"వేళాకోళం కాదు. ఇలాంటి త్యాగాలు నాకూ నచ్చవు. మీనాక్షి అలా ఎందుకు చేసింది. అంటే ఏం చెప్పను? స్త్రీ మనసు అగాధం అని, సముద్రం కన్నా లోతని- అదని, యిదని అంటారు కదా పెద్దలు....."
"సరేలెండి! ఆ తర్వాత ఆ మాష్టారు ఏమయారు?"
"పెళ్ళాం చావంగానే మీదపడి భోరున ఏడిచాడు. కిందపడి దొర్లుతూ కన్నీరు మున్నీరుగా విలపించాడు. జరిగిందానికి పశ్చాత్తాపంతో ఏడుస్తున్నాడు కాబోలు అనుకున్నారు. ఏడాది తిరక్కముందే మళ్ళి పెళ్ళి చేసుకున్నాడు."
"అలాంటి దౌర్భాగ్యుడికి పిల్లనెవరు యిచ్చారు?"
"ఆడపిల్లను కన్న తల్లీ, తండ్రీ!"
"పాపం! ఆ పిల్లదాని బతుకు కూడా అలాగే అయిందా?"
"ఉహూ! ఆరు నెలలు మాష్టారుతో కాపురం చేసి, రిబ్బెన్ లు, ఊదొత్తులు సైకిలు మీద పెట్టుకుని వీధి వీధి తిరిగి అమ్మే జహంగీర్ అనే కుర్రాడితో ఓ మంచి ముహూర్తం చూసుకుని లేచిపోయింది."
"ఆహా ఎంత మంచిపని చేసింది!" సీతామనోహరి సంతోషపడిపోతూ అంది.
"ఇది మంచిపనా!" రామకృష్ణ తెల్లబోయాడు.
"చాలా మంచిపని. మాష్టారు తలతీసినంత పని. నేరం చేయని మీనాక్షి చావుకన్నా గొప్ప తీర్పు. నన్నడిగితే ఇలాంటి మగవాళ్ళకి బుద్ధిరావాలంటే ఏ కసాయి వాడినో తీసుకుని లేచిపోవటమే కాదు- మాస్టారు ఎదురింట్లోనే కాపురం పెట్టాలి దాంతో మాస్టారు లాంటి వాళ్లకి బుద్ధి వస్తుంది!" సీత ఆవేశంగా అంది.
"పిచ్చి సీతా! నీకు ఆవేశం తప్ప ముందు చూపు లేదు. ఆడది యిలా మాట్లాడితే లోకం తాటాకులు కడుతుంది. నీ మంచితనం, అమాయకమయిన బుద్ధి నాకు తెలుసు గాబట్టి నిన్ను అర్ధం చేసుకున్నాను. అందరి ఎదుట అనేవు."
"ఏం అంటే?"
"నవ్వుతారు."
"నవ్వనివ్వండి!" మొండిగా అంది సీత.
"నీ ఇష్టం! నీకు లేని బాధ నాకెందుకు?" ఆ ప్రసక్తి అంతటితో తుంచేస్తూ అన్నాడు రామకృష్ణ.
"రెండూ చెయ్యలేదు. మూడోపెళ్ళి చేసుకున్నాడు ఈ పిల్ల మీనాక్షిలాగా చావలేదు- రెండోపెళ్ళాం లాగా లేచిపోలేదు. కొన్నాళ్ళు కాపురం చేసి, యిద్దరి పిల్లలను కూడా కంది. మూడో పెళ్ళాం పరమగయ్యాలిట. వెంకట్రావు మాస్టారుని మధ్య మధ్య కొడుతుండేది."
సీత చిన్నపిల్లలా ఆనందం వ్యక్తం చేస్తూ చప్పట్లు కొట్టింది. :భలే భలే" అంది.