దగ్గర్లో బెస్తవాళ్లు పెద్ద పెద్ద చేపల్ని పట్టి ఒడ్డున గుట్టగా వేస్తున్నారు. మరికొందరు బెస్తవాళ్లు చిన్న చిన్నపడవలు వేసుకుని సముద్రంలో తిరుగుతున్నారు. సాగరమధ్యంలో దూరంగా ఓడ ఒకటి నిలిచివుంది.
ఇద్దరూ విడిగా మిగిలిపోయారు. కొన్నిక్షణాలు మౌనంగా, సందిగ్ధంగా గడిచిపోయాయి.
చివరకు సుందరం ధైర్యంచేసి "అలా నడుద్దామా?" అని అడిగాడు మెల్లగా.
జ్యోతి సిగ్గుతో తలవంచుకుని, "మీ యిష్టం" అంది సన్నని కంఠంతో.
ఇద్దరూ ఆ ఇసుకలో ఒకరి ప్రక్కన ఒకరు నెమ్మదిగా నడవసాగారు. అప్పుడప్పుడు ఒకరిభుజం మరొకరికి తగులుతోంది.
సుందరం అనుకోకుండా 'జ్యోతి' అని పిలిచాడు మొట్టమొదటిసారిగా.
ఆమె హృదయంలో వెయ్యికోయిలలు కూసినట్లయింది. ఆమె కపోలాలు సంధ్యారుణ రాగ రంజితాలయినాయి.
"ఊ!" అన్నది.
ఏమి చెప్పాలని పిలిచాడో సుందరానికి తెలీదు. అతను తడబడ్డాడు. ఈ సన్నివేశం సౌఖ్యం, కలవరపాటు కలిగిస్తోంది.
"మా ఇంట్లో బాగుందా నీకు?" అన్నాడు.
జ్యోతి జవాబు చెప్పటానికి సంకోచిస్తూ సిగ్గుపడుతూ ఊరుకుంది.
"ఏం జ్యోతి?"
ఆమె అధరాలు కదిలినాయి. "కొత్తకదూ! కొంచెం భయంగా వుంది" అన్నది ధైర్యం తెచ్చుకుని.
అతని కానందం కలిగింది. "మా ఇంట్లోని వాళ్ళంతా చాలా మంచివాళ్ళు. ముందు ముందు నీకే తెలుస్తుంది" అన్నాడు గర్వపడుతూ.
"అది నా అదృష్టం" అంది జ్యోతి.
సుందరానికి కొంచెం చనువు ఏర్పడినట్లయింది. "పెళ్ళిచూపులనాడు నన్ను చూసి ఏమనుకున్నావు?" అని అడిగాడు.
జ్యోతి లజ్జితురాలయి "నేను మిమ్మల్ని చూడలేదు. మీ పాదాలు కనిపించినాయి. అంతకంటే తల ఎత్తలేకపోయాను" అంది.
"మరి మీ ఇంట్లోవాళ్లు అడగలేదా?"
"అడిగారు. వాళ్లకి ఇష్టమైతే నా ఇష్టమని చెప్పాను. అక్కయ్యా వాళ్ళంతా నన్నేడిపించడం మొదలుపెట్టారు. మీరేం బావుండరనీ, అలా అనీ, ఇలా అనీ ఉడికించేవాళ్ళు, నేను లెక్కచెయ్యలేదు."
"లెక్క చెయ్యలేదా? ఎందుకనీ...?"
"మీ పాదాలు..." అని చటుక్కున ఆగిపోయింది జ్యోతి.
"నా పాదాలు..."
"ఏమీ లేదులెండి."
"బ్రతిమాలినా చెప్పవా?"
ఆమె కొంచెం నవ్వి "బ్రతిమాలటమెందుకూ? అవి చెప్పాయి" అంది.
"ఏమని?"
"మీరు... అబ్బ, చెప్పలేను బాబూ!"
"పోనీ నన్ను పెళ్లిలో చూశాక యేమనుకున్నావు?" అనడిగాడు సుందరం కుతూహలంగా.
ఆమె సిగ్గుపడుతూ "యేమో నాకు తెలీదు" అంది.
"ప్లీజ్ జ్యోతి!"
ఆమె నవ్వాపుకుని "అక్కయ్యా వాళ్ళు... అన్నది... అబద్దమని..."
అతని హృదయవీణ ఆమె సున్నితంగా మీటినట్లయింది.
"మరి మీరేమనుకున్నారు?" అనడిగింది కాసేపాగి జ్యోతి.
"ఒక మాదిరిగా వున్నావనుకున్నాను" అన్నాడు సుందరం కొంటెగా.
"మరి నన్నెందుకు పెళ్లి చేసుకున్నారు?"
"నేను చేసుకోకపోతే నీకు పెళ్ళి కాదనీ..." అన్నాడు సుందరం.
జ్యోతి లోలోన నవ్వుకుంది. ఆమెను సుగంధంలాంటి ఆనందం ఆవహించింది.
"అబ్బ! ఎంత గడుసుతనం!" అంది పైకి.
ఒక్కక్షణం ఆగి ఆమె "అవునుగానీ నిన్న బిందెలో చెయ్యిపెట్టినప్పుడు అలా గిచ్చేశారేమిటి? చూడండి ఇక్కడ ఎలా చారపడిందో?" అంది తన కుడిచేతిని ముందుకు జాచి చూపిస్తూ.
అతను జాలిగా "అవును సుమా! ఎలా మరి? నిమరనా?" అన్నాడు.
"అఖ్కరలేదులెండి" అని ఆమె చెయ్యి వెనక్కు తీసుకుంది.
"మరి ఎప్పుడూ నువ్వే గెలుస్తున్నావయ్యె. ఒక్కసారయినా నేను తీయాలని పురోహితుడు చెప్పాడు."
"అన్యాయం అన్యాయమని అరుద్దామనుకున్నాను" అంది జ్యోతి.
"కాని పురోహితుడు చాలా మంచివాడుసుమా. అబ్బ! చీటికి మాటికీ నిన్ను తాకేటట్లు ఎన్నిపనులు చేయించాడు. పెళ్ళంటే ఇంత బాగుంటుందని తెలియదు" అన్నాడు మురిపెంగా.
జ్యోతి ముసిముసిగా నవ్వింది. "ఆయన చెప్పనప్పుడు కూడా పొరపాటున జరిగినట్లు తాకుతూనే వుండేవారుగా" అంది.
సుందరం ఆమెవంక వెలిగే కళ్ళతో చూశాడు. అతని పెదవులు హసించాయి.
వాళ్ళు ఇద్దరూ వెనక్కి తిరిగి వచ్చేసరికి అతని మరదలు దోసెడు నిండా రకరకాల గవ్వలు పోగుచేసింది. "బావగారూ! ఎన్ని గవ్వలు పోగుచేశానో చూశారా? అవునుగాని మీ విశాఖపట్నంలో కూడా సముద్రం వుందికదూ! దాని పేరేమిటి?" అంది.
"దాని పేరుకూడా బంగాళాఖాతమే."
ఆ పిల్ల 'కాకినాడలోనూ, విశాఖపట్నంలోనూ అదే!" అని ఆశ్చర్యం వెలిబుచ్చి "చీకటి పడుతోంది. ఇక పోదాంరండి బావగారు" అని తొందర పెట్టింది.