ఆమె మెల్లగా అద్దం ముందుకు వెళ్ళి తన జుట్టు ముడిని విప్పి మరొక రకంగా సవరించి, పైన చక్కని చామంతి పూలదండ అర్ధచంద్రాకారంగా చుట్టింది. నేను ఇది గమనించి, నవ్వాను, ఆమె కూడా నవ్వింది. నేను ఆమె ముఖం చూడకుండానూ ఆమె నా ముఖం చూడకుండానూ, ఈ బేరం జరిగిపోయింది. ఆ అద్దం మా ఇద్దరి మధ్య రాయబారం జరిపి రాజీ కుదిర్చింది...
"ఆయితే నా మాట వినదల్చుకో లేదన్న మాట" అన్నాను. ఆవిడకు ఎట్లాగైనా నా కోరికను అనుసరించి ప్రవర్తించేలాగున చేద్దామన్న ఆశతో,
"మీ మాట వినకపోతే ఎవరిమాట వింటానండీ? వినక ఏం జేశాను. చెప్పండి? అన్నది. నమ్రతతో_ సంతోషించాను_
"అయితే, ఈ బొమ్మను అనుకరించలేదేం" అన్నాను. రతీదేవి చిత్రాన్ని చూపిస్తూ.
"అనుకరించాలిసిన అవసరం లేదు. నేను అసలు రతీదేవి లాగనే వున్నాను. అంతకంటే కూడా కొంచెం బాగానే వున్నానేమో! అన్నది చిరునవ్వులు మృదువైన మాటతో కప్పి పెట్టి.
"ఆకారంలో రతీదేవిలాగ నీవు వున్నావు అని నేను ఎట్లా ఊహించుకోగలను? ఉందిలోపం నీలో ఆ లోపం నీ చూపులలో తీవ్రతవల్లా, చక్కని ఫోజు ఇచ్చి పోగొట్టుకోరాదూ?"
మీరేం ఫోజు ఇచ్చారు! మీరు, ఏం హస్తాలు పట్టారు? మీరు ఏ చిత్రాన్ని అనుకరిస్తున్నారు? అంటే కోపంగాని, ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పండి?
.....................
మీరు యింటిలోకి రావటంలోనే, రాజు వెడలెను అనే పద్ధతిలో హాలులో కాసేపు ఎగిరి దొడ్లోకి రండి. దానితరువాత "ది ఫర్ ఫెక్ట్ హజ్ బెండ్" అనే బొమ్మను అనుకరిస్తూ నిలుచోండి. సింహత రాట హస్తం పట్టండి_మీరు అట్లాగ చెయ్యండి. నేనూ మీరు చెప్పినట్లు చేస్తాను.
...................
అదేమిటండీ అల్లాగ తెల్ల పోయి చూస్తున్నారు. హస్తాలు మిమ్ములను పట్టమన్నాననా?
...................
అయితే ఒకటి, ఏమి చెయ్యకపోయినా నా కళ్ళకు మీరు మన్మధుడిలాగ కనబడుతున్నారు. అన్నది ఆవిడ నా మెడపైన తన చేతులు వేసి బ్రహ్మాండమైన అర్ధాన్ని ఈ మెత్తని మాటలతో మాటు పెట్టింది.
నేను నీకు మన్మధుడిలాగ కనబడుతున్నానూ? అన్నాను నేనూ, దురదపుట్టిన మణికట్టును గడ్డానికేసి రాస్తూ,
"ఎందుకు కాదూ? తప్పకుండా కనపడుతున్నారు?-" అన్నది.
"ఎందుకు అంటావు అల్లాగ? నాకింకా తెలివితేటలు పోలేదు. ఈపొగడటాలు నన్నేమి సంతోష పెట్టవు. తెలుసునా!" అన్నాను గంభీరంగా, అద్దం దగ్గిరికి వెళ్ళి లెవెండరుతో తలతుడుచుకొని దువ్వెనతో పాపట తీసుకొని, సాధ్యమైనంత అందంగా దువ్వుకొంటూ, ఆవిడ నా వంక చూస్తూ, నా చేష్టలను గమనిస్తూ కొంచెం సేపు నిలబడ్డది, చప్పునవచ్చి నా చేతులోని దువ్వెన పట్టుకొని చక్కగా పాపట తీర్చి మళ్ళా దువ్వెన నాచేతికిచ్చేసింది నవ్వుతూ.
నేనూ వెనకా ముందూ చక్కగా దువ్వుకొని, చేత్తో సర్దుకొని, మళ్ళీ దువ్వుకొని, మా కాంతం వంక చూశాను.
"నేనన్న మాట అబద్ధమనీ ఇప్పటికీ అంటారా" అన్నది మెరుస్తున్న కళ్ళతో ఏదో ఒక కొత్త వస్తువును చూస్తున్న దానిలాగ నా వంక చూస్తూ.
"ఆఁ,నీవన్నది వట్టిమాట. ఇవన్ని బొల్లి కబుర్లు నాకంత మాత్రం తెలియదనుకొన్నావా" అని గర్జించాను, ముఖానికి హేజలైన్ స్నో కొద్దిగా రాచి అరచేతులతో ముఖాన్ని కలయరుద్దుకొంటూ "ఉన్నారండీ! మీరు నవమన్మధుడిలాగ ఉన్నారంటే నమ్మరేం!_నాకళ్ళకు అట్లాగే కనపడుతున్నారు" అన్నది ఆవిడ జవ్వాజి కొంచెం తీసి మెడక్రిందా, వక్షస్థలానికీ, పులుముకుంటూ.
నేను అప్పటికి ధోవతి మార్చి, పెట్టెలోనుంచి షర్టు కూడా తీసుకొని వేసుకొన్నాను. తళతళలాడే బంగారపు గుండీలు పెట్టుకొని కొద్దిగా వాసననూనె మీసాలకు పూసి దువ్వుతున్నాను మెరుగుకోసం.
"అయితే నేను రతీదేవిలాగ లేనండీ" అంటూ ఆవిడ కూడా అద్దం దగ్గరకు వచ్చింది.
ఏం జెప్పాలె.
మధ్యవర్తిని అడగాలె, ఏం తగాదా అయినా పరిష్కారం కావాలంటే__
ఇద్దరం ఒకరి పక్కన ఒకరు నీలచుని అద్దాన్ని తీర్పు జెప్ప మన్నాము. క్షణం పట్టింది తీర్పు వినటానికి.
"గిరుక్కున కాంతం వైపు తిరిగి, 'వున్నావు, నిజంగా రతీదేవిలాగ వున్నావు' అన్నా నేను. నేను ఆవిడ మెత్తని బుజాలపైన చేతులు వేశాను. ఆమె నాముంజేతి గుండీలను సవరిస్తూ నిలబడి పోయింది.
ప్రొద్దున్న తొమ్మిదిగంటలకల్లా నేను భోజనం చేసి జట్కాను పిలిచి, అందులో పుస్తకాలు పడేశాను. ఇక ఎక్కబోతున్నాను.
"చూడండీ' అమ్మాయి తెస్తున్నది. దబ్బున అందుకోండి ఆ బొమ్మలు. ఖరీదుగల బొమ్మలు కామాలు, మనకు లాభం కాని పనులు మనం చెయ్యకూడదు కానీ....అవన్నీ తీసికెళ్ళి ఆయన కిచ్చే సెయ్యండీ" అని చెప్పి పిల్లను గడప అవతలకు లాక్కుని తలుపు వేసుకుంది.
"పోనియ్యవోయి బండి_" అన్నాను.
ఎత్తు పల్లాలు గలిగి' దుమ్ములో నుండి, మేకుల్లాగ, కాళ్ళలో దిగబడే కంకరరాళ్ళు వున్నటువంటి ఆ రోడ్డు పైన, బండినడుస్తూ కటకట శబ్దం చేస్తూ ఉన్న ఆ జీవితానికే అలవాటుపడి, అందులోనే ఆనందాన్ని అనుభవించటం నేర్చుకొన్న ఆ గుర్రం మహా హుషారుగా, ఎగురుతూ, సకిలిస్తూ తన యజమాని వేసే ఈలలకు పరవశత్వం పొందుతూ. పరుగెత్తింది.