గుళ్ళో పెళ్ళి....
    
    అంటే...?
    
    ఆనంద్, ప్రమద్వరా ప్రేమించుకున్నారా? పెళ్ళికూడా చేసుకోవాలనుకున్నారా?
    
    గుండెనెవరో మెలిపెట్టి తిట్టుతున్నట్టు అనిపించింది. ఆనంద్ ఈ వివాహానికి ఇంతకాలం ఎందుకింత విముఖతగా వున్నాడో కూడా అర్ధమైంది. నాచేతిలో శుభలేఖలు నవ్వుతున్నట్టు అనిపించాయి.
    
    లోపల ప్రమద్వర అంటూంది- "నీ భార్య నయ్యాక బీదతనం వల్ల నిన్ను కాపాడలేక విధవరాలినయినా, కేవలం నీ ఆలోచన్ల తృప్తితో జీవితాంతం హాయిగా బ్రతగ్గలను ఆనంద్! కానీ నీతో వివాహం మానుకుంటే వచ్చేడబ్బు నీ ప్రాణాల్ని రక్షిస్తుందని తెలిశాక కూడా ఇక ఈ వివాహం ఎలా చేసుకోను? నన్ను అర్ధం చేసుకో" అర్ధమైంది.
    
    నాకే కాదు. లోపలున్న ఆనంద్ కి కూడా అర్ధమయ్యేవుంటుంది. కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలిపే వెలుగుని చూసి మనిషి అప్రయత్నంగా కళ్ళు మూసుకున్నట్టే, ఆమె చెప్పింది అర్ధమైనా మనసు మొద్దుబారిపోయింది. ఆ క్షణమే లోపలికి వెళ్ళి నేను చెప్పిన అబద్దం గురించి వాళ్ళకి చెబుదామనుకున్నాను.
    
    కానీ చేతిలో వున్న శుభలేఖలు నన్ను వారించాయి.
    
    మీకు నేను దుర్మార్గుడిగా కనిపిస్తూ వుండి వుండవచ్చు. కానీ చెప్పానుగా నేను జీవితంలో విలువనిచ్చేది రెంటికే.... ఒకటి నా కూతురు, రెండు నా పరువు మీరేమనుకున్నాసరే- దాన్ని మాత్రం బలి పెట్టలేను.
    
    ఇంత జరిగీ, వూళ్ళో అందరికీ శుభలేఖల విషయం కూడా తెలిశాక, ఇప్పుడిక ఈ వివాహం ఆగిపోతే నా పరువేంగానూ?

    వెనుదిరిగి వచ్చేశాను. కానీ ఇంటి కొస్తున్నంతసేపూ నా మనసులో ఏదో తెలియని బాధ నన్ను తొలుస్తూనే వుంది. కానీ నేను మాత్రం ఏం చెయ్యగలను? ఇది జరిగిన పదిరోజులకి ఆనంద్ తరళల వివాహం జరిగింది.
    
                                                                              * * *
    
    ప్రమద్వరే దగ్గరుండి పెళ్ళి పనులన్నీ చేయటం నన్ను మరింత ఇబ్బందిలో పెట్టింది. ఆ అమ్మాయి మొహంలో ఏ భావమూ నాకు కనపడలేదు. మా వూరి గోదారి కూడా ఇలాగే ఎత్తుపల్లాల్నీ, సుడిగుండాల్నీ కడుపులో దాచుకుని పైకి గంభీరంగా వుంటుంది.
    
    ఆ అమ్మాయి ప్రేమ సంగతి తెలిసిన ఒకే ఒక బయట వ్యక్తిని బహుశా నేనే నేమో! ప్రేమమీద నాకు గొప్ప అభిప్రాయం లేదు. కానీ నా అంచనాలన్నీ తఃరుమారు చేసిందీ అమ్మాయి. ప్రేమించిన వ్యక్తిని బ్రతికించుకోవటం కోసం తన భవిష్యత్తునే ఫణంగా పెట్టింది. నాకు తెలియని కొత్త ప్రపంచం ఇది. మా ప్రపంచంలో పల్లె రాజకీయాలూ, ద్వేషాలూ, గెలుపులూ, ఓటములే తప్ప ప్రేమలూ, త్యాగాలూ లేవు. నేనాడిన అబద్దం చాలా రాత్రులు నన్ను బాధ పెట్టింది. వెయ్యి అబద్దాలాడైనా ఒక పెళ్ళి చేయమన్నారు కదా అని సరిపెట్టుకునే వాడిని.    

    చివరికి, నా కూతురు వేస్తున్న జోకులు కూడా నా చెవిన పడక పోలేదు. ప్రమద్వర తనని పెళ్ళికూతురుగా అలంకరిస్తున్నప్పుడు "చూశావుటే, గోదార్లో నేను వదిలిన పడవే ముందెళ్ళింది. అందుకే నా పెళ్ళి నీకన్నా ముంధైపోతూంది" అన్నప్పుడు మాత్రం, వాళ్ళ ముందుకు వెళ్ళి అంతా చెప్పేద్దామనిపించింది. కానీ అప్పుడు కూడా పరువు గురించిన నా భయమే నన్ను అడ్డుపెట్టింది. అప్పటికి పెళ్ళి రెండు రోజులు మాత్రమే వుంది.
    
    ఆనంద్ తాలూకు గుండెజబ్బు గురించి తెలిసిన వాళ్ళం నలుగురమే వాళ్ళిద్దరూ, నేనూ, మా వూరి డాక్టరు.
    
    పెళ్ళయిన మరుసటిరోజే శోభనం ఏర్పాటు చేశారు. ఆ సాయంత్రం ప్రమద్వర నా దగ్గిరకి వచ్చింది.
    
    "ఆనంద్ ఆరోగ్యం యిలా వుండగా ఇప్పుడీ ఫంక్షన్ ఎందుకు బాబుగారూ ఆపరేషన్ అయ్యాక పెట్టుకుంటే బావుంటుంది కదా" అంది. అప్పుడొచ్చింది నాకు జ్ఞాపకం.
    
    పెళ్ళెలాగూ అయిపోయింది కదా ఇక డాక్టర్ తో అసలు విషయం చెప్పించాలి.
    
    "ఫర్వాలేదమ్మా నేను డాక్టర్ ని కన్సల్ట్ చేశానుకదా" అని ఆ అమ్మాయిని పంపించేసి, డాక్టర్ కి కబురుచేశాను. మరుసటిరోజు ప్రొద్దున్న అతనొచ్చాడు.
    
    గదిలోకి తీసుకెళ్ళి అతడేం చెప్పవలసిందీ చెప్పాను. మళ్ళీ ఆనంద్ ని పరీక్షచేసి, (వీలైతే పట్నం నుంచి పెద్ద డాక్టర్ ని కూడా ఇంకొకసారి పిలిపించి) బైపాస్ సర్జరీ అవసరం లేదనీ మందులు వాడితే సరిపోతుందనీ అతడు చెప్పాలి.     
    
    డాక్టర్ తలూపాడు.
    
    "ఆనంద్ కి ఏ మాత్రం అనుమానం రాకూడదు. మొదట్లో బైపాస్ కావాలనుకున్నారు. ఇప్పుడది సర్దుకుంది. అలా చెప్పాలి. అర్ధమైందా?"
    
    "నేను చూసుకుంటాను కద్సార్. అందరూ ఆనందించే శుభవార్త ఎలా చెపుతానో మీరే చూస్తారు కదా" అన్నాడా కుర్ర డాక్టరు.....ఫర్లేదు, పైకొస్తాడు.
    
    మేము మరో ఒకటి రెండు విషయాలు మాట్లాడుకుని గది లోంచి బయటకొచ్చాం. తలుపుతీసి హఠాత్తుగా పాముని చూసినట్టు అలాగే నిలబడి పోయాను.
    
    మేడమీద నుంచి ఎప్పుడు వచ్చాడో, ఎంతసేపట్నుంచి వింటున్నాడో తెలీదుకాని, ఆనంద్ అక్కడ నిలబడి వున్నాడు. అతడి మొహం ఎర్రగా కందిపోయి వుంది. మూసినా గుప్పెట్లు, వణికే చేతులు అతడి ఆవేశాన్ని చెబుతున్నాయి. మనిషి నిలువెల్లా ఊగిపోతున్నాడు.
    
      ఆనందరావు చెప్పిన కథ
    
    తిరిగి వెళ్ళి పోవటానికి సామాన్లేవీ సర్దుకోలేదు. పెళ్ళికోసం తీసుకువచ్చిన నా తాలూకు వస్తువుల్ని కూడా వెనక్కి తీసుకెళ్ళే ప్రయత్నమేమీ చేయలేదు.
    
    మామూలుగా నా గదికొచ్చేసాను. నేనిలా వెళ్ళిపోవటం, వాళ్ళింట్లో పెళ్ళికోసం వచ్చిన బంధువులకు తెలుసో లేదో నాకు తెలీదు. నాకు సంబంధించినంతవరకూ ఈ పెళ్ళి కాలేదంతే...చాలా కామ్ గా, కూల్ గా నా గదికి తిరిగి వచ్చేసేను.
    
    నాకే గుండె జబ్బూ లేదనీ, ఈ పెళ్ళికోసం పన్నిన వలలో ఇరుక్కుపోయాననీ గదిలో ఆయనకీ, దాక్తరుకీ మధ్య జరిగిన సంభాషణవల్ల తెలిసిన మరుక్షణం మాత్రం నేను రాక్షసుడ్నే అయ్యాను. ధడేలున తలుపు తోసుకుని లోపలికి ప్రవేశించిన నన్ను చూసి వాళ్ళు స్థాణువులయ్యారు. డాక్టర్ మోహంలో భయం స్పష్టంగా కనిపించింది. అతడేదో అనేలోపులో నా చెయ్యి విసురుగా వెళ్ళి అతడి గెడ్డాన్ని తాకింది. బహుశా పళ్ళు కదిలి పోయి వుంటాయి. అడ్డొచ్చిన రావుగారని కూడా అదే తాకిడితో ఎదుర్కోబోయాను గానీ ఆయన వయసు- పెద్దరికాన్ని నిలిపింది. ఆ గదిలోంచి విసురుగా బయటకొచ్చాను.
    
    నా ఆవేశానికి ఆనకట్ట పడలేదు. అదే వేగంతో పైకి వెళ్ళాను. తరళ ఇంకా నిద్రపోతూనే వుంది. నా కోపం ద్విగుణీకృతమైంది. మొదటి రాత్రి తెల్లవారేక కూడా ఇంతలా నిద్రపోతున్న ఆ కూతురి గారాబం... అనుకున్నది ఎలాగైనా సాధించగలిగే మొండితనం..... నన్నో వెధవని చేసిన ఫీలింగ్... అన్నీ కలిసిన దాని ఫలితం.... "ఏమైందండీ- అలా వున్నారు" అని అప్పుడే లేచి అంటూన్న తన మాటలు పూర్తికాకుండానే చెంప చెళ్ళుమంది. మల్లెపూలు గదంతా చెదిరాయి. రాక్షసీ...నీ మూలానే ఇదంతా- అన్న కసీ, ఆవేశం- అంతా గొంతులోనే కప్పబడిపోయింది.