తాపీగా కుర్చీలో కూర్చున్న జయచిత్ర అందమైన పంతులమ్మలా ముఖం పెట్టి అబ్బులిని వ్యాకర్ణని రెండోక్లాసు పిల్లకాయల్ని చూసినట్లు చూసి " ఆ... ఎంతవరకొచ్చాను?" అంది.
అర్ధంగాని అబ్బులు భూతద్దాలలోంచి వ్యాకర్ణని చూశాడు. అబ్బులుగాడు ముఖం తిప్పేశాడని గ్రహించిన వ్యాకర్ణ ఏమాత్రం తడుముకో కుండా " మిరు మాకు కుర్చీలు తెచ్చివేసి మిరు మరో కుర్చీ తెచ్చుకుని వేసుకున్నారు. అంతవరకూ వచ్చామండీ జయగారూ!" అన్నాడు.
" ఏడ్చినట్లే వుంది" అంది జయచిత్ర.
" ఏంటండీ? యిలా కూర్చోటమా?" అన్నాడు వ్యాకర్ణ.
" మిరు చెప్పింది" టకీమని అంది జయచిత్ర.
" నులకతాడు దబ్బనంతో ఈ పిల్ల నోరు కుట్టాలి" కసిగా అనుకున్నాడు వ్యాకర్ణ.
" దొండపండులాంటి పెదవులు ఎంతముద్దొస్తున్నాయోచూడు. వాటిని కుట్టటానికి ఎలా మనసొప్పిందిరా రాక్షసుడా!" అంటూ అంతరాత్మ లోపలినుంచే కేక లేసిందీ
" సరే, పెదవులు దొండపండ్లే! నాలుక మాటేంటి? అది నాలుకా! తాటిపట్టా? ఎంత యిది? ఎంత అది? యిల్లు ఈవిడిగారిదని మే మద్దెకొస్తున్నామని అంత యిదిపనికిరాదు. అయినా నీ గోలేంటి మధ్యలో!" అంటూ అంతరాత్మని కోప్పడ్డాడు వ్యాకర్ణ.
" ఏమండీ అబ్బూ! మిరేం సబ్బు వాడుతారు?" అంది జయచిత్ర. డైంట్ విల్ లా వున్న టినోపాల్ ఏజెంటులకు సౌందర్యమునిచ్చు సబ్బు. అదే ఎల్లావేళలా వాడెదను" చెమట..." ఆగిపొయ్యాడు.
" మిరేం సబ్బు వాడుతారు?" అంది వ్యాకర్ణతో జయచిత్ర.
" ఎల్లవేళలా మన సౌందర్యా న్ని ఆరోగ్యాన్ని కాపాడే లైఫ్బాయ్ సబ్బునే వాడెదను" అని..." మి ఇంట్లో అద్దెకి దిగాలంటే వాడే సబ్బుల సంగతి టూత్ పేస్ట్ సంగతి రేజరు సంగతి చెప్పలాండీ?" అన్నాడు వ్యాకర్ణ.
" అవునండీ!"
" దేనికండీ?"
" చూడండి దాన వీర శూర కర్ణగారూ!"
ఏడుపోక్కటే తక్కువగా ఏడువు ముఖం పెట్టి "నా పేరు వ్యాకర్ణ అండీ!" అన్నాడు.