రాధ తలుపు కంతలోంచి సర్వం గమనిస్తోంది.ఆమె వొళ్లు పులకరిస్తోంది.

    "కమలా! నిన్ను విడిచి నేను వుండలేను" అంటున్నాడు ముద్దులమిద ముద్దులు పెట్టుకొంటూ.

    " నేనూ అంతే... నేనూ అంతే" అంటోంది కమల ఆ ముద్దుల్ని రిసీవ్ చేసుకొంటూ.

    " కమలా డియర్" అంటూ ఆమెను యింకా యింకా పొదుపుకుంటున్నాడు. చేతులెక్కడో స్పర్శిస్తున్నాయి.

    " ఓహ్!" అంటోంది తన్మయత్వంలో కనులు మూసుకుంటూ.

    " ఇవేళ నిన్ను వొదలను . ప్రతి క్షణం.... ప్రతి అణువూ...."

    " నీ యిష్టం" అంటోంది కమల అతన్లో కరిగిపోతూ. వాళ్ళిద్దరూ ఏకమై సృష్టి అంతా తామిద్దరే వ్యాపించి నట్లు, ఆ యిద్దరికోసమే ప్రకృతి  సృష్టించబడినట్లు ,అలసిపోతూ ఒకరిలో ఒకరు లీనమైపోతున్నారు.

                          *    *    *    *    

    కమల ఊరు వెళ్ళి పోయింది. మొదటి రోజు ఆనందరావుకి ఏమి అనిపించలేదు. రాధ అన్నం  వడ్డిస్తే తిని మామూలుగా ఆఫీసు కెళ్ళిపోయాడు.

    
    రెండో రాజునుంచీ వొంట్లో వెర వెర మొదలయింది.

    ఏమి తోచటంలేదు. ప్రక్కమిద పడుకుని అటూ ఇటూ దొర్లుతూంటే శరీరం గోల చెయ్యసాగింది.

    లేచి వి.సి .ఆర్ లో మామూలు సినిమా ఒకటి వేసుకున్నాడు. నచ్చటం  లేదు. కాసేపున్నాక తీసివేసి బ్లూ ఫిలిం వేసుకొన్నాడు.

    తలుపు కంతలోంచి యి దృశ్యాలన్నీ రాధ చూస్తోన్న సంగతి అతనికి తెలియదు.

                        *    *    *    *

    
    మరో  రెండు రోజులు గడిచిపోయాయి. అతనికి కాలం గడవటం దుస్సహంగా వుంది. శరీరం చేసే గోల కూడా మితిమిరిపోతోంది.

    పెళ్ళయినప్పట్నుంచీ ఎప్పుడో తప్ప యిద్దరి మధ్యా విరామంలేదు. అందులో కమల చాలా సహకరించే గుణం.

    ఓ రోజు రాత్రి యింట్లో ఏమి తోచక సినిమాకి వెళ్ళి వద్దామని బయల్దేరాడు.ఆఊళ్ళో రెడు సినిమా హాళ్లు వున్నాయి. ఒక దాంట్లోకి వెళ్ళి కూర్చున్నాడు.

    పాత తెలుగు సినిమా  అది. డ్యూయెట్లు... స్టెప్సూ అవీ లేకుండా  హీరోహీరోయిన్ ఒకరి మొహంలోకి ఒకరు చూసుకొంటూ పాట పాడేసుకొంటున్నారు. సీన్సు అన్నీ చాలా స్లోగా కదుల్తున్నాయి.

    ఆనందరావు ఓ గంట కష్టంమిద కూర్చున్నాడు. తర్వాత అతనివల్ల  కాలేదు.  లేచి బయటకు  వచ్చేశాడు.

    తాను వచ్చేసరికి అర్ధరాత్రి అవుతుందని, వాళ్ళని లేపి విసిగించటమెందుకని బయటనుంచే తాళం వేసుకొని వెళ్ళి పోయాడు. తలుపుతీసి లోపలికి వెళ్ళి తమ గదిలోని దృశ్యం చూసి నిర్గాంతపోయి నిలబడ్డాడు.

    టి.వి. ఆన్ చేసి, వి. సి. ఆర్ కు కనెక్టు చెయ్యబడివుంది.

    టి.వి. తెరమిద బ్లూ ఫిలిం  వస్తోంది.

    ఎదురుగా రాధ కూర్చుని యీ ప్రపంచాన్ని మరిచి పోయి తన్మయంగా తిలకిస్తోంది.

    ఆనందరావు ఆశ్చర్యంలోంచి కోలుకొని మెల్లగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళి ఆమె  లేచి నిలబడిపోయింది.

    " ఫర్వాలేదు, కూచో" అన్నాడు తాపీగా ఆనందరావు ఆమెబుజం  నొక్కుతూ.

    రాధ గజగజ వొణికిపోతోంది. " నేను చేసింది పొరపాటేనండీ.  ఇంకెప్పుడూ చెయ్యనండీ" అంది లేవటానికి మళ్ళీ ప్రయత్నిస్తూ.

    "కూచోమన్నానా?" అన్నాడు గద్దిస్తూన్నట్లుగా.

    అతని మాట కెదురు చెప్పలేక అలా వుండిపోయింది.

    " వి.సి.ఆర్ పెట్టటం చేతనవునా?"

    "నేను ... నేను .... మిరు వేస్తోంటే చూసి... ప్రయత్నించాను..."

    "బాగానే పెట్టావు" అతనామె ప్రక్కన కూర్చుని మళ్ళీ బుజం మిద చెయ్యి వేశాడు.