8

    చిరంజీవితో కలసి కూలిపేటకు వెళ్ళి పరమేశ్వరిని కలుసుకుంది ప్రసూన.
    అందమని ప్రత్యేకించి చెప్పటానికి వీలులేకపోయినా ఆ నిరాడంబర మూర్తిలోని సౌమ్యత ప్రసూనాను ఆకర్షించింది. దగ్గర దగ్గర నలభై ఏళ్ళ వయసు ఉండచ్చు. తన అందచందాలపట్ల ఏమాత్రమూ దృష్టి ఉమ్చని ఆమె తీరులో ఒక అందముంది.
    ప్రసూన వెళ్లేసరికి ఒక చ్వ్హిన్నపిల్లకు సంరక్షణ చేస్తోంది పరమేశ్వరి ..... చూడగానే ఆ పిల్ల కూలిజనం తాలూకు అని తెలిసిపోతుంది.......
    ప్రసూన అడగలేకపోతున్న ప్రశ్నకు చిరునవ్వుతో పరమేశ్వరి సమాధానం చెప్పింది.
    "ఈ పసిదాన్ని ఒళ్ళేరుగని జ్వరంలో ఇంట్లో పడేసి వాళ్ళమ్మ కూలికి వెళ్ళిపోయింది. ప్రాణం ఒప్పుక తీసుకొచ్చాను."
    "సంస్కారంలేని మనుష్యులు " నడిగినట్లు అంది ప్రసూన.
    ఒక్క అనుకోవడానికిలేదు! రోజులలా ఉన్నాయి. బ్రతుకు మరీ యాంత్రికమయి పోతోంది .... చదువుకున్న వాళ్ళు మాత్రం ? ..... పిల్లాడికి జబ్బుగా ఉన్నా విధిలేక ఉద్యోగాలకు వెళ్ళే ఆడవాళ్ళు ఎందరులేరు?"
    "మీ రోక్కరు ఎంతవరకు చెయ్యగలరు?"
    "ఎవరిమటుకు వాళ్ళే అలా అనుకోబట్టే ఇప్పటికీ ఇలాగె ఉన్నాం! మనకు సాధ్యమయినంత శక్తివంచన లేకుండా చేయాలికాని, నిరాశవాదపు ముసుగులో పాలయనమంత్రం పఠిస్తే _  అది మరీ మూర్ఖత్వం చదువుకొని మూర్ఘత్వం  కంటే చదువుకున్న మూర్ఖత్వం మరీ దారుణం "
    చూస్తూ ఉండగానే పరమేశ్వరీ కంఠంలో ఉద్రేకంహెచ్చింది _ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి.
    తెల్లబోయి చూస్తోన్న ప్రసూననుచూసి తమాయించుకుంది పరమేశ్వరి.
    "ఏమీ అనుకోకు! విచిత్రంగా కొన్ని కొన్నిమాటలు మనసులో మరచిపోవలనుకుంటోన్న గాధల్నీ కదిలిస్తాయి . అంతకంటే ఏం లేదు ....."
    పరమేశ్వరి ముఖంలో తెరలా క్రమ్ముకున్న విషాదాన్ని గమనించి మరేమీ ప్రశ్నించలేకపోయింది ప్రసూన.
    "ఇంతవరకు నాకు ఇల్లూ, కాలేజీ, క్లభ్ , స్నేహితులు తప్ప ఏమీ తెలియదు. తెల్సుకోవాలనికూడా ప్రయత్నించలేదు. కొన్ని కారణాలవల్ల ఇక్కడికి వచ్చాను. వచ్ఘిన దగ్గర్నుంచి నా మనసంతా విచిత్రంగా మధనపడుతోంది, ఏదో చెయ్యాలని ఉంది. మీకూడా ఉండి మీరేం చెయ్యమంటే అది చేస్తాను."
    ప్రసూన కంఠస్వరంలోనే ఆర్తి గుర్తించి ఆప్యాయంగా ప్రసూన భుజంమీద చెయ్యి వేసింది పరమేశ్వరి .
    "మీలాంటి వాళ్ళంతా సహకరిస్తామని ముందుకొస్తే అంతకంటే కావాల్సిందేముందీ ?" అంది ......
    పరమేశ్వరి దగ్గరినుంచి చిరంజీవితోకలసి ఇంటికి బయలుదేరింది ప్రసూన .....
    వాళ్ళముందు జీఫ్ ఆగింది. అందులోంచి మోహన్ దిగాడు .... ప్రసూన మోహన్ ఒకరినొకరు ఆశ్చర్యంగా చూసుకున్నారు.
    "మీరు .... ఇక్కడ ..,.." మోహన్ అడిగేశాడు.
    ప్రసూన సంధానం చెప్పలేదు. చిరంజీవి చెప్పాడు.
    "పరమేశ్వరిగారితో కలసి పని చెయ్యటానికి వచ్చారు."
    "అదేమిటి? సాంబశివం గారిదగ్గిర రాజీనామా ఇచ్చారా?" నమ్మలేనట్లు అడిగాడు మోహన్.
    "లేదు తీరిక వేళల్లో ....."
    "ఓహ్! అటు అదీ, ఇటు ఇదీ, చూసుకుంటున్నారన్నమాట! ....."
    ఏదో అర్ధమయినట్లు వెటకారంగా అన్నాడు మోహన్.
    ప్రసూన తలెత్తి చురచుర చూసి తలతిప్పుకుంది. మోహన్ ఊరుకోలేదు __ ప్రసూననే ఉద్దేశించి "సాంబశివంగారు పంపారా? మీరే వచ్చారా?" అన్నాడు .....
    ప్రసూన తట్టుకోలేకపోయింది.
    "ఏమయితే మీకెందుకు? ఇందులో మీకు గిట్టుబాటయ్యే దేమీ లేదుగా?" అంది.
    మోహన్ నవ్వాడు. ఎలాగైనా ప్రసూనాను మాట్లాడించాలానే అతనా ధ్యేయం నెరవేరింది.
    చిరంజీవికిదంతా వింతగా ఉంది ....
    ప్రసూననూ, మోహన్ నూ మార్చి మార్చి చూస్తూ "ఏమిటి సార్?" అన్నాడు.
    "నీకోసమే వచ్చానయ్యా! నువ్వోపని చెయ్యాలి!"
    "చెప్పండి సార్!"
    ఉత్సాహంగా అన్నాడు చిరంజీవి.
    "చెప్పాడాని కేగా వచ్చింది! ఇక్కడకాదు నువ్వు నాతోరావాలి!"
    చిరంజీవి ఇబ్బందిగా ప్రసూనను చూశాడు.
    "నువ్వు వెళ్ళు చిరంజీవి! నేను వేళ్ళగలనులే! అంది ప్రసూన.
    "మీరిద్దరూరావచ్చు. మిమ్మల్ని మీ ఇంటిదగ్గర డ్రాఫ్ చేస్తాను" అన్నాడు మోహన్.
    'ప్రసూన 'రాను' అనలేకపోయింది . కానీ కదలలేదు. అది గమనించి చిరంజీవి "రండి మేడమ్!" అన్నాడు.
    "ప్లీజ్! రండి!" అన్నాడు మోహన్ . అతని కంఠం స్పష్టంగా ప్రాధేయపూర్వకంగా ఉంది.
    ప్ర్తసూన వెళ్ళిజీఫ్ లో కూచుంది. చిరంజీవి వెనుక కూచున్నాడు.
    "చెప్పండి సార్!" అన్నాడు కుతూహలంగా చిరంజీవి .
    మోహన్ సందేహిస్తూ ప్రసూనవైపు చూశాడు. ప్రసూన మనసు గయాపడింది.
    "నేను దిగి ఏ రిక్షాలోనయినా వెళ్ళిపోగలను నా కారణంగా మీరు మాట్లాడుకోవటం మానక్కర్లేదు." అంది.
    "అది కాదు. మీరు విని నొచ్చుకుంటారేమోనని భయపడుతున్నాడు ....."