"మీ పాపకు ఇక్కడ సరిగా జరగదు."
    "రాణికి అయా వుంది. ఇంకాసేపట్లో వస్తుంది. ఇక్కడ దాని బంధువు లున్నారట! అక్కడ దిగింది. రోజూ ప్రొద్దున్నే వచ్చి సాయంకాలంవరకూ చూసి నిద్రపుచ్చి వెళ్ళిపోతుంది."
    "మీ కారు కిక్కడ షెడ్ లేదు."
    "ఆ ఏర్పాటుకూడా చూసుకున్నాను. నా కారు కేశవరావుగారింట్లో ఉంటుంది. డ్రైవరూ అక్కడే వుంటాడు."
    కేశవరావంటే, రమణరావు తండ్రి...."
    "అవును........."
    "ఆయన మీకు తెలుసా?"
    "ఇంతకు ముందు తెలియదు. ఈ ఊరు రావాలని నిర్ణయించుకున్నాక తెలుసుకున్నాను."
    అనితను చూస్తున్న కొద్దీ  విభ్రమం కలుగసాగింది రాజారావుకి.
    "ఆఖరు ఆటంకం కూడా చెప్పండి. నేను ఉండటంవల్ల మీకు ఇబ్బంది....దానికి నా సమాధానం...నా ఖర్చు నేనే  భరించుకుంటాను."
    ఈ మాటలు రాజారావు ఆహాన్ని గుచ్చాయి. "ఆఖర్లేదు మీ అంత ఐశ్వర్యవంతులం కాకపోయినా తిండికి లేనివాళ్ళం కాము."
    "అయితే నేను వుండటానికి అభ్యంతరం ఏం లేనట్లేగా:"
    "ఉంది అప్రతిష్ఠ.........."
    "నా వల్ల మీకేం అప్రతిష్ఠ? నేను మీ భార్యను కామగా..." విస్తుపోయి చూస్తోన్న రాజారావును దాటుకుంటూ చిరునవ్వుతో లోపలికి వెళ్ళిపోయింది అనిత................

                                                       6

    అనిత సాదించవలసిన పనులు చాలా వున్నాయి. అందులో యేది ముందో యేది వెనుకో ఆలోచించుకుంటొంది.
    ముందుగా జానకిని కలుసుకుంది.
    జానకి ఆప్యాయంగా అనితను కౌగలించుకుని" బాగున్నావా? రాణి కూడా వచ్చిందా?" అంది.
    "ఆ! నాతోకూడా తీసుకువచ్చాను."
    "ఎవ్వరూ ఏమీ అనలేదూ?"
    "అనకుండా ఎందుకుంటారు?
    "ఎలా తట్టుకున్నావ్ మరి! అనలా ఇంట్లోకి ఎలా అడుగు పెట్టగాలిగావ్? రాజారావు అన్నయ్య........"
    "మీ రాజారావు అన్నయ్య నన్ను సకల మర్యాదలతో ఆహ్వానించాడు. ఆయన తన బంధువులను ఆదరించి తీరుతాడట!"
    తనలో తను చిలిపిగా నవ్వుకుంది అనిత.
    "నమ్మలేక పోతున్నాను రాణి సంగతి తెలిశాక నిన్ను యింట్లో ఉండనిచ్చాడా అన్నయ్య"
    "నన్ను ఒకరు ఉండనిచ్చేదేమిటి? ఆ ఇంటి కోడల్ని!"
    గర్వగా అంది అనిత.
    "నీ మాట యథార్ధం కావాలి అనితా! అప్పుడు నా కంటే ఎవరూ ఎక్కువ సంతోషించరు."
    ముఖం సంతోషంతో వెలిగి పోతుండగా అంది జానకి.
    "నాసంగతి వదిలెయ్యి. నీ  సంగతి ఆలోచించు, అందుకే వచ్చాను. నేనొక ప్రణాళిక ఆలోచించాను."
    జానకి ముఖంలో వికాశం ఎగిరిపోయింది.
    "మనిద్దరం క్లాస్ మేట్స్ కావటం నా అదృష్టం. అనితా! నీకు నా మీద గల ప్రేమకు ఎంతో పొంగిపోతున్నాను. కానీ, ఏ ప్రణాళికలూ నా అదృష్టాన్ని మార్చలేవు"
    "అదిగో! ఆ ఏడుపు ముఖమే నా కిష్టంలేదు భగవంతుడు మనకు జీవితాన్నిచ్చింది నవ్వుతూ త్రుళ్ళుతూ మార్చ లేవు"
    "అదిగో! ఆ ఏడుపు ముఖమే నా కిష్టంలేదు భగవంతుడు మనకు జీవితాన్నిచ్చింది నవ్వుతూ త్రుళ్ళుతూ గడవటానికి..."
    "అందరికీ ఆ అదృష్టం పట్టదు అనితా!"
    "ప్రయత్నం చెయ్యకుండా నిరాశపడితే ఎలా?"
    "ఏం చెయ్యమంటావ్?"
    "మా ఇంటికి___అదే. మా మేనత్తగారింటికి, రమణరావు ఎప్పుడు వస్తాడో తెలుసుకుని నీకు చెపుతాను. అప్పుడు నువ్వూ సరిగ్గా అక్కడకు రావాలి."
    "రాలేను. అలాచేస్తే సుశీలకి, రాజారావు అన్నయ్యకీ కష్టం కలుగుతుంది."
    "సుశీలకి కష్టం కలగకుండా నేను వివరిస్తాను. రాజారావు బావా కెందుకు కష్టం కలుగుతుందీ?"
    జానకి మాట్లాడకుండా పెదవి వంటితో కొరుక్కుంటూ కన్నీళ్లాపుకుంటూ కూర్చుంది.
    అనిత అసహనంగా "బావకు విషయం తెలుసా?" అంది.
    "తెలిసే ఉంటుంది,"
    "తెలిసే నిన్ను అసహ్యించుకుంటున్నాడా?"
    "సంఘంలో పరువు ప్రతిష్ఠలు ముఖ్యం కాదు మరి? నేను అల్లరి పాలయినదానిని....."
    "అలా మాట్లాడకు. నాకు చాలా అసహ్యంగా ఉంది. నువ్వు నిరపరాధివని  తెలిసే సంఘంలో ప్రతిష్ఠకోసం చెల్లెలిలా అభిమానించే నిన్ను దూరంగా ఉంచాలనుకుంటున్నాడా రాజారావు? అతని మార్చాలని ప్రయత్నించావా నువ్వు"
    "లేదు. అన్నయ్య మనసు కష్టపెట్టలేను."
    "కష్టపెడుతున్నానేమో ననే భ్రమతో నిన్ను సరిగా అర్థం చేసుకునే అవకాశం బావ కియ్యటంలేదు నువ్వు. కష్ట పెట్టుకుంటే పెట్టుకోనీ! కొన్ని విషయాలు అతనికి తెలిసిరావాలి...."
    జానకి గాభరా పడింది.