"  గంగ   ఏ ఊళ్ళో వుందిరా?" అన్నాడు అబ్బులు, కళ్ళజోడు లోంచి తొంగి చూస్తూ.

    " గుంటూరులో వుంది" టకీమని చెప్పాడు వ్యాకర్ణ.

    " మన రామయ్య కూతురు గంగ కాదురా. గంగానది సంగతి."

    వీళ్ళ మాలిటలింటుంటే అరికాలి మంట నెత్తికెక్కింది యింటా విడకి. తిట్లు, శాపనార్థాలు అనబడే దండకం ఎత్తు కుంది.

    మధ్య మధ్య యింటాయన సణుగుతూనే ఉన్నాడు. " వీళ్ళు మంచి వాళ్ళు, నాకు నమస్కారం పెట్టారేవ్" అంటూ

    జాయింటుగా ఇరువురు నమస్కారం పెట్టి అక్కడి నుంచి బయట పడ్డారు వ్యాకర్ణ అబ్బులును.

    " అరే అబ్బూ! ఈ రోజు మనం ఎన్ని ఇళ్ళు చూశాంరా?"

    " కనీసం నూటయాబై వుంటాయి."

    " ఎడ్చావ్ ! ఇళ్ళంటే వుత్తయ్యిళ్ళు కాదురా శూర కర్ణా! అద్దె ఇల్ను."

    " పదిన్నర."

    " పదిన్నర రేమిటిరా? పందికొక్కులు పందులకి పుడతా యన్నట్లు వుంది."

    " భయ్యా! పదిన్నర అంటే- పూర్తిగా అద్దె యిళ్ళు చూసింది పది. వాళ్ళకి మనం నచ్చక, మనకి వాళ్ళ గదులు నచ్చక  వదిలేశా మనికో అది వేరే సంగతి అర సంగతి- అంటే యింతకు ముందు మనం నమస్కారం పెట్టిన యింటి సంగతి- ఇంటాయన, యింటా విడ ముఖం చూశాం గాని అద్దె భాగం చూడ లేదు గదా! అందుకని అర అన్నాను."

    " ఏడ్చినట్లే వుంది నీ లెక్క."

    " ఈ ఎండలో మరోగంట తిరిగితే ఏడ్చినట్లేం  ఖర్మ నిజంగా ఏడ్వాల్సిం దే. కాళ్ళూ, తలా, వళ్లు  ఆన్ని మాడిపోతున్నాయి."

    " కాళ్ళకి బూట్లు న్నాయి. తలమీద జుట్టుంది. వంటికి బట్టలున్నాయి. నోరు మూసుకు నడువు. కష్టపడక పోతే ఇల్లేక్కడ దొరుకుతుంది రా."

    " నడవక తప్పదంటావ్?" బోలెడంత నీరసపడి పోతూ అన్నాడు వ్యాకర్ణ.

    " తప్పు తుంది, ఓ పనిచేస్తే" తేలిగ్గా అనేశాడు అబ్బులు.

    " ఏం చేస్తే?" నడక తప్పుతుందంటే ఎంతో సంతోషం వేసింది వ్యాకర్ణ కి.

    " మి బాబుని తలుచుకో."

    " బాబునా!"

    " అవునారా, సూర్యభగ వానుణ్ణి తలుచుకో ."

    " మా అమ్మ కుంతి కాదు. మా అయ్యా సూర్యనారాయణ కాదు. మరో ఉపాయం చెప్పు.

    " ఓ పని చెయ్."

    " చెప్పుమరి."

    " నా నేత్తినెక్కు" అంటూ తలవంచాడు అబ్బులు. మాటల్లో ఎదురుగా వస్తున్న లావుపాటి శాల్తీని చూడలేదు. అబ్బులి తల వెళ్ళి శాల్తీ తాలూకా పొట్టకి గుద్దుకుంది.

    " యాక్సిడెంట్! యాక్సిడెంట్?" వ్యాకర్ణ పెద్దగా అరిచాడు.

    " ఏం నాయానా, కళ్ళు కనబడటంలా? నన్ను గుద్దుకున్నావు! నే కాబట్టి సరిపోయింది. అదే ఏ కారో లారియో అయితే ఈ పాటికి..."

    "కరెక్ట్! డైవర్ జైలు కళ్ళే వాడు. అల్ల్మ్తి పాడు పనులు చేయటం మా ఇంటా వంటా లేదు" కళ్ళజోడు సరిచేసుకుంటూ అన్నాడు అబ్బులు.

    " మనుషుల్ని గుద్దుకోవటం నికలవాటా నాయనా! ఇంకొంచెం గట్టిగా అయితే నా పొట్ట పగిలి పోయేది" పొట్ట నిమురు కుంటూ అన్నాడా శాల్తి.

    " అది నా పోరా పాటు కాదండి."

    " ఎవర్ది మరి?"

    " సూర్యభగవానుడిది ఆయన కిరణాలు సూటిగా నా కళ్ళజోడు గుచ్చు కోటంతో కళ్ళ ముందుది కనిపించక మిమ్మల్ని గుద్దేశాను."