"అయ్యో- ఇదేమిటి మావయ్యా! నేన్నీ అల్లుడ్నే మావయ్యా..."

    "మళ్ళీ ఇంకొకసారి అన్నావంటే తంతాను__ అమ్మాయ్ రాధా! ఇలా రామ్మా..." రాధను పక్కకు పిలిచాడు నరసింహం.

    రాధ విస్తుపోయి అతని దగ్గరకెళ్ళింది.

    "అబ్బాయి చొక్కా విప్పాడా గదిలో?"

    ఆమె సిగ్గుపడిపోయి "అయ్యో, నేనెలా చెప్పేది నాన్నా ?" అంది చేతుల్లో కళ్ళు మూసుకుంటూ.

    "అబ్బా- నేనడిగేదది కాదమ్మా! వాడి నడుము మీద పుట్టుమచ్చేమయినా కనిపించిందేమోనని. సరే - నేనే చూస్తాన్లే!" అంటూ మురళీ దగ్గరకు నడిచాడతను. చొక్కా పట్టుకుని "ఇలా రారా-నాతో..." అంటూ పక్కగదిలోకి ఈడ్చుకెళ్ళాడు.

    "నీకేమయిపోయింది మావయ్యా ! ఇంత హఠాత్తుగా..."

    "నువ్వు దొంగ వెధవ్వని నాకు తెలిసిపోయింది. మా వాడిని హుసేన్ సాగర్ దగ్గర పడేసి ఇక్కడ ఈ నాటకమాడుతున్నావా- నీ అంతు తేల్చేస్తాను."

    "అయ్యో, నీకెలా చెప్పేది ? నిన్ను వాడు మళ్ళీ ఫూల్ చేశాడు ! నేనే మురళీని !"

    "ఆ మాటతో నరసింహం అచేతనుడయ్యాడు. ఆలోచిస్తే వీడే మురళీలాగా కనబడుతున్నాడు. ఆ గొంతూ, చూపూ, మాటా, అన్నీ __

    "నువ్వు... నువ్వు నిజంగా మురళీవేనుట్రా ?"

    "ముందు చొక్కా వదులు ! గొంతు నొక్కుకుపోతోంది__"

    నరసింహంలో మళ్ళీ అనుమానం ప్రవేశించింది.

    "ఛస్తే వదలను., వదిల్తే పారిపోదామని నీ ప్లాను కదూ ?"

    "అబ్బా ! నిన్నెలా నమ్మించేది ! ఆ దొంగవెధవ మనలో మనకే గొడవ పెట్టేశాడు."

    "ఆఁ ! చొక్కా తియ్ ! నడుము మీద పుట్టుమచ్చ చూస్తే తెలిసిపోతుంది కదా ?"

    "అంటే ఇంకా నమ్మకం కలగలేదన్నమాట ! సరే" అంటూ షర్టు పైకి లాగి నడుము మీదున్న పుట్టుమచ్చ చూపించాడు.

    నరసింహం ముఖంలో బాధ, ఆనందం ఒకేసారి కనిపించాయ్.

    "మురళీ ! ఇదంతా నీ కోసమే చేశాను. రాధ జీవితాన్ని ఆ దొంగ వెధవ నాశనం చేస్తాడేమోనన్న భయంతోనే ఇంత నిక్కచ్చిగా వ్యవహరించాల్సి వచ్చింది!" బేలగా అన్నాడతను.

    "సరే ! జరిగిందేదో జరిగిపోయింది. మనిద్దరినీ వాడు ఇలా ఎప్పటికప్పుడు ఫూల్స్ చేయకుండా ఉండాలంటే మనం - మనిద్దరి మధ్యా మరో ఒక రహస్య సంకేతం - అంటే కోడ్ ఏర్పాటు చేసుకోవాలి."

    నరసింహం ముఖం సంతోషంతో విప్పారింది.

    "చాలా చక్కని ఉపాయం. ఏం కోడ్ పెట్టుకుందాం !" 

    "ఒహో ఒహో అజరక్ - కాద్రో బాద్రా అబ్రా !"

    "ఓహో ! ఓహోహో !! చాలా బాగుంది. దీంతో ఇంక వాడి ఆటలు కట్టు__"

    మురళీ మళ్ళీ శోభనం గదిలో కెళ్ళగానే రామలింగం నరసింహం దగ్గరకొచ్చాడు.

    "ఏమిటసలు ? ఏం జరిగింది ? అబ్బాయినలా  చొక్కా పుచ్చుకొని లాక్కెళ్ళారేమిటి ?"

    నరసింహం నవ్వాడు. "శోభనంనాడు అలా చేయటం మా వంశ ఆచారం రామలింగం ! మా తాతల కాలంనుంచీ వస్తోందది-"

    సరిగ్గా అప్పుడే ఫోన్ మోగింది మళ్ళీ.

    నరసింహం పరుగుతో వెళ్ళి ఫోన్ అందుకున్నాడు.

    "హలో - ఎవరు నువ్వు ?"

    "తెలిసి కూడా ఎందుకూ ప్రశ్న ? నేను మీ అల్లుడు మురళీని ?"

    "ఏడ్చావ్ ! ఇప్పుడిక నీ ఆటలు సాగావ్ లే! మమ్మల్ని ఫూల్స్ చేయటం నీ తరం కాదు."

    "అలాగా ! అయితే సరే. ఒహో ఒహో అజరక్ - కాబ్రో బాద్రా అబ్రా, మళ్ళీ కలుద్దాం."

    నరసింహం అదిరిపడ్డాడు.

    ఫోన్ డిస్కనెక్టు అయింది.


                       *    *    *


    "ఎందుకు మిమ్మల్నలా చొక్కా పట్టుకుని లాక్కెళ్ళారు, మా నాన్నగారు ?" గదిలోకి రాగానే అడిగింది రాధ.

    "మీ నాన్నకు ఈ పట్టిమంచం. ఈ గదిలాంటి వెధవ ఆచారాలు ఎలా వున్నాయో - మా మామకి కూడా అదో వంశ సాంప్రదాయమట! మధ్యలో బయటికి తీసుకెళ్ళటం..." కోపంగా అన్నాడు.

    రాధ నవ్వేసింది.

    "చాలా విచిత్రమయిన ఆచారాలు కదూ !" ఆ నవ్వు మోహనంగా వుంది.

    "ఇప్పుడు మనం ఈ గదిలో సమావేశమయింది ఆచారాలు, సాంప్రదాయాలు గురించి చర్చించుకోవడానికి కాదు !" అన్నాడతను ఆమెను దగ్గరకు లాక్కుంటూ.

    "రాధా !"

    "ఊఁ !"

    ఆ తరువాతేం మాట్లాడాలో తెలీలేదతనికి.

    "రాధా !" అన్నాడు మళ్ళీ.

    "ఊఁ !"