అప్రయత్నంగా నా దృష్టి తరళ మీద పడింది. నా అభిప్రాయం గ్రహించినట్టుగా "తరళ చాలా చిన్న పిల్ల. అల్లరి చేయటం తప్ప ఏమీ ఫీలింగ్స్ తెలియవు తనకి. ఇంట్లో బాగా స్వేచ్చ ఇచ్చారు. ఈ పల్లెలో ఈ మాత్రం సోషల్ గా వుండేవాడు ఎవరూ లేకపోవటంతో ఈ పరిచయాన్నే ప్రేమ అనుకొంటూంది. కొంతకాలం పోతే మామూలుగా అయిపోతుంది" అన్నాడు.
"నా గురించి కూడా మీకేమీ తెలీదే-"
"తెలియనవసరం లేదు" నవ్వేడు, "ఎవరో కవి అన్నట్టు లవ్ హాజ్ నో రీజన్ అండ్ నో సీజన్".
నా గుండెల్లో ఏదో బెదురు, ఏదో తెలియని భయం.
నేను ఆనంద్ ని ప్రేమిస్తున్నానా? అంతకన్నా ముఖ్యంగా మాఇంట్లోంచి బయటపడాలన్న స్వార్ధం ఎక్కువుందేమో... ఆనంద్ వ్యక్తిత్వం చిన్న సంఘటనతో బైట పడగా చూసి, మనుష్యుల్లో కూడా ఇంత గొప్ప వాళ్ళుంటారా అని ఆశ్చర్యపోయాను. తరువాత అది అభిమానంగా మారింది. ముందు చెప్పినట్లు, తరళ గానీ ప్రవేశించకపోయినట్టయితే అది మూగగా వుండి పోయేది. అతడిని కలుసుకునే ధైర్యం నాకు జీవితంలో ఎప్పటికీ రాకపోయేది. కానీ ఇప్పుడు?
- ఆనంద్ తన ప్రేమని వెల్లడి చేయగానే ఇక నా మనసు నా స్వాధీనంలో లేకుండా పోయింది.
కొన్ని రోజులు గడిచాయి.
ఆనంద్ కవిత్వం బాగా వ్రాసేవాడు. రాత్రంతా కూర్చుని పేజీలకి పేజీలు వ్రాసేవాడు. అవి మరుసటిరోజు నాకు అందించేవాడు. తరళ ఎగతాళి పట్టించేది. మనమే స్వంతంగా ఒక పత్రిక పెట్టి వీటన్నిటినీ ప్రచురిద్దామనే అనేది. ఆ కవితలన్నీ నా కోసమే అని ఎలా చెప్పను?
రోజు రోజుకీ నా పని ఇబ్బందిగా మారింది. ఇద్దరికీ తెలియక పోతే అది వేరే సంగతి. కానీ ఆనంద్ ని తరళ ప్రేమిస్తూందని తెలిసి ఇలా తెలియనట్టు నటించటం నాకు చేతకాలేదు. ఆనంద్ తో ఆ విషయమే చెప్పాను. "ఇది అన్యాయం ఆనంద్. తరళకి డబ్బుంది, అందముంది. నీకు తాను సరియైన జోడి..."
"ఏమిటి నువ్వు చెప్పబోతున్నది!"
"తను నీ కోసమే ఇలా వస్తూంది. తనని చేసుకోవటం నీకు అన్ని విధాలా న్యాయం, లాభకరం..."
"నువ్వు మమ్మల్నిద్దర్నీ కలిపి అస్తమిస్తున్న సూర్యుడివైపు వెళ్ళిపోదామనుకుంటున్నావా?"
"నీకు నవ్వులాటగా వున్నట్టుంది-"
"నువ్వు చెప్పేదే హాస్యాస్పదంగా వుంది. కాస్త విచారంగా కూడా వుంది. డబ్బు, అందంకోసం ప్రేమ ట్రాఫిక్ మార్చుకోను. నన్ను అర్ధం చేసుకున్నది ఇంతే అనుకుంటే అందుకే విచారంగా వుంది. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పాను. నువ్వు ప్రేమించాకపోతే అది వేరే సంగతి. ఇప్పుడిక తరళ కాదుకదా వాళ్ళ నాన్నగారొచ్చి అడిగినా నేను వప్పుకోను".
"కానీ ఆ విషయం తనకి చెప్తే మంచిది కదా-"
"ఏమని? 'నువ్వు నన్ను మాటిమాటికి ఇలా గోదావరి వడ్డుకి తీసుకువస్తున్నది నన్ను ప్రేమించటానికా? అలా అయితే వద్దు. నేను నిన్ను ప్రేమించలేను-' అని చెప్పమంటావా? లాగి పెట్టి కొడుతుంది. 'అసలు నిన్ను ప్రేమించానని ఎవరు చెప్పారోయ్? అన్నీ నీలో నువ్వే వూహించేసుకుంటున్నావ్' అంటుంది. అప్పుడేం చెయ్యను?"
ఆనంద్ చెప్పింది నిజమే. తరళ తన ప్రేమ గురించి ఆనంద్ దగ్గిర ఎప్పుడూ బయట పడలేదు. నా దగ్గిరే చెప్పుకునేది. ఒకసారి నేనే అన్నాను. "చూడు తరళా! అసలు నీ మీద తనకేం అభిప్రాయం వుందో తెలుసుకోలేకపోతే మరీ నీది వన్ సైడెడ్ ప్రేమ అయిపోతుంది".
తరళ నావైపు చిత్రంగా చూసి "నీకు నిజంగా మతిపోయింది" అంది. "ఏం?" అతడి ప్రతీ చూపులో, ప్రతీ కదలికలో నా మీద ప్రేమ తెలియటం లేదూ? ఇంకా వేరేగా చెప్పాలా? వియ్ ఆర్ ఇన్ డీప్ లవ్".
నాకు నిజంగానే మతిపోయింది. నవ్వాలో, ఏడ్వాలో తెలియలేదు. నా భావాల్ని తను వేరుగా అర్ధంచేసుకుంది. "ఏం అనుమానంగా వుందా? అసలు ఇంటరెస్టంటూ లేకపోతే ఇలా ప్రతీ సాయంత్రం ఎందుకు మనతో వస్తాడు. నీకు తెలుసో తెలీదో - మాట్లాడేటపుడు ఆ కళ్ళలో మెరుపుంది చూశావూ- అది చాలోయ్ ప్రేమని పట్టించెయ్యటానికి-"
ఆ మెరుపు నా గురించి అని ఎలా చెప్పటం? ఆనంద్ చెప్పినట్లు నాకు చిత్రమైన కలలు వచ్చేవి. వాళ్ళిద్దరికీ పెళ్ళిచేసి నేను సూన్యంలోకి నడిచిపోయినట్లు ణ ఆకళ్ళు తనకి అమర్చమని చెప్పి చచ్చిపోయినట్లు వగైరా నాకు నవ్వూ వచ్చేది, దుఃఖమూ కలిగేది. తరళతో ఒక్కమాట చెప్పితే అసలు ఈ గొడవంతావుండదు. కానీ నేనెలా చెప్పటం? ఆనంద్ చెప్పాలి.
"తనకి కాస్త అహం కూడా వుంది ప్రమద్వరా! తనని చూసి ఎవరైనా ప్రేమించేస్తారని- అది తగ్గాలి. నేను చచ్చినా చెప్పను. కావాలంటే నువ్వు చెప్పు, మనిద్దరం పెళ్ళి చేసుకున్నామని నాకు అభ్యంతరం లేదు".