సుందరశివరావుకి కలిగిన దుస్థితి  నాకూ సంభవిస్తే?  ఆ రోజురాత్రి భోజనం చేయలేదు. ఈ విషయమై శ్రీమతికి ఉత్తరం రాసివుందును. చదివి మరిరెండుసలహాలు చెప్పించుకోగల అవకాశంకోరి మళ్ళా యివ్వడం నచ్చలేదు అసలీ గదినుంచి దూరంగా యెక్కడికైనా వెళ్ళిపోదామనుకున్నాను. నా చాదస్తం నాలోనే దాచుకోవడం మంచిదని వూరుకున్నాను.
ఏది ఏమైనా పార్ధుడితో ఇకమాటాడరాదని నిర్ణయించుకున్నాను.
ఖర్మ కాపోతే ,ఈ నిర్ణయం నే నెలా ఆచరించగలను? మునుపెప్పుడో పార్ధుడికి నేనిచ్చిన చనువుని పునస్కరించుకొని వాడు నాకు తరచూ కనిపిస్తూ నే వున్నాడు . నా ఆలో చనలన్నీ వాడికి తెలుసాయేమో, నాబలహీనతని కనిపెట్టి నాకు పిచ్చెత్తించగల సత్తా వున్నట్టు భయపెట్టేస్తూన్నాడు. వాడిని చూచిన ప్రతిసారీ యేవో దుర్శంకలు కలుగుతూనే వున్నాయి.
ఓనాడు, నే నాఫీసనుంచి గది కొస్తూన్నవేళ నా  వెనగ్గా రిక్షా ఆగివుండటం గమనించేను. వెనక్కి తిరిగిచూసేను. పార్ధుడు  కొత్తబట్టలో  కళకళలాడుతూ కనిపించేడు. వాడి పక్కన  మరో ఖరీదైన మనిషి కూర్చున్నాడు.అతను దర్జాగా సిగరెట్టు కాలుస్తున్నాడు.అతన్ని నేను వెంటనే గుర్తుపట్టలేదుగానీ, కొంచెం సేపటీకి అనగలిగేను.
" లక్ష్మీపతిగదూ!"
అతడు తలూపేడు.
" మా చిన్నాన్న. మా ఊర్నుంచి ఒచ్చేడు" అన్నాడు పార్ధుడు.
"ఇక్కడే పన్చేస్తూన్నారా?" అడిగెను లక్ష్మీపతి.
"కొన్నాళ్ళపాటుండాలి.తర్వాత మన వూరే!"
" మావాడు మికు బాగా తెలుసులావుందే."
" నా ఫ్రండు" అన్నా నవ్వుతూ.
ప్రార్ధుడు రిక్షాలోంచి గెంతి యింట్లోకి పారిపోయేడు తర్వాత రెండు రోజులూ పార్ధుడు నాకు కనిపించలేదు. వాళ్ల చిన్నాన్నతో వాడిషికారూ, సినీమాల సందడిలో నే నెందుకు గుర్తుంటాను?

                                 *    *    *    *
తెల్లవారుతుండగా ఓ చిత్రమైన కలవచ్చింది. తెల్లగ బొద్దుగావున్న పాపాయి, అందమైన ఆ పెద్ద కళ్ళల్లో వెల్తురు నింపుకుని తన రెండుచేతులూ చాచి నా మిదకి గెంతే   సన్నివేశం  మనోహరంగా ఉండటంతో నిద్రలోంచి లేచి కూర్చున్నాను. తర్వాత మళ్ళా నిద్రపట్టనేలేదు. లైటువేసి తల దిండుపై మోచేతులానించి గోడవేపు చూసేను. నగ్నంగా అందంగా , పోసనవ్వులవల్ల సగానికి మూతపడిన చిలిపికళ్ళతో కేలెండరు పాపాయి కనిపించేడు.  నేనూ పకపకా నవ్వేసి తలదించుకుని మరింత దగ్గిరిగా లాక్కుని పాట పాడుకున్నాను మెల్లగా-
"మా చిన్న కృష్ణుని మాటలు
మరువరాని తేనె తేటలు"
నా కళ్ళు నీటితో నిండిపోవడం గమనించేను పార్ధుడి స్థితి గుర్తుకు రావడంతో  అలాగే ,పిచ్చిగా చూస్తూండి పోయేను
కలలు నికజమవుతాయన్నది నేనొక్కడ్నీ చెప్పవలసిన మాటకాదు.  ఆ ఉదయం ఆఫీసుకెళ్ళి  కూర్చున్న తర్వాతవైరు నా చేతి కందింది. లేచి నిలబడి గట్టిగా కేకపెట్టాలనిపించింది.
" అయ్యా.! మాస్టారూ! నాకు కొడుకు పుట్టేడండీ!"
సీట్లో ఆ అవస్థని చూచి ఆసెక్షను  సుపర్నెంటు గబగబా నా దగ్గిరికొచ్చాడు . వైరులాక్కునిచదివేడు.ఆనక నాచేతిని నొక్కుతూ  'కంగ్రాచ్యులేషన్స్' అన్నాడు.
శెలవుపెట్టి అటునుంచి అటే మావూరి బస్సెక్కాను. బస్సు నెమ్మదిగా నడుస్తుందనిపించింది. అప్పుడు నేననుకున్నాను "సొంతంగా  ప్రతి మనిషికీ ఒక విమానం వుండి తీరాలని. సాయంత్రాని క్కాబోలు మా ఊరి పోలిమేరలు కనుపించేయి. పెద్దబజారుల్లో బస్సుదిగి ఇన్నిపళ్లూ, పువ్వులూ, స్వీట్సూ వగైరా కొనుక్కుని  ఇల్లు  చేరుకున్నాను.
మా చెల్లి కొడుకు నన్ను చూస్తూనే గట్టిగా అరిచేడు-
"మలే! నీకు  బావ పుత్తాలు."
ఈ అల్లరి వెధవకి వావి వరసలు తెలీవు నాకు బావ పుట్టడమేమిటి?
అన్నయ్య వదినతో మెల్లిగా మాట్లాడితే నాకు వినిపించదనుగకున్నాడు కాబోలు- నావసలే పాము చెవులు.
"వీడిని వున్నపళంగా  రమ్మని నేనేం వైరివ్వలేదోయ్! మగపిల్లాడు, తల్లీ, బిడ్డ క్షేమమూ అవటానిచ్చేను. వూరికే అన్నారా- పుత్రోత్సాహము తండ్రి కన్చెప్పి! ఏమంటావ్?"
" చాల్లె.... మిరూరుకోండి. ప్రతిదానికీ పూరాణం చెప్తారు!"
స్నానంచేసి హాస్పిటల్ వెళ్లేను.  నిండుగా  నవ్వుతూ కళ్ళతో ఆహ్వానించింది శ్రీమతి. ఆకళ్ళతో ఆహ్వానించింది శ్రీమతి.ఆకళ్లు  తృప్తితో మెరుస్తూన్నాయి ఆమెలో యేదో 'కనుపిస్తోంది. మంచంపక్క గా వెళ్ళినించున్నాను.
" బాబుని చూడొచ్చా?"
"రెండు రోజులుంటారుగా?"
" ఎప్పుడైతే ఏం?"
"ఏం ఫర్లేదు. మంచి నక్షత్రంలోనే పుట్టేడు."
" వూ..... ఎవరి పోలికట?"
" చెప్పుకోండి చూద్దాం."
"చాలా వరకు నేనే!!"
" వెరీగుడ్ . అందంగాడేనన్నమాట. థేంక్యూ సీతా, థేంక్యూ"
"గట్టిగా అరవకండి .ఎవరైనా వింటారు. అది సరే గానీ, బొత్తిగా అంత లావైపోయారేమిటండి!   ఆ వూరి నీళ్లు పళ్ళేదేమిటి? లేక మి పార్ధుడిగురించి బెంగా."
పార్ధుడు! సీతతో మాటాడేందుకు  నోరు పెగల్లేదు. చాలాసేపు సీత ఒక్క  ర్తె మాటాడింది. మళ్ళా రేపొస్తానని చెప్పి అక్కడ్నుంచి కదిలొచ్చేశాను. వెళ్ళిపోయేముందు సీత అన్నది.
" బాబుని చుడరూ?"
మనసంతా వికావికలైపోయింది. ఈ పార్ధుడనబడే ఒకానొక అమాయకపుపిల్లవాడు గుర్తుకొచ్చినక్షణం నే  నెంతో భయపడిపోతున్నాను. భగవంతుడా! నేను చాలా మంచి  వాడిని, మంచి వాళ్ళకి నువ్వు కీడు చేయవని తెలుసు. నన్ను బతకనివ్వు.  మా చిరంజీవికోసం నన్ను బతకనివ్వు.