నేను లేచి వెళ్ళొస్తానని చెప్పి బయటకు రాబోతుంటే, "ఒకలాగయితే మనం అతడిని బెదిరించవచ్చు సార్" అన్నాడు-నేను ఆగాను.
"తన కూతుర్ని అల్లుడు కొట్టి బాధలు పెడుతున్నాడని ఆమె తల్లి గానీ ఒక రిపోర్టిచ్చినట్టయితే అతగాడ్ని పోలీస్ స్టేషనుకి తీసుకురావచ్చును. కేసేమీ పెట్టలేంగానీ, ఒకసారి పోలీస్ స్టేషనుకొస్తే ఇక లైఫ్ లో భార్య వంటిమీద చెయ్యి వేయకుండా చేసే బాధ్యత మాది..."
ఈ ఆలోచన బాగానే వున్నట్టు తోచింది- తలూపి బయల్దేరాను.
ఈసారి ప్రమద్వర తల్లి డబ్బుకోసం వచ్చినప్పుడు ఈ ఫిర్యాదు విషయంచెప్పవచ్చు - కానీ అంతవరకూ ఆగకుండా అక్కడికే స్వయంగా బయల్దేరాను. ప్రమద్వరని చూడగలనన్న ఆశ మనసులో మినుక్కుమినుక్కుమని వేలుగుతూంది. మనం ఎంతో అభిమానించే వాళ్ళు ఒకసారిగా మనల్ని "అవాయిడ్" చేస్తున్నారని తెలిసినపుడు వాళ్ళని కలుసుకోవాలన్న తాపత్రయం మరింత ఎక్కువ అవుతుంది. దూరమవటానికి కారణాలు తెలిసినా సరే! అలాంటిదే నా కోరిక కూడా.
గుమ్మం ప్రక్కన నిలబడి లోపల్నుంచి ఆమె కనపడుతుందేమోనని చూశాను. ఆమె లేదుగానీ మాటలు వినిపించాయి. అత్తా అల్లుడు మాట్లాడుకుంటున్నారు.
"ఇంకొకసారి వెళ్ళు ఈ సారి పదివేలు పట్రా".
"మొన్నే కదా వెళ్ళొచ్చింది. మాటి మాటికీ వెళ్తే అంత బాగోదేమో తమ్ముడూ..."
"ఫర్వాలేదులేవే దాన్ని ఈసారి మరింత గట్టిగా బాదానని చెప్పు లేదా చితగ్గొట్టానని అను దాంతో వాడు బెదిరిపోయో, జాలిపడో అడిగిన డబ్బు ఇవ్వక పోడు".
నేను వింటున్నది నిజమేనా అన్న అనుమానం కలిగింది. ప్రమద్వర తల్లి తమ్ముడితో కలిసి ఇంత నాటకం ఆడుతుందని వూహించలేదు. డబ్బు ఎంత పనైనా చేయిస్తుందనటానికి ఈవిడే ప్రత్యక్ష సాక్షి.
అట్నుంచి అటే తిరిగి వచ్చేశాను. మనసంతా వికలమైంది.
ఇది జరిగిన మరుసటిరోజు ఆవిడ మా ఇంటికి మళ్ళీ వచ్చింది. తలుపులు వేసి "ఈ సారి ఎంతకావాలి?" అని అడిగాను.
"పదివేలు బాబూ".
ఫాంటుకి వున్న బెల్టు తీసి చేతికి చుట్టుకుంటూ, "దొంగముండా! బుద్దిపోనిచ్చుకున్నావు కాదు. తమ్ముడితో కలిసి ఎంత ఎత్తువేశావె" అంటూ కొట్టబోయాను. అనుకోని పరిణామానికి బిత్తరపోయినా, వెంటనే కాళ్ళ మీద పడింది అది- అప్పటికే రెండు దెబ్బలు దానిమీద పడ్డాయి. అది ఏడుస్తూ "క్షమించు బాబూ, డబ్బు తీసుకురాకపోతే వాడు చంపేస్తాడు" అంది.
"మీ ఎత్తులు నాకు తెలుసు"
"వాడు నిజంగానే దాన్ని చావబాదుతాడు. తల్లి ప్రాణం వూరుకోక వాడితో కలిసినట్టు వున్నాను. నన్ను నమ్ము బాబూ" అని కళ్ళవెంట నీళ్ళు పెట్టుకుంది. అది నిజమో, రంకో నా కర్ధం కాలేదు. ఏది ఏమైనా "నేనిక చచ్చినా పైసా ఇవ్వను" అని బయటకు గెంటి తలుపేసేసేను. వెనుదిరిగేసరికి తరళ వుంది.
ఆవిడ వారానికి ఒకసారీ ఇంటికి రావటం తరళకి అనుమానాన్ని తెప్పించి వుంటుంది. "మాటిమాటికీ ఆవిడ ఎందుకొస్తూంది?" అని అడిగింది.
"నేను చేసిన పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం నా నుంచి వసూలు చేసుకోవటానికి" మనసులో అనుకున్నాను.
నా కందరిమీద కసిగా వుంది. ఎవరికి వాళ్ళు గొప్పవాళ్ళే. నేనొక్కన్నే స్వార్ధపరుడిని పైకి కనిపించే నిజం ఇది. పైకి కనిపించేవన్నీ నిజాలు కావు. నా తరఫునుంచి చెప్పుకోవటానికి వాదనేమీ లేకపోవచ్చు. వాదన లేకపోయినంత మాత్రాన మనిషి చెడ్డవాడు కాదు. తప్పుచేసినవాడి వాదన అందరూ నమ్మేలా బలంగా వుండవచ్చు. ఆత్మహత్య చేసుకుని నా మామగారు, గాఢంగా ప్రేమించిన నా భార్య- ఈ ప్రజల సానుభూతి సంపాదించారు. ఎటూ నలిగిపోతున్నది నేనొక్కన్నే. ప్రమద్వర కోసం నా హృదయం ఎంత తల్లడిల్లిపోతున్నదీ ఎవరికీ అర్ధంకాదు. ఈ ప్రేమ నా బలహీనత కాదు. దౌర్భాగ్యం.
ఆ దౌర్భాగ్యం అక్కడితో ఆగలేదు. మరుసటిరోజు సాయంత్రం తెలిసింది ణ అమతల తాలూకు పరిణామం.
ప్రమద్వర ఆస్పత్రిలో వుంది! వంటింట్లో కాలుజారి పడింది... తలకు పెద్ద గాయమై...
అసలు నిజం అది కాదని నాకు తెలుసు.
తనేం చేయగలడో భైరవమూర్తి చేసి చూపించాడు. నాకు శాంపిల్ గా ఈ వార్త పంపించాడు.
పిడికిళ్ళు బిగుసుకున్నాయి. ఆవేశంతో ఊగిపోయాను.
ఆ సాయంత్రమే ఆమె తల్లి మళ్ళీ వచ్చింది. ఆస్పత్రిలో వున్న కూతురిని రక్షించుకోవటానికి డబ్బు కావాలని అర్దింపు.
ఆ అర్దింపు వెనుక ఒక సన్నటి చిరునవ్వు వుందా? ఏమో "నిన్ను మేము గెలిచాము" అన్న విజయం తఃలూకు నవ్వు వుండి వుండవచ్చు. నేను నిస్సహాయుడిని అయిపోయాను. ఆమెకు డబ్బిచ్చి పంపించాను.
ఆ రోజు మొట్టమొదటిసారిగా తాగాను.
ఈ బాధల్ని, అన్నివైపుల్నించి వస్తూన్న వత్తిడుల్నించీ పారిపోవటం కోసం తాగుడు అలవాటు చేసుకున్నాను. మొట్టమొదటిసారి తాగి వచ్చిన నన్ను చూసి తరళ భయపడింది. ఆ భయం నాకు చాలా బావున్నట్టు అనిపించింది. ఆ భయాన్ని చూస్తున్న కొద్దీ మనసు ఆనందంతో నిండిపోసాగింది. అప్పటివరకూ నన్ను క్షోభ పెట్టిన వారందరిమీద నేను కక్ష తీర్చుకుంటున్నట్టు తోచింది. మరింత తాగాను.
తాగుడు ఇంత ఆనందం ఇస్తుందనుకోలేదు. అదొక్కటే కాదు కారణం ప్రతి మనిషిలోనూ ఒక సాడిస్ట్ దాగి వుంటాడనుకుంటాను.
ఈ తాగుడు, నాకన్నా నాలోని సాడిస్ట్ ని ఎక్కువ సంతృప్తి పరచసాగింది. నాకు రెండు రకాలైన ఆనందాలు, ప్రమద్వరని మర్చిపోవటం, తరళని బాధపెట్టటం.
వ్యాపారం పట్టించుకోవటం మానేశాను.
తరచు పట్నంలో మకాం పెట్టసాగాను. రాత్రింబవళ్ళు ఒకటే ధ్యాస. పట్నంలో అయితే నేనెక్కడున్నానో భైరవమూర్తికి గానీ, వాడి అక్కకిగానీ తెలీదు. నేను ఎక్కువగా అక్కడే గడపటానికి అదో కారణం.
మొదట్లో తెలియక పోయినా, కొద్దిరోజుల్లో ఆ పల్లెలో ఈ వార్త గుప్పుమంది. ముక్కూమొహం తెలియని వాళ్ళంతా నాకు సలహాలూ, మందలింపులూ ఇవ్వటం ప్రారంభించారు. బహుశా వీరెవ్వరూ జీవితకాలంలో ఒక్కసారైనా ప్రేమించి వుండరు. నేను పట్నంలోనే గడపటానికి అది రెండో కారణం.
నాకు అన్నిటికన్నా ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది తరళవిషయం!
ఆమె కావాలనుకుంటే నాకు డబ్బు అందనివ్వకుండా చెయ్యవచ్చు. (నేను వుద్యోగం మానేసి చాలా కాలమయింది) ఆస్తి వ్యవహారాలు తనే చూసుకుంటూండవచ్చు కనీసం, వారం వారం ఇంత డబ్బు ఎవరికిస్తున్నారని నిలదీయవచ్చు కానీ అదేమీ చెయ్యలేదు.
అలా చెయ్యకపోవటం నాలో మరింత బాధనిపించింది. మీకు అర్ధమైందనుకుంటాను. ఇంకెలా చెప్పాలో నాకు తెలియటంలేదు.
ఆ రోజు నేను మరింత తాగాను. నేను దగ్ధమవ్వాలి, ఈ ఆస్తి దగ్ధమవ్వాలి. ఈ పల్లె దగ్ధమవ్వాలి. భైరవమూర్తి పైసాదొరక్క విలవిల్లాడి పోవాలి.