లే లే  వెళదాం.
    (ఇంద్ర మానసి  భుజంమీద చెయ్యి వేస్తాడు. మానసి చెయ్యిని తోసేస్తుంది.)
    ఏమిటిది? పార్కులో వున్నాం అన్న సంగతి మార్చిపోయావా?
    ఇం : అయితే ఏం?
    మా : అదుగో - అటు చూడు! ఆ చెట్టుక్రింద ఎవరో వున్నారు.
    [రచయిత చీకట్లో ఓప్రక్కగా కూర్చుంటాడు.]
    ఇం : ఉండనియ్ !
    మా : అతను చూస్తే ?
    ఇం : చూడనియ్ ! బాగా చూడమను.
    {మళ్ళీ ఇంద్ర మానసి భుజంమీద చెయ్యి వేస్తాడు. మానసి చేతిని తొలగించింది. ముందుకు నడుస్తుంది. చిరునవ్వుతో ఇంద్రజిత్ ఆమెను అనుసరిస్తాడు. రచయిత ముందుకొస్తాడు.]