నేను నిశ్చేష్టుడినై నిలబడిపోయాను.
    
    ఏదో అదృశ్య హస్తం సాచిపెట్టి కొట్టినట్టయింది నన్ను.
    
    కానీ అంతలో సంతోషం కూడా వేసింది.
    
    స్నేహం అంటే అలా వుండాలి.
    
    వాళ్ళు ముగ్గురూ అంత మంచి స్నేహితులని నాకు తెలీదు.
    
    నాకు సంతోషంగా వుంది. ఇదంతా నేను ఆడిన నాటకమనీ, ఆనంద్ కి ఏ గుండెజబ్బూ లేదని నేను వెల్లడి చేసిన క్షణం ఈ ముగ్గురు స్నేహితులూ ఎంత సంతోషిస్తారో తల్చుకుంటే నా మీద నాకే ముచ్చటేసింది.
    
                                       11
    
    మరో రెండు రోజులు గడిచాయి.
    
    నేనూ ప్రమద్వరా అనుకున్న ప్రకారం యీ పాటికి ఆ అమ్మాయి ఆనంద్ కి మేమనుకున్నది చెప్పి వుంటుంది. ఆ టైమ్ అయ్యాక నేను ఆనంద్ నా దగ్గిరకి వస్తాడని ఎదురు చూడసాగాను. నేను వూహించినట్టే ఆనంద్ నా దగ్గిర కొచ్చాడు.
    
    "తరళని పెళ్ళిచేసుకోవటం నా కిష్టమే. ముహూర్తాలు పెట్టించండి" క్లుప్తంగా అన్నాడు.
    
    "సంతోషంగా అంటున్నావా? తప్పదు కాబట్టి అంటున్నావా?" ఓరగా చూస్తూ అడిగాను. నాకు ఏనుగెక్కినంత సంబరంగా వుంది. ఒకసారి గెలుపు కనుచూపు మేరకు వచ్చాక కలిగే గర్వంతో కూడిన సంతోషం అది.
    
    "నేనెలా అంటేనేం? అది అప్రస్తుతం".
    
    నేను దెబ్బతిని, వెంటనే సర్దుకుని, "యీ విషయం నువ్వే స్వయంగా తరళతో చెప్పు సంతోషిస్తుంది" అన్నాను.
    
    "నేను చెప్పవలసింది చెప్పాను. మీరు మిగతాది మీ కూతురికి చెప్పుకోండి" అన్నాడు విసురుగా.
    
    నాకు నిజంగానే కోపం వచ్చింది. "చూడూ! అడిగేవాడికి చెప్పేవాడు లోకువ అంటారు. కోరివచ్చి కూతుర్ని చేసుకోమన్నాను కదా అని నువ్వేదో గొప్పవాడినై పోయాయని చెట్టెక్కి కూర్చుంటే కుదర్దు. అలాటిదేమైనా వుంటే ముందే చెప్పు ఎలాగో ఒకలా నా కూతురికి నచ్చ చెప్పుకుంటాను. అంతేకాని, పెళ్ళయ్యాక కూడా ఇలాగే వేదాంతిలా వుంటే లాభంలేదు".    
    
    అతడి మొహం కొద్దిగా వాడిపోయింది. "చేసుకుంటానన్నానుగా" అన్నాడు. అని వెళ్ళబోతూ ఆగి, "ప్రమద్వర నాకు అంతా చెప్పింది" అన్నాడు. ఏం చెప్పిందో తెలుసుకోవాలని వున్నా నేనే బయటపడితే బావోదని వూరుకున్నాను.

    అతడు వెళ్ళిపోయాడు.
    
    నేను విజయం సాధించిన మాట నిజమేగానీ, అదెందుకో నా కంత సంతోషంగా అనిపించలేదు. తరళతో ముహూర్తం పెట్టించటం గురించి చెప్పాను. ఆ అమ్మాయి కళ్ళలో ఆనందం- నా టెన్షన్లన్నిటినీ పోగొట్టింది. చెప్పానుగా నా బలహీనతలు... ఒకటి నా ప్రతిష్ట రెండోది నా కూతురు.
    
    ఆ తరువాత ఇంకా మిగతా పన్లన్నీ తొందర తొందరగా జరిగిపోయాయి. శుభలేఖలు కూడా అచ్చు వేయించడం అయింది. ఆనంద్ తరఫున ఎవరూ లేరు. అందుకని అన్ని పనులూ నేనొక్కన్నే చూసుకోవలసి వచ్చింది. తరళ గోదాట్లో దూకిన సంగతి ఊరంటికీ తెలుసు. అందువల్ల ఈ వివాహం ఎవరికీ అంతగా ఆశ్చర్యం అనిపించలేదు. ఒకళ్ళిద్దరు మాత్రం నా సానుభూతి సంపాదించటానికి-"ఎంత ధైర్యమండి, మీ కూతురితో ఆడుకుంటాడా- వాన్ని శంకరగిరి మాన్యాలు పట్టించమంటారా?" అని నా దగ్గిర అన్నారు గానీ, నేను ఈ వివాహానికి వ్యతిరేకిని కానని తెలిశాక, వెంటనే "ఆనంద్ కేమండీ? చాకులాంటికుర్రాడు" అని ప్లేటు మార్చారు. ఈ పల్లెటూళ్ళ సంగతి మీకు తెలియన్దేముంది?
    
    శుభలేఖలు పట్టుకుని ఆనంద్ దగ్గిరకి వెళ్ళాను.
    
    లోపల ప్రమద్వర కంఠం వినిపించింది. అందులో నా ప్రసక్తి రావటంతో గుమ్మం దగ్గిరే ఆగిపోయాను.
    
    "ఎందుకు మళ్ళీ నన్ను పిలిపించావు?" ప్రమద్వర అడుగుతోంది అతడిని. నాకా మాటలు ఆశ్చర్యంగా తోచాయి. వాళ్ళు ముగ్గురూ ఫ్రెండ్స్ కదా మళ్ళీ పిలిపించటం ఏమిటి?
    
    "రావుగారి దగ్గిర కెళ్ళి తరళని పెళ్ళి చేసుకుంటానని చెప్పాను" ఆనంద్ అంటున్నాడు.
    
    "మంచిది".
    
    "బహుశా నీకు ఆనందంగా వుండి వుంటుంది- ఇక నీ బాగోగులు అన్నీ ఆయనే చూస్తాడు. మీ మధ్య ఒప్పందం ప్రకారం..."
    
    ఆమె నుంచి సమాధానం లేదు.
    
    "చెప్పవేం?"
    
    "ఏం చెప్పను?"
    
    "నీకు సంతోషంగా లేదూ?"
    
    "ఎందుకు?"
    
    "భవిష్యత్తు గురించి".
    
    "ఎవరి భవిష్యత్తు? నీదా? నాదా?"
    
    ఆమెనుంచి తిరిగి సమాధానం లేదు. ఆనందే అన్నాడు- "చాలా గొప్పగా నాటకమాడావు గానీ, రావుగారు అంతా చెప్పేశారు".
    
    బయటనుంచి వింటున్న నేను ఉలిక్కిపడ్డాను. లోపల ప్రమద్వర పరిస్థితి కూడా అలాగే వుండి వుంటుంది.
    
    "ఏం చెప్పారు?" ప్రమద్వర అడుగుతోంది.
    
    "మీ ఇద్దరిమధ్యా జరిగిన సంభాషణ అంటే నువ్వు నాకు చెప్పింది కాదు. నిజంగా ఏం జరిగిందో అది ఎందుకు చేశావ్ ప్రమద్వారా ఇలా?" ఆమె చెప్పేలోపులో, నేను లోపలికి వెళ్ళకుండా అతికష్టంమీద నిరోధించుకోగలిగాను వెళ్ళాలా వద్దా అని నేను సందిగ్ధంలో వుండగానే ఆమె అనేసింది- "నీ కోసమే-"
    
    "నా కోసం ఇంత పెద్ద అబద్దమాడుతావా? రావుగారు నీ దగ్గిర కొచ్చి నన్ను వివాహనికి వప్పిస్తే నీ భవిష్యత్తు తను చూసుకుంటానన్నారా? రావుగారుగానీ అసలు విషయం చెప్పకపోయి వుంటే నా కెప్పటికీ నీ మీద అనుమానం పోయివుండేది కాదు కదా-"
    
    బయటనుంచి వింటున్న నాకు చెమటలు పట్టినాయ్. ఈ అమాయకురాలు మొత్తం నిజం చెప్పేసేట్టూ వుంది. అప్పుడిక నేను లోపలికి వెళ్ళటానికి కూడా లేదు.
    
    "నేనే చెప్పాను ఆనంద్..." అంది ప్రమద్వర. "కనీసం అలా చెప్పేసేట్టూ వుంది. అప్పుడిక నేను లోపలికి వెళ్ళటానికి కూడా లేదు.

    "నేనే చెప్పాను ఆనంద్..." అంది ప్రమద్వర. "కనీసం అలా చెప్తే అయినా నీవీ పెళ్ళికి వప్పుకుంటావని..."
    
    "ఏం? ఎందుకంత అవసరం వచ్చింది?"
    
    ఆమెనుంచి సమాధానం లేదు. ఆనందే అన్నాడు- "పదిరోజుల క్రితం నువ్వోమాట అన్నావు గుర్తుందా? ఆ గుండె నొప్పేగానీ గుళ్ళో మన వివాహం అయిపోయిన తరువాత వచ్చివుంటే ఏమై వుండేది? అని అలా అన్న నువ్వేనా ఇప్పుడిలా మాట్లాడుతూంది?"
    
    దానికి ఆమె ఏం సమాధానం చెపుతూందో నాకు సరిగ్గా వినిపించలేదు. చాలా చిన్న స్వరంతో చెపుతూ వుండవచ్చు. బహుశా కానీ అది వినే ఆలోచన కూడా నాకు లేదు.
    
    ఆనంద్ మాటల్తోనే నాకు మతిపోయింది నేను వూహించని, నాకుతెలియని కొత్త మలుపు...