అక్కడే పంజరంలో ఉన్న మైనాపిట్ట, తాను కోల్పోయిన స్వేచ్చని తలుచుకుని దుఃఖిస్తున్నట్లు విషాదంగా అరవడం మొదలెట్టింది.
    వ్వవ్వవ్వ    
    పంజరం కంటే పెద్దదేమీకాదు ఆ గది. చీకటిగా ఉంది. చాల రోజులనుంచి తలుపులు మూసి ఉంచినట్లు అదొక రకమైన వాసనవస్తోంది. కప్పుకి బదులుగా ఉన్న రేకు మీద వాన చినుకులు పడుతూ ఉంటే టప్పు టప్పు మనే ఆ శబ్దం లౌడ్ స్పీకర్ వినిపించినట్లు పెద్దగా వినబడుతోంది. వాన నీరు మట్టి గోడలలోకి ఇంకి, గదినంతా చెమ్మగా చేస్తోంది.
    చెప్పలేనంత దిగులుగా ఉంది అక్కడివాతావరణం.
    ఒకపాత ఇనప మంచంమీద పడుకుని ఉంది సృజన కాదు, పడుకున్న భంగిమలో మంచానికి కట్టివేయబడి ఉంది ఆమె.
    కేకలువేసి వేసి ఆమె గొంతుతడారిపోయినా, ఒక్క కేకా బయట ఉన్నవాళ్ళెవరికీ వినబడలేదు. ఆమె నోట్లో ఒక మురికి బనీను కుక్కి ఉంది.
    ఉండిఉండి వెక్కుతోంది సృజన. కన్నీళ్ళతో ఆమెబుగ్గల మీద చారికలుకట్టి ఉన్నాయి.
    ఎక్కడ ఉంది తను? తనని ఎత్తుకు వచ్చింది ఎవరు? ఎందుకు ఎత్తుకొచ్చాడు?
    మళ్ళీ ఒక్కసారిగా ఏడుపొచ్చేసింది సృజనకి.
    చాలాసేపటి తర్వాత దుఃఖాన్ని ఉగ్గబట్టుకుని, జరిగినదంతా గుర్తు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించింది సృజన.
    స్కూలువదలగానే బయటికివచ్చింది తను. జైహింద్ స్టోర్స్ పక్కనున్న సందులో నుంచి తిరిగిరావడం తనకి అలవాటు. ఆ సందు కొంచెం లోన్లీగా ఉంటుంది. అయినా అలవాటైనసందు కాబట్టి తను ఎప్పుడూ భయపడలేదు.
    రోజూలాగానే ఇవాళకూడా తను సందుమలుపు తిరిగింది. అటో ఒకటి అక్కడ ఆగి ఉండడం గమనించింది తను. తను గమనించనిదల్లా, ఒక మనిషి పిల్లిలా తనను వెనకనుంచి సమీపిస్తున్నాడనే!
    అతను తనని మొరటుగా ఆటోలోకి తోశాడు. మరుక్షణం లో తన నోట్లో గుడ్డలుకుక్కారు ఎవరో. అటూ ఇటూ కదలడానికి వీల్లేకుండా బలంగా పట్టేసుకున్నాడు ఒక మనిషి.
    దిగ్భ్రమచెంది ఉండిపోయింది తను.
    అప్పుడు, అనుకోకుండా, నాన్నగారి స్కూటర్ ఆటోకి డాష్ కొట్టేంత దగ్గరగా వచ్చింది. కానీ నాన్నగారు తనని చూడలేదు. సైకిల్ మీద వెళుతున్న ఇంకో చిన్న అమ్మాయిని చూస్తున్నారు.
    ఆయన్ని చూడగానే తను గొంతు చించుకు వేసిన కేక గొంతు దాటి బయటికిరాలేదు.
    స్కూటర్ గనక డాష్ కొట్టి ఉంటే ఆటో ఆగి ఉండేది. జనం పోగయ్యేవారు. తను రక్షింపబడేదేమో కూడా!
    కానీ నాన్నగారు....
    ఆ ఆలోచన వచ్చినందుకే తనని తాను శపించుకుంది సృజన.
    అప్పుడు మొదలయింది సృజన కోసం పోలీసు సెర్చ్!
    సృజన ఆచూకీ మాత్రం తెలియలేదు.
    దానికి కారణం ఉంది.
    సృజనని అపహరించిన రాఘవులూ, జాన్, ఇద్దరూ కూడా కొత్తగా క్రిమినల్ లైఫ్ లోకి అడుగుపెట్టినవాళ్ళు ఇంకా పోలీస్ రికార్డులలలోకి ఎక్కలేదు వాళ్ళపేర్లు.
    అందుకనేవాళ్ళని వెంటనే ట్రేస్ చెయ్యలేకపోయారు పోలీసులు.
    శోకాలతోనే ఆ రాత్రి అంతా గడిచిపోయింది. తెలతెలవారుతుండగా ఒక ముసలావిడ సలహా ఇచ్చింది జానకికి" పోలీసుల చుట్టూ తిరిగితే పసవుతుందిలే జానకమ్మా! పోలేరమ్మ గుడిదగ్గర తాయెత్తుల మల్లయ్య ఉంటాడు. అతన్ని అడిగితే అమ్మాయి ఎక్కడుందో అంజనం వేసి అరక్షణంలో చెబుతాడు! ఊరికే అక్కడికీ ఇక్కడికీ తిరిగి అవస్తపడబాకండి! మల్లయ్యని మించిన మొనగాడెవరున్నారే! మొన్న రాధాకృష్ణయ్యగారి గేదె తప్పిపోతే....."
    ఆవిడ మాటలు పూర్తికాకుండానే లేచి నిలబడింది జానకి.
    "పదమామ్మా! వెళ్ళొద్దాం!"
    ఇద్దరూ కలసి తాయెత్తులమల్లయ్య దగ్గరికివెళ్ళారు.
    "నీ కూతురు ఊరికి దక్షిణంలో ఉంది! నీ కూతురు నీ ఇంటికాడికి తిరిగొచ్చేటట్లు చెయ్యాలంటే మూడొందలవుద్ది. గట్టిగా పూజలు చేయించాలి. నీ కూతుర్ని వెనక్కి రానివ్వకుండా ఒక శక్తి అడ్డం పడతా ఉంది. దాన్ని లొంగదియ్యాలంటే కోడి పుంజులు గావాల, నిమ్మకాయ గావాల, యాపమండలు గావాల.....ఇవన్నీ నే జూసుకుంటా! నువ్వు పైకం తెచ్చివ్వు!" అన్నాడు మల్లయ్య.
    మామూలు పరిస్థితులలో అయితే మల్లయ్య లాంటివాళ్ళ దరిదాపులకి వచ్చేదికాదు జానకి.
    కానీ ఈ క్షణంలో ఆమెకి అలాంటిపట్టింపులేమీ లేవు. తన కూతురు తనకి దక్కాలి! అంతే! మరుమాట్లాడకుండా మూడొందలు తీసి మల్లయ్యకిచ్చింది జానకి. ప్రాధేయపూర్వకంగా అతనికి చేతులు జోడించి నమస్కారం పెట్టింది.
    అక్కడ నుంచి ఆంజనేయస్వామి గుడికి వెళ్ళారు. ఆకుపూజ చేయించింది జానకి.
    ఇంటికి తిరిగివచ్చీరాగానే కప్ బోర్డు తెరిచింది. నగల పెట్టె తీసిదానిలో ఉన్న నగలన్నీ ఒక పసుపుగుడ్డలో వేసింది. కంపిస్తున్న చేతిలో తన చెవులకి ఉన్న కమ్మలూ, ముక్కుకి ఉన్న ముక్కుపుడకా, చేతుల గాజులూ, వేలుకి ఉన్న ఉంగరం, మెడలోని గొలుసూ, అన్నీ తీసేసి ఆ గుడ్డలోవేసి మూట కట్టింది.
    ఆనగలన్నీ నిలువుదోపిడీలాగా తీసి మూటగట్టింది జానకి. తన ఇష్ట దైవం వెంకటేశ్వరస్వామిని తలుచుకుంది, "మా అమ్మాయిని మాకువప్పగించెయ్ స్వామీ! ఈ నగలేకాదు, ఇన్ని నగలు మళ్ళీకొని, మళ్ళీ నీకు నిలువుదోపిడీ ఇస్తాను." అనుకుంది ఆవేదనతో.
    "మనం ఏం పాపం చేశాం జానకీ?" అన్నాడు అతను కలవరిస్తున్నట్లు" నాకు గుర్తున్నంతవరకూ మనం ఎవరికీ ఏ అపకారం చెయ్యలేదే! చేతనయినయితే మేలుచేశాం, చేతకాకపోతే చేతులు ముడుచుకు కూర్చున్నాంగానీ ఎవరికీ ఎప్పుడూకూడా...." అతని గొంతు రుద్దమయింది.
    "జానీ! మన కెందుకింతశిక్ష పడింది."
    జవాబు చెప్పకుండా, నిర్నిమేషంగా కప్ బోర్డులోకే చూస్తోంది జానకి.
    వినబడింది ఒక శబ్దం,
    ఆబట్టల అడుగునుంచి....
    ఒక చిన్నపిల్ల ఏడుస్తున్నట్లు.....
    ఉలిక్కిపడి, బట్టలను చిందర వందరగా పక్కకు తోసేసింది జానకి. ఆమె మొహంలో ఆశ కనబడుతోంది.
    మరుక్షణంలో ఆ ఆశ అంతా నిరాశగా మారింది.
    బట్టలక్రింద ఉంది, సృజన చిన్నప్పుడు ఆడుకున్న బొమ్మ. అందమైన మొహం బంగారు జుట్టు నీలికళ్ళూ, గళ్ళఫ్రాకూ, నిలబడితే నవ్వుతుంది. నొక్కితే ఏడుస్తుంది.
    ఆబొమ్మ పక్కన లేకుండా నిద్ర పోయేదికాదు సృజన. దాన్ని ఒళ్ళోకూర్చోబెట్టుకుని ఎప్పుడూ ఒక పాటపాడుతూ ఉండేది. ముద్దుపలుకులతో "చిన్న చిన్న బొమ్మ ఇదిగో చిత్రమైన బొమ్మా, అమ్మనాకుకొని ఇచ్చిన అందమైన బొమ్మ."
    కాస్త పెద్దయ్యాక ఇప్పుడు కూడా, ఆ బొమ్మను భద్రంగా తన బట్టల మధ్య దాచి ఉంచింది. రోజుకొక్క సారన్నా దాన్ని చూడకపోతే తోచదుసృజనకి.