మూడు ముళ్ళ బంధం

    "నాన్నా, ఈసారి అమ్మని నాతో తీసికెళ్లాలనుకుంటున్నాను కొన్నాళ్ళుండి వస్తుంది-" అన్నాడు అమెరికా కొడుకు.
    "ఏం, నేను చచ్చాననా అమ్మని తీసికెళ్లడం' దురుసుగా అన్నాడు తండ్రి. కొడుకు నుదురు బట్టించి 'నాన్న -' హెచ్చరిస్తున్నట్టు కాస్త గట్టిగానే అన్నాడు.
    "అమ్మకి కొన్నాళ్లు మార్పు కావాలనుకుంటుంది, నాతో వస్తానంది. తీసికెడుతున్నాను కొన్నాళ్ళుండి వస్తుంది-' మరో మాట అనే వీలు లేకుండా తన నిర్ణయం చెప్పాడు.
    "కొన్నాళ్ళేం ఖర్మ, శాశ్వతంగా వుంచుకో, నాకేం పరవాలేదు, నాగురించి ఎవరికి బెంగక్కరలేదు, నా సంగతి నేను చూసుకోగలను' ఉక్రోషం, అసహనం ధ్వనించింది ఆ గొంతులో - పక్కనించి వింటున్న రాజేశ్వరి ఏదో చెప్పడానికి నోరు తెరవ బోయింది, కొడుకు చాల్లే వూరుకో అని సంజ్ఞ చేశాడు. 'అమ్మ మీకోసం వంటమనిషిని మాట్లాడింది. మీకేంకావాలో ఎలా చెయ్యాలో అన్ని చెప్పింది - మీకేం ఇబ్బంది వుండదు - 'యింట్లోనే వుంటుంది ఆవిడ-' 'అయ్యో పాపం, నా గురించి అంత యావక్కరలేదు - నా సంగతి నేను చూసుకోగలను. ఎవరికెక్కడికి వెళ్లాలంటే వెళ్లి అక్కడుండచ్చు' మొహం ఎర్ర పరుచుకుని ఉక్రోషంగా అంటూ లేచివెళ్ళిపోయారు విశ్వనాథంగారు.
    రాజేశ్వరి కలవరంగా కొడుకు మొహం వైపు చూసింది. 'వూరుకో అమ్మ, నీవేం పట్టించుకోకు ఆయన మాటలు, ఆయన సంగతి మనకి తెలియదా - నీవు మాట్లాడక వూరుకో, నేను చూసుకుంటాను-' అని అభయం యిచ్చాడు నరేష్.
    నిన్న సాయంత్రం తండ్రి వాక్ కి వెళ్లినప్పుడు తల్లి వచ్చి ఏదో చెప్పాలనుకుంటూ సందిగ్ధ పడడం చూసి' ఏమిటమ్మా అన్నాడు నరేష్ - 'నానీ... ఈసారి నన్ను నీతో తీసుకెడతావా, కొన్నాళ్ళుండి రావాలని ఉంది నీదగ్గిర' అంది. నరేష్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు - తల్లి తనంతటతను తనతో వస్తాననడం ఆశ్చర్యంతో పాటు ఆనందం కల్గించింది - గత పదేళ్లుగా ఎన్నిసార్లు పిల్చినా అక్కడ మాకు తోచదురా బాబూ, ఆ చలి అది పడదు ఏదో ఓసారి వచ్చాం. నాలుగు వూర్లూ తిరిగాం, నీ ఇల్లు వాకిలి సంసారం చూశాం గదా, ఆ ప్రయాణం అది యింక చేసే ఓపిక లేదురా, నేనెలావున్న మీనాన్న అసలు రారురాయింక - కిందటిసారే చూశావుగా వున్న నాలుగు నెలలు ఎంత సణిగారో..' అని రావదానికిష్టపడని తల్లి తనంతట తను అడిగిందంటే-?! ఏంటమ్మా నిజంగానే అంటున్నావా, నాన్న వస్తానన్నారా-' అనుమానంగా అడిగాడు.
    'మీ నాన్న కాదురా, నే ఒక్కర్తిని రావాలనుకుంటున్నాను... అని కాస్త ఆగి తలదించుకుని' నాకిక్కడ నించి రెండు మూడు నెలలు దూరంగా వెళ్ళిపోయి ప్రశాంతంగా బతకాలనిపిస్తుందిరా. ఈయనతో పడలేక పోతున్నారా.. ఆవిడ గొంతు రుద్ధమయి, కళ్లు తడి అయ్యాయి- 'వయసుతోపాటు కాల్చుకు తినడం మరీ ఎక్కువైపోయింది నానీ, అనని మాట అనే మాట లేదు, నోటికెంత వస్తే అంత అందరిముందు అనడం, ప్రతి దానికి విసుగు, కసుర్లు, ఊ అంటే కోపం ఆ అంటే తిట్లు పడలేక పోతునార్రా. యీ కొంపలో వుండలేకపోతున్నానురా-' కళ్ళు తుడుచుకుంటూ అంది రాజేశ్వరమ్మ - తండ్రి సంగతి తెల్సిన కొడుకు తల్లిని ఏమనిచెప్పి ఓదార్చాలో తెలియలేదు. 'నాకు డెభైఏళ్లు వస్తున్నాయి - నేను మనిషినని, నాకు అవమానం, అభిమానం వుంటుందని ఆయన ఎప్పటికీ గ్రహించరు. కట్టుకున్న దానిమీద అభిమానం, గౌరవం అనేది ఆయనలో ఏకోశానా కనపడదు. భార్య అంటే చాకిరి చేస్తూ తన కాలికింద పడుండి, ఏమన్నా పడుండాలనే ఆ మనస్తత్వం నే చచ్చినా మారదు. ఆయనకి ఈ వయస్సులో వేళవేళలకి అన్ని అమర్చి పెడ్తూ చాకిరి చేస్తున్నానన్న కృతజ్ఞతన్నా లేదు మనిషికి - ఆయనకి వచ్చినట్టే నాకు వయసు పైబడ్తోందన్న ఆలోచన ఆయనకి లేదు. ఏ కాస్త చిన్న తప్పు జరిగినా విరుచుకుపడి నానా మాటలు అనడం - వూరుకొంటే మొద్దులా జవాబివ్వవేం అని తిట్లు, జవాబిస్తే ఏం నోరు లేస్తుంది అని ఎగరడం. ఏం బతుకు నాయనా యిది - ఆయనకి నే లేని లోటు, నా విలువ తెలియాలంటే ఆయన్ని విడిచి కొన్నాళ్ళు దూరంగా వుండాలని నిర్ణయించుకున్నాను-' తల్లి ఆవేదన అర్థం చేసుకున్నాడు నరేష్ - 'అమ్మా, నీకు చాలాసార్లు ఇదివరకే చెప్పాను, మరీ అంతలా పడివుండద్దు, ఏదన్నా అన్నప్పుడు జవాబిస్తూ వుండమని, నీవలా వూరుకోబట్టే ఆయన నిన్ను లోకువ కట్టారు - మాటకి మాట అంటే, అనే ముందు కాస్త జంకుతారని చెప్పాను నీకు. నీ వయసుకైనా గౌరవం ఇవ్వకుండా అలా అనడం, నీవు సహించడం వల్లే -' బాధగా, కోపంగా అన్నాడు- "నోరు మూసుకుంటుంటేనే యిలా అనే మనిషి జవాబిస్తే సహిస్తార్రా- ఎందుకీ గోల, రొస్టు అని నాపని నేను చేసుకొని వుంటున్నా - ఈ వయస్సులో గొడవలేమిటి నలుగురు నవ్వుతారని సహిస్తున్నకొద్ది... నా సహనానికీ హద్దుందని ఆయనకి తెలియాలి, నన్ను కొన్నాళ్ళు తీసికెడతావా... నీకు వీలుంటుందా, నీకు ఇబ్బందేం వుండదుగదా -' బిడియపడ్తూ అడిగింది రాజేశ్వరమ్మ.
    నరేష్ కోపంగా చూశాడు- 'ఏమిటమ్మా ఆ మాటలు - ఎన్నిసార్లు పిలిచాను రమ్మని, నాన్నకిబ్బంది అని, ఆయన్ని వంటరిగా వదిలి వస్తే బాగుండదని అనే దానివి. అమ్మా, నీకు ఎన్నాళ్లుండాలనిపిస్తే అన్నాళ్లుండు నా దగ్గిర. నీకేలోటు రాకుండా చూసే పూచినాది.
    "అయితే నీవే మీ నాన్నతో ఓ మాట చెప్పి టిక్కెట్టు అది ఏర్పాటు చెయ్యి-" అంది.
    కొడుకు ఆమాట చెప్పిందగ్గిర నించి విశ్వనాథంగారు మరింత బిగుసుకుపోయారు. భార్యతో అసలు మాటలు మానేశారు. మొహం ధుమధుమ లాడించుకుని విసరుగా వెళ్ళిపోవడం, ఏం కావల్సినా అడగకుండా తనే చేసుకోడం, కొడుకుతో కూడా చాలా ముభావంగా అడిగిందానికి ఊ ఆ - అనడం కంటే ఎక్కువ మాట్లాడకుండా యింట్లో సత్యాగ్రహం చేస్తూ తన అసమ్మతి, అప్రసన్నత తెలియచేశారు - రాజేశ్వరి చూసి చూడనట్టు ప్రవర్తించసాగింది - కొడుకు పట్టించుకోలేదు.
    వీసా, టిక్కెట్టు వచ్చాయి-' నాన్నా, రేపు సాయంత్రం బయలుదేరుతున్నాను, అమ్మకీ టిక్కెట్టు తీశాను-' కొడుకు చెప్పాడు - తన కోపాన్ని, అయిష్టతని చూసీ గ్రహించీ వెళ్ళడానికే భార్య తయారయిందిని మొహం మరింత గంటు పెట్టుకున్నాడు-' మంచిది' అన్నారు విశ్వనాథం వ్యంగ్యంగా "వంటావిడ వచ్చారు. అన్ని మన పద్ధతులు, మీ భోజన వేళలు అన్ని చెప్పింది. మీకెలా కావలిస్తే అలా చేస్తుంది చెపితే - పనిమనిషి వుండనే వుంది మీకేం యిబ్బందుండదు..." కొడుకు మాట పూర్తికాకుండానే 'నాకేం ఇబ్బంది- ఎవరన్నారు యిబ్బందని, యీవిడ లేకపోతే గడవదనుకుంటుంది, కోడిపెట్ట ముసలమ్మ కథ మాదిరి, వెళ్ళి శాశ్వతంగా అక్కడే వుండచ్చు నేను చచ్చాననుకుని-' ఆఖరి అస్త్రం వదిలారు- అంత మాట అన్నాక భార్య ఆగిపోతుందన్న ఆయన మనస్సులో ఆశ, - మర్నాడు భార్య సామానులన్ని సర్దుకుంటూ, పచ్చళ్లు, పొడులు చేస్తూ బజారునించి మిఠాయిలు అన్నీ తెప్పించడం చూశాక చిన్నపిల్లాడిలా ఉక్రోషపడిపోయారు. దీనికెంత ధైర్యం! తను లేకుండా, తనని వంటరిగా ఈ వయస్సులో వదిలి వెళ్ళడమా.. ఎంత పొగరు. కొడుకుని చూసి తైతక్కలాడుతుంది. వెళ్లనీ.. వెళ్లనీ దీని పని చెపుతూ, ఇల్లు ఆస్థి, గీస్తి ఏం రాయకుండా బుర్ర గొరిగించి కూర్చోపెడతాను అప్పుడు తెలుస్తుంది - ఏ కొడుకు ఎన్నాళ్లు ఆదుకుంటాడో చూద్దాం. - మనసు కల్లు తాగిన కోతిలా గెంతులు వేసింది.

                                           *    *    *    *    *