రాధ భయంతో గజగజలాడిపోతోంది. బుజంమిది అతని చేతినుంచి విడిపించుకుందామన్న ఆలోచన ఆమెకు రాలేదు.
" ఇద్దరం కలిసి చూద్దాం.బాగుటుంది" అన్నాడు.
" ఆ బామ్మగారు..."
"చాలా గాఢనిద్రలో వుంది. లేవదు."
అతని మాట కెదురు చెప్పలేక కదలకుండా వుండి పోయింది.
బ్లూఫిలింలో విశృంఖలమైన దృశ్యాలు ఒక దాని వెంట ఒకటి వస్తున్నాయి.
నాలికల ప్రతాపం...
ఆనందరావు రక్తం మరిగి శరీరం వేడెక్కి పోతోంది. ఆమెకు బాగా దగ్గరగా జరిగి చెంపకు చెంప ఆన్చాడు.
రాధకూడా ఒక్క భయం భయం మినహాయించి,ఉద్రిక్త స్థితిలోనే వుంది. అతని స్పర్శ ఆమెకు అనిర్వచనీయమైన సుఖాన్ని కలిగిస్తోంది.
అతని కా సమయంలో కమల గుర్తు రావటంలేదు. వేరెవరూ గుర్తురావటంలేదు. అద్వితీయమైన వాంఛ... అంతే
అతని చెయ్యి ఆమె చెంపలు, మెడ నిమురుతూ, మెల్లగా వక్షస్థలం మిదకు వెళ్ళింది. జాకెట్ హుక్స్ ని విప్పసాగింది.
ఒకవైపు కాంక్ష , మరో వైపు నిస్సహాయత్వం, ఒకవైపు వ్యామెహం , మరో వైపు భీతి- వీటిమధ్య నలిగిపోతూ ఆమె నిశ్సబ్దంగా వుండిపోయింది.
రెండు చేతుల్తో ముఖాన్ని పట్టుకొని పెదిమలమిద ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
క్షణమాత్రం ఆమెకు గర్వం కలిగింది. కొద్ది రోజుల క్రితం యి స్థితిలో-అతని చేతుల్లో భార్య యీ అనుభవాన్ని పొందుతూ వుండటం చూసింది.ఇప్పడావిడ స్థానంలో తాను...
ఎదిగీ ఎదగని వక్షోజాలమిద అతని చేతులు, కదిలే వ్రేళ్లు.
ఆమెకు నొప్పిగా , గిలిగింతలుగా, బాధగా,తియ్యగా వుంది.
ఇంకా యింకా ఆ అనుభవం కావాలని మనసు కోరుకుంటూన్నది.
చెంపలమిద, పెదిమలమిద అతని చుంబనాలు ఏవో లోకాల్లో కి తీసుకువెడుతున్నాయి.
ఆనందరావు లేచి నిలబడి ఆమెను లేవనెత్తి, బెడ్ మిదకీ తీసుకెళ్ళాడు.
సంవత్సరాల తరబడి కటిక నేలమీదో, చాపమిదో పడుకుంటూ వచ్చిన రాధ మెత్తటి ఫోమ్ బెడ్ మిద పడుకో బెట్టచబడేసరికి పరవశించిపోయింది.
మైకంతో నిండిన కళ్ళముందు బ్లూఫిలింలో ని దృశ్యాలు.
పరికిణీ, వోణీ శరీరంనుంచి వూడిపోయాయి.
శరీరమంతటా చల్లటి సెగలు.తియ్యటి మంటలు అణువణువునా అతడి ఎంగిలి.
ఎక్కడికో తేలిపోతున్నాది.
ఒక్కసారిగాభగ్గుమన్నట్లయింది. "అమ్మా!" అని బాధతో మూలిగి అతన్ని గట్టిగా పెనవేసుకుంది.
* * * *
స్ర్ర్రీజాతిలోని బలహీనతే అక్కడ. మొదట మామూలుగా మొదలవుతుంది. తర్వాత ఆ అర్పణలోంచి ప్రేమవుబుకుతుంది. శరీరంతోబాటు మనసు కూడా దాసోహమై పోతుంది.
రాధ విషయంలో కూడా అంతే జరిగింది. అసలు స్పష్టతే లేని స్థితిలో అతనికి మొదట లొంగిపోయింది.తర్వాత అతన్ని సమస్తంగా, సర్వసర్వంగా, తన ప్రభవుగా ఆరాదించటం మొదలుపెట్టింది.
ఆనందరావుకు యీ ఆరాధనా, ప్రేమా విసుగ్గా వున్నాయి. గబగబ తనకి కావలసింది పొందాం. మిగతా కబుర్లకి , ముచ్చట్లకీ అతనికి సావకాశంలేదు. కాని అవసరం తీర్చుకోవటం కోసం కొన్ని మాటలకి జవాబులివ్వటం, కొంత సంభాషణ జరపటం తప్పటం లేదు.
"మిరంటే నాకెంతో యిష్టం. మిరు నా ప్రాణం."
"ఊ"
" నేనంటే మికూ చాలా యిష్టం కదూ."
" అవును."
" మిరు నాకెప్పుడు అన్యాయం చెయ్యకండేం"
" అబ్బే! చెయ్యను."
తల్లివల్ల తమకి డిస్ట్ర్రబెన్స్ లేకుండా నిద్రమాత్రలు తెచ్చి ఆమెకు పాలల్లో కలిపి యిచ్చేవాడు.
ఆమె అవి తాగి వళ్ళు తెలీకుండా నిద్రపోయేది.
ఆనందరావు యధేచ్ఛగా తన ఆనందాన్ని జుర్రుకునేవాడు.
17
శకుంతల హోటల్ కొద్దిరోజుల్లో నేబాగా అభివృద్ధి చెందింది.
వైకుంఠంగారు డబ్బుదగ్గర చాలా నిజాయితీగా వుంటున్నాడు. ఎప్పటికప్పుడు డబ్బులెక్కకట్టి శకుంతల కిచ్చేస్తున్నాడు. బ్యాంకిలో వెయ్యటానికీ, అవసరమైనప్పుడు డ్రాచెయ్యటానికీ సాయం చేస్తున్నాడు.
తర్వాత తర్వాత శకుంతలే స్వయంగా బ్యాంకికివెళ్ళి వ్యవహారావు చెయ్యటం నేర్చుకుంది.
మొదట్లో శకుంతల, సీత కిచెన్ పనంతా చూసుకునేవారు. వాళ్ళే టిఫెన్ లు తయారుచెయ్యటం, కాఫీ,టీలు కాయటం- యివన్నీ చేసేవారు ఆహోటల్లో పదార్థాలు బావుంటాయని మంచి పేరొచ్చింది.
