నేను కోపంగా, "తనమీద ఏమాత్రం ఇంటరెస్టూ లేకపోతే ఎందుకు ఇలా షికార్లు?" అన్నాను. "నీ కోసం" అన్నాడు. "నీకు లేని ధైర్యం తనకుంది. నీమీద లేని నమ్మకం మీ అమ్మకు తన మీద వుంది. అందుకే తనని కూడా మనతో కలుపుకున్నాను-"
    
    ఆ మరుసటి రోజు నేను ధైర్యం చేసి తరళ దగ్గిర అనేశాను- "ఆనంద్ కి పెళ్ళి నిశ్చయమవుతూందట-"
    
    తరళ చప్పున తలెత్తి "నీ వరకూ వచ్చిందా?" అంది.
    
    ఈసారి తెల్లబోవటం నా వంతయింది, "-అంటే" అన్నాను అయోమయంగా.
    
    "నిన్న సాయంత్రమే నాన్నగారికి చెప్పాను".
    
    "ఏమన్నారు?" అన్నాను ఆత్రంగా.
    
    నవ్వింది "ఏమంటారు? నే నెప్పుడు ఏమన్నా కాదనరు".
    
    దాదాపు పరుగెత్తుకుంటూ ఆనంద్ దగ్గిరికి వెళ్ళాను.
    
    ఇదంతా మీకు చిత్రంగానూ, అవాస్తవికంగానూ వుండవచ్చు. కానీ ఇందుకు భిన్నంగా ఎవరైనా ప్రవర్తించటం అనేది కాల్పనిక సాహిత్యంలో మాత్రమే సాధ్యపడుతుందని నేననుకుంటున్నాను.
    
    నేను చెప్పినదంతా విని ఆనంద్ తేలిగ్గా, "సర్లే, నేను చూసుకుంటాన్లే" అన్నాడు, "-వాళ్ళ నాన్నగారితో నేను చెపుతాను చేసుకోనని-"
    
    నాకెందుకో అంత సంతోషంగా అనిపించలేదు. అనవసరంగా గోటితో పోయేది ఇక్కడివరకూ తీసుకొచ్చామేమో అనిపించింది. ఆమె పరోక్షంలో ఆమెకు తెలియకుండా మేము ప్రేమించుకోవటం, ఆమె ప్రత్యక్షంలో ఏమీ తెలియనట్లు వుండటం- ఆమె అతడిని ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పినప్పుడు నేను దానికి 'ఊ' కొట్టటం- ఇదంతా తప్పు నాదే అనిపించేలా చేస్తుంది.

    "పోనీ ఆమెనే చేసుకో ఆనంద్" అన్నాను.

    "ఇదేమీ హోటల్ కాదు, ఇడ్లీ లేకపోతే దోసె తీసుకురా అనటానికి" దగ్గిరగా వచ్చి అన్నాడు. "నువ్వు ఎవరి గురించీ భయపడనవసరంలేదు. మీ ఇంట్లో వాళ్ళు కాదన్నాసరే లెక్కచెయ్యనవసరం లేదు. అన్నిటికన్నా ముఖ్యవిషయం నేను కధానాయకుడి లక్షణాలు వున్న ధీరోదాత్తుడిని కాను. ఒకవేళ నువ్వు త్యాగం చేసినా నన్ను వదిలేసినా తరళని మాత్రం చేసుకోను, చేసుకోలేను. ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచించే మనిషిని నేను. మీరీ త్యాగాలతో దయచేసి నన్ను బాధపెట్టకండి".
    
    ఎందుకో తెలీదు నాకు బాగా దుఃఖం వచ్చింది. ఈ విషయమంతా తెలుస్తే తరళ ఏమనుకుంటుంది? కత్తెర మధ్య పోక చెక్కలా అయిపోయింది నా పరిస్థితి.
    
    మా ఇంట్లో పరిస్థితి కూడా ఏమీ బావోలేదు.
    
    అమ్మా, మావయ్యల వైపునుంచి వత్తిడి ఎక్కువైంది. మేమున్న వాతావరణం కూడా అలాంటిదే. తరళని ఎవరూ ఏమీ అనలేరు. కానీ నా సంగతి అలాకాదు. చెవులు కొరుక్కోవటం ఎక్కువైంది. ముందంటే తరళతో వెళ్ళటానికి వప్పుకుంది కానీ, తరువాత అలా చేసినందుకు అమ్మ బాధపడటం మొదలు పెట్టింది. ఆనంద్ తో నేను తిరుగుతున్నానన్న విషయం బయట ప్రపంచానికి తెలిస్తే నా మార్కెట్ (ఈ పదం వుపయోగించినందుకు క్షమించాలి) పడిపోతుందని అమ్మ భయం అసలిప్పటికే, డబ్బు తయారు చేసే మిషను ఖాళీగా వున్నందుకు మా ఇంట్లో వాళ్ళకి చాలా ఇబ్బందిగా వుంది. ఆనంద్ పరిచయంతో అది ఎక్కువైంది. స్వంత తల్లికూడా అలా వుంటుందా అని మీరంటే మీకు లోకజ్ఞానం తక్కువన్నమాట. నేను ఆనంద్ ని వివాహం చేసుకోవటానికి నా తల్లి ససేమిరా వప్పుకోదని నాకు తెలుసు. ఈ విషయం ఆనంద్ కి చెప్తే "ఆవిడ వప్పుకొనేదేమిటి? నువ్వు మేజర్ వి కావాలంటే పోలీస్ స్టేషన్ లోనే నిన్ను చేసుకుంటాను" అనేవాడు.
    
    మా పల్లెటూళ్ళల్లో చాలావరకు ప్రేమలు గడ్డివాముల వెనకే పుట్టి, అక్కడే సమాధి అయిపోతాయి. కానీ ఆనంద్ నన్ను ఒక్కసారి కూడా స్పృశించలేదు. అసలు ఆ ప్రయత్నమే చేయలేదు. అతడెప్పుడూ ప్రేమకన్నా ఎక్కువగా వివాహం గురించే మాట్లాడేవాడు. అందుకే అతడంటే రోజురోజుకీ నాకు ప్రేమతోపాటు గౌరవం కూడా పెరగసాగింది. ఎలాగో ఒకలాగా నేను నా తల్లిని ఎదురించగలను. కానీ నా స్నేహితురాలి విషయమే నాకు బాధగా వుంది. ఎంత తొందరగా ఈ విషయం బయటపడితే అంత బావుణ్ణు అనిపించింది.
    
    చివరి కారోజు నేను తరళకి అంతా చెప్పెయ్యాలనుకున్నాను.
    
    చాలా రిహార్సల్స్ వేసుకున్నాను.
    
    తరళ నన్ను బాగా తిడుతుందని నాకు తెలుసు. కానీ మీరైనా నన్ను అర్ధం చేసుకుంటే చాలు. నేను అనిబిసెంటునీ, నైటింగే ల్ నీ కాదు. నేను పుట్టిన కులానికీ, నాకున్న అందానికీ నాకు వివాహమవటం కలలో మాట. అప్పుడే వూళ్ళో పెద్దలు 'లోపాయికారీ'గా కబుర్లు చేస్తూనే వున్నారు. ఇటువంటి పరిస్థితిలో ఒక చెయ్యి నన్ను ఈ వూబిలోంచి పైకి లాగటానికి ప్రయత్నిస్తూంటే, దాన్ని అందుకోకపోవటం స్వార్ధరాహిత్యమా? మూర్ఖత్వమా? తరళ విషయం అలాకాదు. ఆమె అతడిని చేసుకోవాలంటే ఎన్నో మెట్లు దిగి రావాలి. ఆమెకు అంత అవసరం ఏముంది?

    తరళ ఎంత మంచిదో నాకు తెలుసు.
    
    మా ఇద్దరి విషయమూ తెలిస్తే బాగా తిట్టినా, తరువాత నవ్వేస్తుంది. అలాగే గానీ జరుగుతే, ఇన్నాళ్ళూ నేను అనుభవించిన టెన్షన్ అంతా అనవసరమైంది. ఒక్కసారే శుభలేఖ ఇస్తే తను చాలా హర్ట్ అవుతుంది. ముందు చెప్పటమే మంచిది. ఇన్ని రిహార్సల్స్ చేసుకుని నేను తన దగ్గిరకు వెళ్ళేసరికి తను నవ్వుతూ ఎదురొచ్చింది. "రా ... రా... నీకో గుడ్ న్యూస్" అంటూ.   

    "ఏమిటి?" అన్నాను.

   
    "మా పెళ్ళికి ఆనంద్ వప్పుకున్నాడు".

   
    నా కళ్ళు బైర్లు కమ్ముతున్నట్టు అనిపించింది.
    
    "ఏమిటీ?" మళ్ళీ అడిగాను.

   
    "చెవుడుగానీ వచ్చిందా ఏమిటి? మా పెళ్ళికి ఆనంద్ వప్పుకున్నాడు-" అంది. నా మొహంలో మారుతున్న భావాలు తరళ కి కనిపించకుండా ఉండటానికి చాలా కష్టపడవలసి వచ్చింది.
    
    "కంగ్రాచ్యులేషన్స్ అనవేం?"
    
    "కంగ్రాచ్యులేషన్స్". ఎలాగో నోరు పెగల్చుకుని అన్నాను. నాకు అంతా అయోమయంగా వుంది. 'ఆనంద్ యీ వివాహానికి వప్పుకున్నాడు'. ఇవే మాటలు నా చెవుల్లో గింగిర్లు తిరుగుతున్నాయి. ఎలా జరిగింది ఇది?

   
    నా మనసంతా పరస్పర విరుద్ద భావాల్తో కొట్టుమిట్టులాడింది. ఎక్కువసేపు అక్కడ వుండలేకపోయాను! అక్కడనుంచి ఎలాగో బయటపడి ఇంటికొచ్చేశాను. అసలే మా ఇల్లు నరకం ఇటువంటి స్థితిలో అది మరీ భరించలేనిదిగా తోచింది. ఆనంద్ ని కలుసుకుంటే తప్ప అది కుదుటపడేలా లేదు.

   
    "ఎక్కడికి వెళ్తున్నావే?" మావయ్య అడిగాడు.

   
    "గోదాట్లోకి" జవాబు చెప్పి బయల్దేరాను.
    
    "చూశావుటే దీని పొగరు" అమ్మతో ఫిర్యాదు చేస్తున్నాడు. "తొందరగా అణిచెయ్యకపోతే మనమాట వినదు".
    
                                             9
    
    దాదాపు పరుగెడుతున్నట్టు ఆనంద్ దగ్గరికి వెళ్ళాను.
    
    "అదేమిటి అలా వున్నావ్?" అడిగాడు ఆనంద్. నేను వెంటనే జవాబు చెప్పలేదు. ఏం మాట్లాడినా దుఃఖం ముంచుకొచ్చేలా వుంది. అతడివైపు చూశాను. అతడి మొహం నిర్భావంగా వుంది. "ఇప్పుడే తరళ దగ్గర్నుంచి వస్తున్నాను" అన్నాను ముక్తసరిగా దాన్ని అతడు అర్ధం చేసుకున్నాడో లేదో తెలీదుగానీ, "ఏమిటి విశేషాలు" అన్నాడు. అతడలా మామూలుగా అడగటం చూసి నాకేదో అనుమానం కలిగింది. ఇక విషయాలన్నీ దాచకుండా, తరళ నాకేమీ చెప్పిందీ అతడికి చెప్పేశాను.
    
    అంతా విని అతడు నవ్వేడు. "పాపం కూతురు మనసు నొప్పించకుండా వుండటానికి కష్టపడుతున్నాడన్న మాట వాళ్ళ నాన్న-"
    
    "అంటే-?"
    
    "నిన్న నా దగ్గిర కొచ్చాడు- కూతుర్ని చేసుకొమ్మని అడగటానికి". నేను నిరత్తురురాలినై అతడిని చూశాను. తరళ తండ్రి ఆనంద్ దగ్గరికి వచ్చాడంటే నమ్మశక్యం కాలేదు. ఆ లక్షాధికారి ఆనంద్ కోసం....
    
    ఆయనకి కూతురంటే ప్రేముంది అని తెలుసుకానీ, కూతురి కోసం ఇన్ని మెట్లు దిగివస్తాడని అనుకోలేదు.

    "ఏమిటి ఆలోచిస్తున్నావ్?"

    నేను తలెత్తి అతడివైపు చూశాను. అతడు మళ్ళీ నవ్వేడు- "ఇంతకాలం 'చెప్పేస్తే మంచిది. చెప్పేస్తే మంచిది' అని భయపడ్డావుగా.  నిన్నే ఆయనకి చెప్పేశాను".    

    "ఏమని?"
    
    "మీ అమ్మాయి పొరపాటు పడుతూంది. తనమీద నాకు అటువంటి భావం ఏమీలేదు-" అని. ఆయన విస్తుబోయాడు మొదట... "పోనీ అలాంటి భావం ఇంతకుముందు లేకపోతే లేకపోయింది. ఇప్పుడు చేసుకోరాదా" అన్నాడు. తరళ కెంత పొగరుందో, ఆవిడ తండ్రికీ అంతకు రెట్టింపు వున్నట్టుంది. డబ్బుతో దేన్నైనా కొనవచ్చు అనే భ్రమలో వున్నాడు. నా అంతటి లక్షాధికారి నిన్నొచ్చి అడగటమే నీ అదృష్టం- అన్నట్టుగా మాట్లాడాడు. మరింత ఏడిపించాలనిపించింది కానీ, ముసలాడు కదా అని వదిలేశాను".