"అయితే చావండి-"
    
    ఆయన చప్పున తలెత్తాడు. హేళనగా నవ్వేను. "ఏం ఆత్మహత్య చేసుకుంటే పరువు పోతుందని భావిస్తున్నారా? కూతురి కోసం పరువు పోగొట్టుకోవాలా వద్దా అని ఆలోచిస్తున్నారా ఇప్పటివరకూ మీ అద్భుతమైన తెలివితేటల్తో మా జీవితాల్తో ఆడుకున్నారు. ఇక ఇప్పుడు నా వంతు... మీరు చేసిన దానికి ఇంతకు ఇంతా అనుభవించేలా చేస్తాను. జరిగినదంతా తరళకు చెప్పి..."
    
    "వద్దు వద్దు" చప్పున అన్నాడాయన.
    
    "చేసిందంతా నేను".
    
    "తను పట్టుకున్న కుందేటికి మూడే కాళ్ళున్న అభిప్రాయంతో...గర్వంతో మిడిసిపడుతూ వుంటుంది మీ కూతురు. దానికి దెబ్బకొట్టకుండా వదలను".
    
    ఆయనేదో అనబోతూ మానుకుని, "సర్లే అల్లుడూ, ఇంత జరిగాక యీ సమస్యకి నాకు ఒకటే పరిష్కారం కనబడుతూ వుంది. నాకు ఒక నాలుగ్గంటలు టైమివ్వు నేను చెపుతాను" అని వెనుదిరిగాడు.
    
    "ఏం చెపుతారు మీరు?" వెనుకనుంచి గట్టిగా అరిచాను. సమాధానం ఇవ్వలేదు ఆయన. అలాగే నది ఒడ్డున నడుస్తూ రెల్లు పొదల్లో కలిసిపోయాడు. ఆయన నాలుగ్గంటల్లో మా ముగ్గురి జీవితాలకూ ఏం పరిష్కారం చెపుతాడో నాకు తెలియదు.
    
    తెలిశాక మాత్రం నిలువునా కదిలిపోయాను.
    
    నేను ఊళ్ళోకి వెళ్ళేసరికి ఆ వార్త గుప్పుమంది. రావుగారు ఆత్మహత్య చేసుకున్నారన్న వార్త అది.
    
                                        13
    
    అందరూ గుంపులు గుంపులుగా ఆ ఇంటివైపు పరుగెడ్తున్నారు. నేను మాత్రం భూమిలో కాళ్ళు పాతుకుపోయినవాడిలా అలా నిలబడిపోయి వున్నాను. నా మనసులో ఆలోచన్లు తుఫానులో ఆకుల్లా కదలసాగాయి. వాటికో నిర్దుష్టమైన రూపులేదు. నా మనసు అభావపర్చేటందుకు మాత్రమే అవి వున్నట్టు తోచాయి.
    
    "ఆత్మహత్య చేసుకుంటే పరువుపోతుందని భావిస్తున్నారా? మీకు జీవితంలో కావల్సినవి రెండే కదా మీ కూతురి ఆనందం- మీ పరువు మొదటి దానికోసం రెండోది వదిలిపెట్టండి".
    
    నా మాటలు ఆయన ఇంత దారుణానికి తలపడేలా చేస్తాయనుకోలేదు. నా కోరిక ఇంత పెద్ద బలిదానాన్ని కోరుతుందని నేను వూహించలేదు. నా ఆవేశం ఆయనమీద నాకున్న కోపం నన్ను ఇష్టం వచ్చినట్టు మాట్లాడేలా చేసినాయంతే!
    
    "ఇదేమిటి యిక్కడ నిలబడిపోయావు! మీ మామగారు పోయార్టగదా! పదపద!" అన్న కరణంగారి మాటలకి తేరుకుని, అప్రయత్నంగా ఇంటివైపు నడిచాను.
    
    ఆయన శరీరం మీద పడి తరళ, ఆమె తల్లి గోలుగోలున రోదిస్తున్నారు. ప్రమద్వర వారిని ఓదారుస్తూంది. ఆమె ఇంకా పెళ్ళి బట్టల్లోనే వుంది. పెళ్ళయిన మొదటి రాత్రి నుంచీ నేను కనపడకుండా పోవటానికీ, ఈరోజు ఈయన మరణానికీ ఏదైనా లంకె వుందేమోనని కొందరు నావైపు అనుమానంగా చూస్తున్నారప్పుడే చిన్న పల్లెల్లో ఇలాంటి విషయాలు చాలా ఆసక్తి కలిగిస్తాయి.
    
    కరణంగారు దహనానికి ఏర్పాట్లు చేస్తున్నారు.
    
    నేను కూడా బయటికి వచ్చాను.
    
    అక్కడే నిలబడివున్న డాక్టరు నాకు ఒక ఉత్తరం అందించాడు. ఇలాంటి ఉత్తరమేదో వుండివుంటుందని వూహించాను కానీ- ఆ ఉత్తరంలో విషయాలు మాత్రం నేను వూహించని రీతిలో వుండి కదిలించివేశాయి. ఈ ఉత్తరం ఇలా వుంది.
    
    "బాబూ-
    
    నా మీద నీ కోపం చల్లారిందనుకుంటాను. లేదా నేను నీకు మూర్ఖునిలా కనిపిస్తూ వుండి వుండవచ్చు. కానీ ఒక విషయం అర్ధం చేసుకో నాకు నా కూతురంటే వల్లమాలిన ప్రేమ. దానికోసం ఏమైనా చేస్తాను. ఆ బలహీనతతోనే డాక్టరుతో నాటకమాడించాను. నాకు అప్పటికి మీ ప్రేమ సంగతి తెలీదు. కేవలం నా అహంభావానికి అడ్డుగా నువ్వీ వివాహానికి వప్పుకోవటంలేదని అనుకున్నాను. నా తెలివితేటలకి ఇదొక సవాలు అనుకున్నాను. నువ్వీ వివాహం చేసుకున్నాక- ఇంత ఆస్తికి వారసుడివయ్యాక నేనాడిన నాటకాన్ని నవ్వుతూ మర్చిపోతావనుకున్నానే కానీ డబ్బుని తృణప్రాయంగా భావిస్తావనీ, ప్రేమకి జీవితం కన్నా ఎక్కువ విలువనిస్తావనీ వూహించలేకపోయాను. అనుకున్నది నెరవేరేదాకా నిద్రపోలేని మనస్తత్వం నాది ఈ గ్రామంలో ఇప్పటివరకూ అదే జరిగింది. మొదటిసారి నన్ను ఎదుర్కొన్నది నువ్వే.
    
    నేనే విధంగా చెప్పినా నువ్వు వప్పుకోవు నమ్మవు. నా కూతుర్ని ఏలుకోవు నేను బ్రతికుండగా ఆలోచించి నేనీ నిర్ణయం తీసుకున్నాను. బాబూ, నేను నిన్ను కోరేది ఒక్కటే. తరళ అమాయకపు పిల్ల నా మూలంగా దాన్ని ద్వేషించకు బాధపెట్టకు. నేను లేని లోకంలో దాన్ని చూసుకోవలసింది నువ్వే. నేను నీకు చేసిన అన్యాయానికి నా ప్రాణం బదులుగా అనుకుని ఇక ఈ ద్వేషాన్ని వదిలిపెట్టు నా చివరి కోరిక తీరుస్తావు కదూ.
    
    చివరగా ఒక విషయం.
    
    నీ స్నేహితురాలు ప్రమద్వర వివాహం నేను స్వయంగా దగ్గిరుండి చేయించటంపట్ల కూడా నీకు నామీద దురభిప్రాయం మరింత ఎక్కువై వుండవచ్చు. కానీ జరిగిందేమిటో చదువు.
    
    మొదటిరాత్రి జరిగిన వెంటనే నువ్వు పట్నం వెళ్ళిపోయావు. అక్కన్నుంచి ప్రమద్వరకి వుత్తరం వ్రాశావు. గుర్తుందా? ప్రేమించి, ఒకటి కాలేకపోయినందుకు ప్రతిగా పట్నంలో ఉద్యోగం వేయిస్తానని, తనని వచ్చేయమని కోరుతూ ఒక ఉత్తరం వ్రాశావు. నువ్వు వ్రాసిన రెండో ఉత్తరం పెళ్ళిపందిరిలో నా చేతిన పడ్డట్టే, నువ్వు వ్రాసిన ఆ మొదటి ఉత్తరం ప్రమద్వర తల్లి చేతిలో పడింది ఆమె కంగారుపడి దాన్ని ఆమె తమ్ముడు భైరవమూర్తికి చూపించింది. ప్రమద్వరకి రహస్యంగా ఉత్తరం వ్రాయటం నువ్వు చేసిన పొరపాటు. చేతివరకూ వచ్చిన ఫలం జారిపోతూందే అని భైరవమూర్తి భయపడ్డాడు. నువ్వు రెండో కాపురం పెట్టటానికి  ఆ అమ్మాయిని పట్నం వచ్చెయ్యమని అడుగుతున్నావేమో అనుకున్నారు ఆ అక్కాతమ్ముళ్ళు. అంతేకాదు అప్పటివరకూ ఆ అమ్మాయిని మాటల్తోనే వాళ్ళు ఈ పనికి వప్పించటానికి ప్రయత్నించారు. మీ ప్రేమ సంగతి తెలిసేసరికి ఆమెపట్ల వున్న 'భయం' బహుశా భైరవమూర్తికి పోయివుంటుంది. దానికి తోడు అక్కకూడా సపోర్టు చేసేసరికి భైరవమూర్తి విజ్రుంభించాడు. ఈసారి మాటల్తోనే కాకుండా చేతల్తో ఆమెని వప్పించటానికి ప్రయత్నించారు. కూతురు ఇంట్లోంచి వెళ్ళిపోకుండా, డబ్బు సంపాదించే ఒక శరీరం మెళ్ళో తడు పడకుండా వుండటానికి మొన్న రాత్రి-తమ ఇంట్లోనే కన్నెరికం ఏర్పాటు చేసిందా తల్లి. ఆమె తమ్ముడ్నే ఆ కార్యానికి వినియోగించింది. నేను వెళ్ళేసరికి అక్కడ పరిస్థితి అది. నీ గురించి కనుక్కుందామని వెళ్ళిన నాకు- అక్కడ ప్రమద్వర జీవితం కుక్కలు చింపిన విస్తరి కాబోతూ కనిపించింది. అప్పటికే ఆమె జీవచ్చవంలా తయారైంది. అతడి పైశాచిక చర్యకి బలై, ఏ క్షణమైనా మరణాన్ని ఆహ్వానించటానికి సిద్దంగా వుంది. కావాలంటే అప్పుడే పోలీసులకి ఆ దుర్మార్గుడిని పట్టించగలను. కానీ దానివల్ల ప్రమద్వర జీవితం పూర్తిగా నాశనమవుతుంది. ఆ పరిస్థితుల్లో ఏం చెయ్యాలి? భైరవమూర్తిని ఈ వివాహానికి వప్పించటం తప్ప...