గోదావరిలో ఇద్దరం కాగితంతో పడవలు చేసి వదిలేవాళ్ళం. ఎవరి పడవ ఎక్కువదూరం వెళ్తే వాళ్ళు గెలిచినట్టు. నా పడవ ఎలా వుందో చూసే నెపంమీద తీఉస్కుని వేలితో రంధ్రం పెట్టేది. నాకు బాగా నవ్వొచ్చేది - నా దగ్గిర తను పశ్చాత్తాప్పడేటప్పుడు ఒక రోజు ప్రొద్దున్నే మా ఇంటికొచ్చింది తరళ. తను మా ఇంటికి రావటం నా కిష్టం వుండేది కాదు. ఈ పల్లెలో అమ్మ కెలాటి పేరుందో నాకు తెలుసు. మమ్మల్ని చూసి అందరూ ఎలా నవ్వుకుంటారో నేను గమనిస్తూనే వుంటాను. అలాటి ఇంటికి తరళ రావటం అంత బావోదు. కానీ చెప్పినా తను వినదు.
    
    "నిన్న రాత్రి ఒక గమ్మత్తు జరిగిందే" అంది వస్తూనే.
    
    "ఏమిటి" అని అడిగాను.
    
    "సాయంత్రం అయిదింటికి ఒకతను వచ్చాడు నాన్నగార్ని కలుసుకోవాలని ఏదో ఎరువుల ఏజెన్సీ అట. 'మీ డాడీకి వెయ్యి ఎకరాలున్నాయి. మా కంపెనీ ఎరువులు వాడి చూడండి' అన్నాడు. అతడు మాట్లాడే విధానాన్ని చూసి భలే నవ్వొచ్చిందిలే-"
    
    ఎరువుల కంపెనీ అనగానే నాకు అనుమానం వచ్చింది. ఈ వూరికి కొత్తగా వచ్చింది ఆనందరావే. తరళకి తెలియని కొత్తవాడు అతడు. పైగా అతడే ఆ కంపెనీకి వూళ్ళో ఏజంటు.
    
    "తరువాతేమైంది" అన్నాను ఆత్రంగా. "కొంచెం ఏడిపిద్దామనిపించింది? 'ఎప్పటికిచ్చారు నాన్నగారు అప్పాయింట్మెంట్' అన్నాను. అయిదింటికి అన్నాడు. లోపలికి వెళ్ళి నాన్నగారితో మాట్లాడినట్లు నటించి బయటకొచ్చి 'సాయంత్రం అయిదు కాదట. నాకదే అనుమానం వచ్చింది. నాన్నగారు సాధారణంగా ప్రొద్దున్నపూట అప్పాయింట్ మెంట్ ఇస్తూ వుంటారు. మీకు ఇచ్చింది, రేప్రొద్దున్న అయిదింటికి-' అన్నాను".
    
    "అతని పేరు?"
    
    "ఆనందరావు" నవ్వాపుకుంటూ అంది.
    
    "...పాపం మరుసటిరోజు చలిలో ప్రొద్దున్న అయిదింటికొచ్చాడు. నాన్న సంగతి తెలుసుగా తొమ్మిధైతేగానీ నిద్ర లేవరు".
    
    "ఏమన్నాడు అతడు?"
    
    "నిన్న సాయంత్రం రమ్మంటే ఇవ్వాళ ప్రొద్దున్న వస్తావా?" అని నాన్న అడుగుతూంటే పాపం తలదించుకున్నాడు. కుర్రాడు భలే స్మార్ట్ గా వున్నాడ్లే- నాకే జాలేసింది".
    
    నేను లాటరీ టిక్కెట్టు విషయం చెప్పాను. అతడు యాభైవేలు ఎంత మామూలుగా వదులుకున్నదీ, నేను అతడి దగ్గరికి వెళ్తే ఎలా మాట్లాడిందీ-అంతా వివరించాను. తరళ మొహంలో నవ్వు మాయమైంది. నేను చెప్పినదంతా విని "అతడిని చూడాలి పద" అంది. నేను తెల్లబోయి- "అతడి దగ్గరికా-" అన్నాను.
    
    "అవును ఏం?"
    
    "మన పల్లెసంగతి మర్చిపోయావా? గోరంత విషయాన్ని కొండంత చేస్తారు".
    
    "ఏడిచారు" నిర్లక్ష్యంగా అంది. తను ఏదన్నా అనుకున్నదీ అంటే ఆలస్యం చేయదు. ఇద్దరం అతడి దగ్గరికి వెళ్ళాం. ఒక చిన్న ఇంట్లో వుంటున్నాడు అతడు. నాకైతే అంత ధైర్యం ఉండేది కాదు. తరళ ముందు క్షమాపణలు చెప్పుకుంది. కేవలం అది సంభాషణ ప్రారంభించటానికి మాత్రమే ఆ తరువాత ఇక దాని ప్రసక్తి లేదు. పల్లంలో ప్రవహించే గోదావరిలా గలగలా మాట్లాడుతూంది.
    
    అతడు కూడా ఆసక్తిగా వింటున్నాడు.
    
    వాళ్ళిద్దర్నీ చూస్తుంటే నాకు ముచ్చటగా అనిపించింది. నేను బాధపడుతున్నానా! లేదని మనస్ఫూర్తిగా అనలేనేమో, కానీ నాకేం అర్హత వుంది. వేశ్య కూతురిగా పుట్టినా, అందం లేదు. అంతవరకూ ఎందుకు? తరళేగానీ ఈ రోజు ఇలా తీసుకురాకపోయివుంటే ఇంకో నాలుగు సంవత్సరాలు గడిచినా అతడితో మాట్లాడే ధైర్యం చేయలేకపోదునేమో! తరళ కాబట్టి అంత కలివిడిగా మాట్లాడగల్గుతోంది. డబ్బుకూడా ధైర్యాన్నిస్తుంది. ఈ పల్లెలో తనేం చేసినా గుసగుస లాడుకోవటమే తప్ప పైకి అనే ధైర్యం ఎవరికీ లేదు.
    
    వాళ్ళిద్దరివైపూ చూశాను.
    
    అప్పుడే మంచి స్నేహితులైపోయినట్లు మాట్లాడేసుకుంటున్నారు. తరళ అంతే. ఏదైనా అనుకున్నదీ అంటే ఆలస్యం చేయదు. బయటకొచ్చాక అంది. "నేను ప్రేమలో పడిపోయానే" అని. "అప్పుడే?"    

    "ఆహా! లవ్ ఎట్ ఫస్ట్ సైట్".
    
    నేను మాట్లాడలేదు. తను తల్చుకున్నది సాధించి తీరుతుంది అని తెలుసు. నడుస్తున్నదల్లా ఆగి, "కొంపదీసి నువ్వుగానీ ప్రేమిస్తున్నావా అతగాన్ని" అంది. నేను నవ్వాపుకుని "లేదు ఆ మాటకొస్తే నేను అతడిని కలుసుకోవటం కేవలం మూడోసారి మాత్రమే. అదైనా నువ్వున్నావు కాబట్టి" అన్నాను.
    
    "భవిష్యత్తులో ఎవర్నైనా ప్రేమించదల్చుకుంటే నా దగ్గిర కాస్త ధైర్యాన్ని అరువు తీసుకో-"
    
    "తప్పకుండా".
    
    ఆ తరువాత ఆనంద్ ని కలుసుకునే విషయం తరళ రహస్యంగా వుంచలేదు. మా ఇంటికొచ్చి నన్ను రమ్మనేది. అమ్మకి తరళంటే భయం. భక్తి అసలు తరళ మా ఇంటికి రావటమే అదృష్టంగా భావించేది. నేను వెళ్ళనంటే బలవంతం చేసి పంపించేది. గోదావరి ఒడ్డున ఆనంద్ ఎదురుచూస్తూ వుండేవాడు. ముగ్గురం చిన్న పడవలో కాలువ అవతలి పక్కకి వెళ్ళేవాళ్ళం. మధ్యాహ్నం పూట అక్కడ తోటలో గడిపేవాళ్ళం.
    
    నాకు మనసులో భయంగా వుండేది. రావుగారికి ఇదంతా తెలిస్తే ఏం గొడవ అవుతుందో అని.
    
    కొన్ని రోజుల తర్వాత ఆ ప్రమాదం వచ్చిపడింది. రావుగారి వైపునుంచి కాదు, ఆనంద్ వైపునుంచి.
    
            
                                          8
    
     ఒకరోజు నేనూ ఆనంద్ తరళా మామూలుగానే ఎప్పటిలాగే గోదారి ఒడ్డున కూర్చున్నాం. తరళ దూరంగా వెళ్ళి కలువ పాయలో చేపలు పడుతూంది. ఒక చిన్న తువ్వాలు నీళ్ళల్లో వేసి చిన్న చిన్న చేపల్ని తీసి సీసాలో వేయటం, ఇంటికి తీసుకువెళ్ళి కుండీలో వదలటం తనకి సరదా.
    
    తరళ లేకుండా మేమిద్దరమే వున్నప్పుడు మా మధ్య ఎక్కువ సంభాషణ జరగదు. మౌనంగా కూర్చున్నాం ఆనంద్ సిగరెట్ తాగుతున్నాడు.
    
    "ఎందుకు అన్ని సిగరెట్లు తాగుతారు? మానెయ్యకూడదూ" అన్నాను. "మన పెళ్ళయిన మొదటిరోజు నుంచీ మానేస్తాను. సరేనా..."
    
    నేను దిగ్భ్రమతో తలెత్తాను. ఇటువంటి టాపిక్ అతడు తీసుకు వస్తాడని వూహించలేదు. తరళ ఇంకా చేపలు పడుతూనే వుంది. "మీరేం మాట్లాడుతున్నారో నాకు అర్ధంకావటంలేదు ఆనంద్...."
    
    అతడు నవ్వేడు. "మరీ తెలియనట్టు మాట్లాడకు. నేనే మంటున్నానో నీకు తెలుసు. నేనింత కష్టపడి ఈ తరళ బోరుభరించటం- ఇదంతా నీ కోసమే".