వాడి చేతిలో అయిదురూపాయల నోటు.

    "చూశావా" అన్నట్టు నాకు కనబడేటట్టు ఊపాడు.

    "ఎలా సంపాదించావ్?"

    "జామెంట్రీబాక్స్ అమ్మేశాను"

    నాకు ఒక క్షణంసేపు నోట మాట రాలేదు.

    ఇద్దరం సంతకు బయల్దేరాం. అదే నేను సంత చూడడం. గొప్ప హడావుడిగా వుంది.

    మట్టి రోడ్డుకు అటూ ఇటూ వస్తువుల్ని కుప్పలుగా పోశారు. ఉప్పూ చింతపండు దగ్గర్నుంచి పాలిచ్చే ఆవుల వరకూ అన్నీ వున్నాయి.

    ఎండుచేపల వాసన మార్కెట్టునంతా వేలం పాట పాడి తనే గుత్తాధిపత్యం చెలాయిస్తున్నట్టు ముక్కుల్ని చితగ్గొట్టేసింది. అంతా పల్లె జనం. తమకు కావాల్సిన వాటిని కొంటున్నారు.

    ప్రకాష్ ఓ దగ్గరకెళ్ళి నిలుచున్నాడు.

    అక్కడ ఓ తోపుడు బండి వుంది దానిమీద రకరకాల స్వీట్స్ వున్నాయి.

    "ఓ చీటీ పది పైసలు బాబూ. కులుకు చీటీలో గెలిస్తే మీరు కోరిన స్వీట్ ఇస్తా బాబూ," అని బండివాడు అరుస్తున్నాడు.

    "ఏమిటది?" అని అడిగాడు ప్రకాష్ ప్రక్కన నిలబడి.

    "స్వీట్స్, మనం పది పైసలు ఇస్తే ఆ చీటీ ఇస్తాడు. దానిమీద నెంబర్ వుంటుంది. ఆ చీటీలన్నీ అందరూ కొనుక్కున్నాక ఆ చీటీల నెంబర్లు వేసివున్న ప్లాస్టిక్ బిళ్ళల్ని కులుకుతాడు. డబ్బాల్లో వున్న ఆ బిళ్ళల్లో ఒకటి తీస్తాడు. ఆ బిళ్ళ మీదున్న నెంబర్ వున్న చీటీ ఎవరి దగ్గరుంటే వాళ్ళు అడిగిన స్వీట్స్ ఇస్తాడన్న మాట. అదృష్టం వుంటే రూపాయి స్వీట్ పది పైసలకి వస్తుందన్న మాట"

    "భలే భలే. మనమూ ఓ చీటీ కొందామా?"

    ప్రకాష్ రెండు కొని ఓ చీటీ నాకిచ్చి తనో చీటీ కొన్నాడు. కులుకు ప్రారంభమైంది.

    మాకు చీటీ తగలలేదు. నేను అదృష్టవంతురాల్నీ కాదని అనుకోవడానికి నాకు మనసొప్పడం లేదు. అందుకే ప్రకాష్ నుంచి డబ్బు లాక్కుని నేనొక్కదాన్నే చీటీలు కొనడం ప్రారంభించాను.

    చివరికి అర్ధరూపాయి మిగిలింది. నాలుగున్నర రూపాయలు పోయాయి.

    చివరి ప్రయత్నంగా అర్ధరూపాయకి అయిదు చీటీలు కొన్నాను. అంగడి వాడు ఈసారి కులుకుతున్నప్పుడు నా గుండె వేగం హెచ్చింది.

    డబ్బాలోంచి ఓ బిళ్ళతీసి "ఎనిమిది" అని చెప్పాడు.

    "నాదే" నేను అరిచాను.

    ధ్రిల్ అంటే ఏమిటో మొదటిసారి అనుభవించాను.

    "ఏం కావాలి?"

    "అదీ" చేత్తో చూపించాను.

    బాదుషా తీసి ఇచ్చాడు. ఇద్దరం చెరిసగం తిన్నాం.

    సంత అంతా చుట్టేసరికి మధ్యాహ్నమైంది.

    దానిపక్కనే రైల్వేబ్రిడ్జి వుంది. దానికింద కూర్చుని టిఫిన్ క్యారియర్ లోని భోజనాలు ముగించాం.

    లాంగ్ బెల్ కొట్టగానే విద్యార్ధులంతా బయటికి పరుగెత్తారు. మేమిద్దరం కూడా ఎవరూ గమనించకుండా మిగిలిన పిల్లల్లో కలిసిపోయాం.

    ఎవరికి తెలియకుండా దొంగతనంగా కొన్ని పనులు చేయడంలో వున్న ఆనందాన్ని, ఇతరుల్ని తెలివిగా బోల్తాకొట్టించడంలో వున్న ధ్రిల్ నీ పూర్తిగా పొందాను నేను.

    రెండోరోజు కూడా స్కూల్ కి వెళ్ళడానికి మనసు అంగీకరించ లేదు. స్కూల్ మరో కిలోమీటర్ వుందనగా నేను ఓ చింతచెట్టు కింద ఆగాను.

    మిగిలిన వాళ్ళంతా వచ్చి కలిశాక "ఈరోజు నేనో ప్రోగ్రామ్ పెడుతున్నాను" అన్నాను లీడర్ లాగా.

    "ఏమిటి?" ప్రకాష్ అడిగాడు.

    "ఈరోజు మనం స్కూల్ కి లీవ్ ఇచ్చేస్తున్నాం"

    "ఏమైనా పండగా? స్కూల్ లేదా?" చినబుజ్జి అడిగాడు. వాడు ఆ సంవత్సరమే ఆరో తరగతిలో చేరాడు.