ఈ మరుసటిరోజే పట్నం వెళ్ళి, అక్కడ రైలందుకుని బెంగుళూరు వెళ్ళాను. బెంగుళూరులో నా స్నేహితుడు వున్నాడు. అతడు పనిచేసేదీ ఎరువుల కంపెనీయే. అక్కడ ఉద్యోగం రావటం అంత కష్టం కాలేదు. నా వుద్దేశ్యం ఏమిటంటే- మేము వెళ్ళిపోయినా మూడు నాలుగు సంవత్సరాల వరకూ మేము ఎక్కడ వున్నదీ ఈ తండ్రీ కూతుళ్ళకు తెలియకూడదు. అయోమయంతో, అవమానంతో చావాలి!
    
    మీకు నేను దుర్మార్గుడిగానూ, రాక్షసుడిగానూ కనిపిస్తూ వుండి వుండవచ్చు. కానే నేను మిమ్మల్ని కోరేది ఒకటే, నా తరపునుంచి ఆలోచించండి. ఇంత దారుణం మీకే జైర్గి, మీకు ధైర్యం వుండి వుంటే రావుగార్ని అక్కడికక్కడే పొడిచి పారేసి వుండేవారు. అది లేకే, కేవలం నా తరపునుంచి ఈ విధంగా గౌరవంగా, దూరం వెళ్ళిపోతున్నాను. గౌరవం వుండబట్టే ఇంత జరిగినా, ఆయన పేరు పక్కనుంచి 'గారు' తీసెయ్యలేకపోతున్నాను.
    
    బెంగుళూరు నుంచి మా పల్లెకి వచ్చేసేముందు నా రాజీనామా పత్రాన్ని చేస్తున్న ఉద్యోగంతో తెగతెంపులు చేసుకున్నాను. ఈ పన్లన్నీ చాలా కామ్ గా, ఏ ఉద్వేగమూ లేకుండా చేశాను. నాతో రావటానికి ప్రమద్వర వప్పుకోదని నాకు తెలుసు. ఇక్కడ రావుగారి తర్కమే నేనూ నమ్మదల్చుకున్నాను. కాలమే మనిషికి పరిస్థితులతో రాజీపడటం నేర్పుతుందనేది....
    
    ఎలాగో ఒకలా ప్రమద్వరని ఆ గ్రామంనుంచి బయటకు తీసుకురాగలిగితే తరువాత వివాహానికి వప్పించవచ్చు. నేనే వెళ్ళి అడిగితే స్నేహితురాలికి ద్రోహం చెయ్యలేనని నిశ్చయంగా అంటుంది.
    
    అందుకని చిన్న ఉత్తరం వ్రాశాను.
    
    "ప్రమద్వరా,
    
    అర్జెంటు పనిమీద పట్నం రావల్సి వచ్చింది. ఇక్కడ నా స్నేహితుడు కలిశాడు. అతడి ఆఫీసులో ఉద్యోగం వుందట. నేను చెప్పగానే నీకివ్వటానికి వప్పుకున్నాడు. వెంటనే వస్తే ఆ ఉద్యోగం దొరుకుతుంది. ఈ ఉత్తరం పట్టుకుని వచ్చినది నా మరో స్నేహితుడు. అతడితో కలిసి వస్తే ఉద్యోగంలో చేరిపోవచ్చు. ప్రమద్వరా! మన జేవితాలు ఎలాగూ ఒకటవలేదు. కనీసం ప్రేమించిన వ్యక్తిగా ఈ సహాయమన్నా చెయ్యనీ, నీజీవితం ఒడ్డుకు చేరితే తప్ప నా మనసు కుదుటపడదు. నీ కోసం చూస్తూ వుంటాను.
    
                                                                                                           -నీ ఆనంద్".
    
    మరొకసారి ఆ వుత్తరాన్ని చదువుకున్నాను. ఈ ఉత్తరం చదివితే ప్రమద్వర తప్పక వస్తుందనిపించింది. ఆ పల్లెనుంచీ, తన ఇంటినుంచీ ఆమె ఎంత త్వరగా వీలయితే అంత త్వరగా బయట పడటానికి ఎదురు చూస్తూందని నాకు తెలుసు.
    
    'నిన్ను యీ ఉద్యోగంలో చేర్పించి, నేను పల్లెకు వెళ్ళిపోతాను. అందువల్ల యీ విషయం తరళకి గానీ, ఆమె తండ్రికి గానీ చెప్పనవసరం లేదు. మన పల్లె సంగతి నీకు తెలియన్దేముంది? నేను నీకు ఈ సాయం చేశానని తెలిస్తే ఒకటికి రెండు కల్పిస్తారు. తరువాత ఆ వూర్లో నా జీవితం నరకమవుతుంది-"
    
    ఈ నాలుగు వాక్యాలు చివర్లో చేర్చగానే మరింత సంతృప్తిగా అనిపించింది. దీంతో ప్రమద్వర తప్పక వస్తుంది.
    
    ఉత్తరాన్ని స్నేహితుడి కిచ్చి పంపాను. ప్రమద్వర అడ్రసు వివరంగా చెప్పాను.
    
    ఆ తఃరువతః ఒక రోజుపాటు విపరీతమైన టెన్షను! మనసు పరిపరివిధాలా ఆలోచించసాగింది. అన్నిటికన్నా ముఖ్యమైన సమస్య- ప్రమద్వరని ఈ వివాహానికీ, నాతో కలిసి వుండటానికీ ఎలా వప్పించాలా అని! మిగతా అన్ని విషయాలు ఒకటిగా వున్నా, సామాజిక - నైతిక విలువల దగ్గిర కొచ్చేసరికి మావి భిన్నాభిప్రాయాలు. ఇప్పటి సంఘటనే తీసుకుంటే...
    
    వాళ్ళు నన్ను మోసం చేశారు. దానికి ప్రతిగా నేను చేతకాని వాడిలా చేతులు ముడుచుకుని కాపురం చెయ్యలేను. అయిపోయిందేదో అయిపోయింది అనుకోలేను. అంతకు అంతా ప్రతీకారం చెయ్యాలి. అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా- నా సుఖసంతోషాలకు ఆనకట్ట వేసే అధికారం వాళ్ళకు లేదని నిరూపిస్తాను. ఇదీ నా వాదన.    

    కానీ ప్రమద్వర ఈ వాదనకి వప్పుకోదని నాకు తెలుసు. "మీరెలాగైనా కొట్టుకు చావండి. కానీ మీమధ్య తరళకి అన్యాయం చేయకండి" అంటుంది. ఇతరుల సుఖంక్సోం తమ సుఖం వాదులుకోవటంలోనే సుఖం వుంటుందని నమ్మే అమాయక ఎక్స్ ప్లాయిటెడ్ జాతికి చెందినవారికి ప్రతీక ప్రమద్వర. ఆమెని నతహో పాటు కలిసి వుండటానికి వప్పించాటం అంటే మాటలుకాదు కానీ ఆరు మూడయినా మూడు ఆరయినా దీన్ని సాధించి తీరతాను.
    
    ఇలాంటి ఆలోచన్లతో ఒకరోజు గడిచింది.
    
    నాకు అర్ధం కాలేదు-
    
    పట్నంనుంచి లాంచీమీద నాలుగ్గంటల ప్రయాణం ఆ పల్లె.
    
    నా స్నేహితుడు ఎందుకు రాలేదు?
    
    మరో రోజు గడిచింది.
    
    నా స్నేహితుడు రాలేదు. నాకు ఆతృత ఎక్కువయింది. మరికొంచెం సేపు చూసి నేనే బయల్దేరాను.
        
    పల్లె చేరుకునేసైర్కి చీకటి పడింది. ఆ రోజు అమావాస్య నన్నెవరూ గుర్తించలేదు. లేకపోతే ర్వుగారి అల్లుడిగా వచ్చిన కొత్త హోదాకి ఈపాటికి నేను వచ్చిన వార్త అందరికీ తెలిసిపోయేది! ఏమో...రావుగారి తెలివితేటలు అఖండం. పెళ్ళయిన మరుసటిరోజే ఏదో పనిమీద అల్లుడు బయటవూరు వెళ్ళాడని అందరికీ చెప్పేడేమో ఆయన.
    
    ఆ ఆలోచన్లతోనే ప్రమద్వర ఇల్లు చేరుకున్నాను.
    
    మలుపు తిరగ్గానే దూరం నుంచి ఆ ఇల్లు కనపడింది.
    
    చప్పున నా కాళ్ళు ఆగిపోయాయి.
    
    ఆ ఇంటిముందు పందిరేసి వుంది.
    
    పెళ్ళి పందిరి.
    
                                                                        12
    
    నాకు ఏం చెయ్యాలో తోచలేదు. జ్ఞానేంద్రియాలు పనిచేయటం మానేశాయి. నేను ఊహించని సంగతి అది.
    
    నా మనసులో ఇంకా ఏదో అస్పష్టమైన ఆశ వుండిపోయింది. మరో రెండు అడుగులు వేశాను. నా మామగారైన రావుగారు పెళ్ళి పెద్దలా అక్కడ కూర్చుని వున్నారు. అప్పుడే లోపల్నుంచి ప్రమద్వర మామ పెళ్ళి బట్టల్లో బయటకు వచ్చాడు. నా మనసులో ఏ మూలో ఏ మాత్రమో కొద్దిగా ఆశ వుంటే అది క్రమంగా నశించసాగింది. ఒక కుర్రవాడు అట్నుంచి వెళ్తూంటే అడిగాను- "ఎవరి పెళ్ళి జరిగింది?" "అదిగో - ఆ ఇంట్లోనే".
    
    "అది తెలుసులే పెళ్ళికూతురు పేరేమిటి?"
    
    "ప్రమదక్క-" అని వాడు పరుగెత్తి వెళ్ళిపోయాడు. నేను అలాగే నిలబడి వున్నాను.