"నేను లేనప్పుడు నువ్వింత హాయిగా ఉండగలవా?"
    
    ఆమెకి అర్ధం కాలేదు. "నాకు ఎలా వుంటుందో తెలుసా? నువ్వు నా దగ్గిర తప్ప మరెవరి దగ్గిరా నవ్వకూడదని అనిపిస్తూంది".
    
    ఆమె ఆశ్చర్యంగా కళ్ళు పెద్దవిచేసి "తరళ దగ్గిర కూడానా?" అంది.
    
    "ఆడాళ్ళు - మొగాళ్ళు అన్న ప్రశ్నలేదు. నేనున్నప్పుడు హాయిగా వుండాలి. నేను దగ్గిర లేనప్పుడు ఏదో కోల్పోయినట్టు ఆలోచిస్తూ వుండాలి అంతే".
    
    ఆమె నవ్వాపుకుని "...జెలసీ" అంది.
    
    "అవును ప్రేమకు పరాకాష్ట అది".
    
    మీ కర్ధమైందనుకుంటాను. అలా వుండేది నాకు ఆమెపట్ల ఆరాధన! జీవితాంతం అలా ఉండవలసిన అవసరంలేదు. కానీ జీవితపు ఏదో ఒక స్థాయిలో ఇంత గాఢంగా ఉండకపోతే అది ప్రేమకాదని నా అభిప్రాయం. అయితే నేనెప్పుడూ బయటపడలేదు. అసలు నేను తననెంత గాఢంగా ప్రేమించానో ప్రమద్వరకే తెలీదని నా అనుమానం. పదమంజీరనాద మైకాలు, స్వరమధుర వివశత్వాలూ వర్ణించలేను గానీ నా ప్రేమ చెప్పటానికి పై సంఘటన చాలు. అటువంటి ప్రేమికురాల్ని వదిలిపెట్టి ఈ నిస్సారవంతమైన జీవితాన్ని ఇలా చివరివరకూ నా సమయాన్నంతా ఆస్తి వ్యవహారాలు చూడటం కోసమే గడిపేవాడిని. రావుగారి అల్లుడు రావుగారి కన్నా సమర్ధవంతంగా పన్లు నడుపుతున్నాడు అని ఊళ్ళోవాళ్ళు అనుకోవటం నాకు అప్పుడప్పుడు వినపడేది.
    
    ప్రమద్వర విషయాలేవీ తెలియలేదు నాకు.
    
    కాలం గడిచేకొద్దీ ఆమెని మర్చిపోగల్గుతానేమో అనుకున్నాను. కానీ అది అసాధ్యం అని తేలిపోయింది.
    
    పక్క మంచంమీద భార్య వుండేది. మనసు ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయేది. తరళకి ద్రోహం చేస్తున్నానా అనిపించేది. కానీ లోకమే నాకు ద్రోహం చేసిందన్న ఉక్రోషం కలిగేది.
    
    ప్రమద్వర నా కంటపడలేదు. ఆమె గురించి వివరాలు కూడా చాలాకాలం వరకూ తెలీదు. తెలిసిన మరుక్షణం నుంచీ నాకు ప్రతి రాత్రీ కాళరాత్రయింది.
    
                                      15
    
    "నా తమ్ముడు మనిషికాదు బాబూ రాక్షసుడు" అందామె కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకుంటూ.
    
    ఆమెవైపు అసహ్యంగా చూశాను. స్వంత కూతుర్ని బలవంతంగా 'రేప్' చేయించిన ఈ వేశ్య ఇప్పుడు ఏడుస్తూంది.

    "ఏమిటి? ఏమైంది?" అని అడిగాడు.

    "వాడు దాన్ని కొడుతున్నాడు. రక్తం పీల్చేస్తున్నాడు".    

    "ఎందుకు?"
    
    "మిమ్మల్నడిగి డబ్బు తెమ్మని..."
    
    కొరడాతో చెళ్ళున కొట్టినట్టయింది. జరుగుతున్న దేమిటో క్షణాల్లో అర్ధమైంది. యాభైవేలకు పైగా ఇచ్చి రావుగారు ఈ పెళ్ళి చేశారు. ఇప్పుడు ఆ రక్తపు రుచి మరిగిన పులి, మొత్తం ఆస్తినే కబళించెయ్యాలని చూస్తోంది. నా బలహీనతని సరియైనచోట పట్టుకుంది.

    "నా కూతురేమో ప్రాణం పోయినా మీ దగ్గిరకి వెళ్లనంటుంది. వాడేమో అయితే ప్రాణాలే తీస్తాను అనేట్టు కొడుతున్నాడు. మధ్యలో నేను నలిగిపోతున్నాను. నాకేం చెయ్యాలో తోచటంలేదు బాబూ..."
    
    "ఈ  డబ్బంతా నాది కాదు, తరళది, తరళ డబ్బు వాడికెందుకు ఇవ్వాలి? అలా అడిగే హక్కు వాడికేముంది? అయినా... అయినా అసలు వాడికి నేను డబ్బు ఎందుకివ్వాలి? అప్పున్నానా?" ఆవేశంతో నా గొంతు జీరబోయింది.
    
    "అవన్నీ వాడు ఆలోచించడుబాబూ. 'ఆయన దగ్గిర చాలా డబ్బుంది. నువ్వెళ్ళి అడిగితే కాదనడు. ఒకప్పటి నీ ఫ్రెండు కదా! వెళ్ళి అడుక్కుని తీసుకురా' అంటాడు. వెళ్ళకపోతే చచ్చేట్టూ కొడుతున్నాడు. కన్న ప్రేమ వూరుకోక నీ దగ్గిరకి పరుగెత్తుకు వచ్చాను. ఏం చేస్తావో నీ ఇష్టం..."
    
    ఆలోచించాను. ఒకసారి ఇవ్వటం మొదలు పెడితే ఇక అది ఆగదు. అయినా ఎవరి డబ్బో .... ఇచ్చే హక్కు నాకేముంది? ఆ మాటే అన్నాను.
    
    "అలా అనకు బాబూ వాడు దాన్ని చంపేస్తాడు-"
    
    లాగికొట్టి-'కన్నెరికం చేస్తున్నప్పుడు నీ తల్లి ప్రేమ ఏమైంది' అని అడగాలన్న ఆలోచనని బలవంతంగా అణచుకున్నాను. ఈవిడతో తర్కం అనవసరం.
    
    తల అడ్డంగా వూపుతూ, "నేనివ్వను కావాలంటే పంచాయితీ పెట్టించి నీ కూతుర్ని వెనక్కి తెప్పిస్తాను. అంతేకానీ డబ్బు మాత్రం ఇవ్వను" అన్నాను.
    
    "దాన్ని కొడుతుంటే చూస్తూ నేనే భరించలేక పోతున్నాను బాబూ, ఇప్పుడు దాన్ని నువ్వు చూశావంటే గుర్తుకూడా పట్టలేవు. అసలే వట్టి మనిషి కూడా కాదది".

    షాక్ తగిలినట్టయింది. ప్రమద్వర గర్భవతి! కష్టంమీద తమాయించుకుని "ఎంత కావాలి?" అని అడిగాను.
    
    "ఓ రెండువేలిస్తే వాడు నోరుమూసుకుంటాడు బాబూ".
    
    తేలిగ్గా ఊపిరి పీల్చుకున్నాను. రెండువేలతో సరిపెట్టాడు.
    
    లోపలికి వెళ్ళి డబ్బు తెచ్చాను. ఆవిడ వెళ్ళిపోయింది.
    
    ఆ తరువాత నుంచీ నాకు నరకం ప్రారంభం అయింది.
    
    పదిరోజుల తరువాత ఆమె మళ్ళీ వచ్చింది.. అదే పనిమీద ఈసారి మరో రెండు వేలు ఎక్కువ.
    
    నాకు పట్టలేనంత ఉక్రోషం.... కోపం.
    
    ఒక్క భైరవమూర్తి మీదే కాదు. మొత్తం ప్రపంచంమీద! నా అసమర్ధత మీద!!
    
    ప్రమద్వర ఎలా వుందో చూడాలన్న నా కోర్కె క్షణక్షణానికీ ఎక్కువ అవసాగింది. ఇంట్లో నెలలు నిండి తిరుగుతున్న తరళని చూసినప్పుడల్లా ప్రమద్వర గుర్తొచ్చేది.
    
    ప్రమద్వరని ఆ నరకం నుంచి ఎలా బైటపడెయ్యాలో నాకు అర్ధం కాలేదు.
    
    చివరికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది.
    
    పోలీస్ రిపోర్టు!
    
    ఆ రోజే ఇన్ స్పెక్టర్ ని కలుసుకున్నాను. చాలా గౌరవంగా ఆహ్వానించాడు.
    
    ప్రమద్వరని ఆమె భర్త ఎలా బాధిస్తున్నదీ చెప్పాను. నా దగ్గిర డబ్బులకోసం ఆమె తల్లి వస్తున్న విషయమూ, మిగతా వివరాలేమీ చెప్పలేదు. నేను చెప్పినదంతా విన్నాడు ఇన్ స్పెక్టర్ చివరికి "ఇది వాళ్ళ కుటుంబ వ్యవహారం సార్. మనమేం చెయ్యగలం?" అన్నాడు.
    
    "నాలుగ్గోడల మధ్య ఒక రౌడీ ఒక ఆడదాన్ని రక్తం వచ్చేలా తంతూంటే మీరేం చెయ్యలేరా?"
    
    ఇన్ స్పెక్టర్ ఇబ్బందిగా చూశాడు. అసలింత ఓపిగ్గా వినటమే భాగ్యం. కేవలం ఆ వూర్లో నాకు వున్న పలుకుబడి అతడిని ఆ మాత్రం వినేలా చేసిందను కుంటాను.