ఆ రాత్రి నాకు బాగా జ్ఞాపకం.
    
    పాతిక సంవత్సరాల క్రితం తాలూకు ఆ రాత్రి నా స్మృతుల్లో ఇంకా సజీవంగా వుంది. ఆ రోజు మాట్లాడిన ప్రతి మాట పొల్లుపోకుండా నాకు గుర్తుంది. నేనెందుకు ఆ రోజు అలా మాట్లాడాను? అలా మాట్లాడకపోయి వుంటే ఈ రోజు నా కథ ఇలా మలుపు తిరిగి వుండేదా?
    
    ....ఏమైందో తరువాత చెపుతాను.
    
    ఆ రాత్రి వర్షం ధారాపాతంగా కురుస్తూంది. ఆకాశాన్ని చీలుస్తున్నట్టు మెరుపులు. అవుట్ హౌస్ లో కూర్చుని తాగుతున్నాను. సమయం ఎనిమిదిన్నర దాటింది. ఈ వర్షంవల్ల పల్లెంతా రెండుగంటల క్రితమే నిద్రలోకి జారుకున్నట్టుంది.
    
    అప్పుడొచ్చింది ప్రమద్వర. నెమ్మదిగా నీడలో.... తల మీదుగా పైట కప్పుకుని.
    
    మసక చీకట్లో ముందు గుర్తుపట్టలేదు. ఆమె దగ్గిరగా వచ్చింది. "ప్ర.....మ....ద్వ... రా" ఉద్వేగంగా, సంభ్రమాశ్చర్యాలు నిండిన కంఠంతో అన్నాను. ఆమెను చూడాలన్న నా కోరిక ఈ రాత్రి ఈ విధంగా తీరుతుంది. అనుకోలేదు.
    
    కానీ ఎందుకో నా కప్పుడు అంత సంతోషంగా అనిపించలేదు. దయచేసి నన్ను అర్ధం చేసుకోండి. నా మనసంతా ఒకవిధమైన విరక్తితోనూ, కసితోనూ నిండివుంది. నేను ప్రమద్వరని ప్రేమించటం కన్నా ప్రమద్వరని ప్రేమిస్తూ భంగపోయానన్న భావాన్ని ఎక్కువ ప్రేమిస్తున్నాను అనుకుంటాను. ఆ స్థితి అలాటిది. అందుకే ఆమె రాక నా కానందాన్ని కలిగించలేదు అన్నది తేలిపోయింది.
    
    "నన్ను తాగొద్దనీ- ఇలా ఆరోగ్యం పాడుచేసుకోవద్దని చెప్పటానికే వచ్చావు కదూ" ఆమె మాట్లాడలేదు.
    
    "నువ్వెందుకు వచ్చావో నాకెలా తెలిసిందీ అని అడగవే?"
    
    "ఎలా తెలిసింది?"
    
    "చాలా కాలం క్రితం శరత్ ఇలాటి సంఘటనే వ్రాసేడు...." నవ్వేను కసిగా. "నీకు సంతోషంగా వుందా? మనం కూడా అలా చరిత్రలో నిలబడబోతున్నాం-"
    
    ఆమె దానికీ సమాధానం చెప్పలేదు. నాకు మరింత క్రోధం కలిగించింది.
    
    "ఇదంతా నీ మూలానే... నీ మూలానే జరిగింది. నేనేం పిరికివాడిని కాదు. ప్రపంచాన్ని ఎదిరించయినా నిన్ను చేసుకుంటాను అన్నాను. ఏదో వేదాంతం చెప్పావు. విధవరాలిగా బ్రతకటంకన్నా కన్యగా బ్రతకటం కోరుకుంటున్నా నన్నావు - పైగా ఇదంతా నా కోసం అన్నావు. చివరికి ఇంకెవడినో చేసుకున్నావు. నీ సెంటిమెంటుతో మనిద్దరి జీవితాలూ పాడుచేశావు. ఇప్పుడు మరొక సలహా ఇవ్వటానికి వచ్చావు. క్షమించు- నీ సలహా నా కనవసరం. నేనీ తాగుడు మానను".
    
    "నేను అది చెప్పటానికి రాలేదు ఆనంద్"
    
    "మరి?"
    
    "భైరవమూర్తికి డబ్బు ఇవ్వవద్దని చెప్పటానికి వచ్చాను".
    
    ఈసారి వెంటనే నేను మాట్లాడలేదు.. కొంచెం ఆగి అన్నాను. "నువ్వు చెప్పబోయే మిగతావి కూడా నాకు తెలుసు. 'మా ఆయనే నన్ను రక్తం వచ్చేలా కొట్టినా నువ్వు రాయిలా వుండిపో. అది మా దంపతుల మధ్య విషయం అంటావు' నేను అలా వుండలేను అంటాను. 'తరళ ఆస్తి ఇది దీన్ని ఇచ్చే హక్కు నీకేముంది' అంటావు, అంతేగా! చూడు ప్రమద్వరా, దీన్ని చెప్పే హక్కు నీకులేదు. మొత్తం అన్ని నైతిక విలువల్నీ వదిలేసుకున్న వాడిని. ఒకప్పుడు ప్రమద్వర అనే అమ్మాయిని ప్రేమించాను. నిన్ను కాదు. నువ్వు వేరు. ఆ అమ్మాయి కోసం నేనేమయినా చేస్తాను. దాన్ని కాదనే హక్కు నీకులేదు. నీవేకాదు, నన్నెవరూ ఆపలేరు.
    
    ఆమె కళ్ళనిండా నీళ్ళతో- "ఇలా అయితే నీకేమీ మిగలదు. ఆనంద్! ఆరోగ్యం కూడా నాశనమవుతుంది" అంది.
    
    "అవనీ అదే నాకు కావల్సింది".
    
    ఆమె అరచేత్తో నుదుటిని కొట్టుకుంటూ, 'భగవంతుడా! నేనేం చేసేది?" అని గొణుక్కోవటం వినిపించింది.
    
    "ఆ  భగవంతుడు నాకేమీ సలహా ఇవ్వలేదు ప్రమద్వరా! గతంలో మనకి అతఃదిచ్చిన ఏ సలహా కూడా బావోలేదు".  

    ఆమె ఒక నిర్ణయానికి వచ్చినదాన్లా "నేనిక్కడినుంచి వెళ్ళిపోతాను" అంది.
    
    "ఎక్కడికి?'
    
    "ఎక్కడికో తెలీదు. నేను వెళ్ళిపోతే మీకు భైరవమూర్తి బెడద ఉండదు!"
    
    కుర్చీలోంచి లేచి బిగ్గరగా "బెదిరిస్తున్నావా?" అని అరిచాను. "... అందరూ నన్ను బెదిరించేవాళ్ళే! నువ్వూ - మీ ఆయనా- నా మామగారూ-నాభార్య..." నా గొంతు జీరగా పలికింది. "ఇదిగో! ప్రమాణం చేసి చెపుతున్నాను. నన్ను రక్షించడంక్సోం నువ్వు నిలువనీడ వదిలేసి వెళ్ళిపోతే- మరుక్షణం నా శవమే మిగిలినట్టుగా అనుకో"
    
    ఆమె నవ్వటానికి ప్రయత్నించింది.
    
    "ఒక ఆడది ఈ ప్రపంచంలో ఒంటరిగా బ్రతకలేదా ఆనంద్".    
    
    నేను మాట్లడలేదు.
    
    "పోనీ ఈ సమస్యకి పరిష్కారం ఏమిటో నువ్వే చెప్పు నా గురించి జీవితాంతం నా భర్తకి డబ్బు ఇస్తావా?"
    
    "వాడిని పోలీసులకు పట్టిస్తాను".    

    ఆమె నవ్వి-"అప్పుడూ నేను ఒంటరిదాన్నే అవుతాను కదా" అంది.
    
    "నేనూ నీతో వచ్చేస్తాను ప్రమద్వరా! ఇద్దరం వెళ్ళిపోదాం".    

    ఆకాశం మెరుపులో ఆమె నా వైపు నిరాసక్త స్థాయీ భావపు శుష్కమైన నవ్వుతో చూడటం కనపడింది. అంతలో ఆమె అన్నది- "ఈ మాట పెళ్ళయిన మొదటిరోజున కూడా అన్నావు కానీ అప్పటి ఆవేశం ఇప్పుడులేదు. ఉండాలని నేను కోరుకోవటం లేదుకూడా భార్యను వదిలి రావటం అంత సులభమైన పని అనుకున్నావా! గుండెలమీద చెయ్యి వేసుకుని చెప్పు అందులోనూ ఒక వివాహిత స్త్రీ కోసం..."
    
    నేను మౌనంగా వుండిపోయాను. ఆమె చెప్పిన దానిలో వాస్తవం నన్ను పరిహసిస్తూంది ఆమె భవిష్యత్తు వాస్తవంగా భయపెడుతూంది. ఆమె చెప్పిన దానికి సమాధానంగా అన్నాను- "నన్నిలా వదిలిపెట్టు ప్రమద్వరా! మన గమ్యాన్ని శాసించేవాళ్ళం మనం కాదు ఎలా జరుగుతుందో అలా జరగనీ-"
    
    "మరి ఈ తాగుడు వదిలిపెడతావా?"
    
    "అది మాత్రం అడక్కు..." అని ఆగాను. "నీకు తెలీదు ప్రమద్వరా ప్రతి రాత్రీ నాకొక నరకం. నీ గురించీ ఆలోచిస్తాను. ఆ రోజుల్లో భైరవమూర్తి చేతుల్లో నిన్ను ఊహించుకుని నిద్ర ఉండటం లేదు. ఇదంతా వినేవాళ్ళకి నవ్వుగా కనపడవచ్చు. కానీ నన్ను అర్ధం చేసుకునే వాళ్ళకి అర్ధమవుతుంది ఆ బాధ".    

    ఆమె చాలాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆగి ఆగి కురిసే వర్షం చినుకుల శబ్దంతప్ప మరేమీ వినపడటంలేదు. అప్పుడప్పుడూ దూరంగా ఉరుముతోంది.
    
    ఆమె అలా ఎంతసేపు ఉందో తెలీదు. ఏమి ఆలోచిస్తూందో తెలీదు. కాళ్ళు స్టూలుమీద పెట్టి ఈజీచైర్లో వాలి ఆమెనే చూస్తున్నాను. అస్థిపంజరంలా ఉందామె. కేవలం మాతృత్వఛాయే ఆమెని స్త్రీగా గుర్తింపచేస్తూంది! ఆమె రక్త మాంసాల్ని పీల్చి పిప్పిచేశాడు భైరవమూర్తి నేను నా ఆలోచన్లలో వుండగా...
    
    ఆమె నెమ్మదిగా ముందుకి వంగి, నన్ను ఒకసారి స్పృశించి వెనుదిరిగింది.
    
    అప్పుడే భూమినంతా వెలుగులో నింపేసేలా ఒక్కసారి ఆకాశం మెరిసింది.
    
    ఆ మెరుపులో ఆమె మొహం కదలాడిన భావం నా కళ్ళలో చిత్తరువులా నిలిచిపోయింది. కంటి చివర నీటిచుక్క భవిష్యత్ చరిత్రని చెప్పింది. ఆమె ఏమి నిశ్చయించుకున్నదో తెలిపే భావం అది.
    
    అది తెలిసేసరికి ఛివాలున కుర్చీలోంచి లేచాను.
    
    అప్పటికే ఆమె గుమ్మం దాటుతూంది.
    
    "ఆగు" అని అరిచాను. ఆమె ఆగలేదు.
    
    చీకట్లోనే అరిచాను. "నన్ను రక్షించటం కోసం ఎవరికీ తెలియని చోటికి నువ్వెళ్ళిపోదామనుకుంటే... నీ కడుపులో బిడ్డ మీద ఒట్టేసి చెపుతున్నాను... నేను నేనుగా మిగలను గుర్తుంచుకో".
    
    ఆమె ఆగింది.
    
    వెనుదిరిగి చూసింది.
    
    నవ్విందా? ఏమో...
    
    నా మాటలు ఆమె నిర్ణయాన్ని మార్చుకునేలా చేసినయ్. పూర్తిగా కాదు. కాస్త.
    
    ఫలితమే గోపీచంద్.
    
            

                                                                ---* * *---