"అదంతా నీభ్రమ!" అన్నాడు సాగర్ "ఆమె తన అసహాయస్ధితి నుండి బయటపడాలని ఎంతగానో కోరుకుంటోంది. తన కష్టాలకు  విముక్తి కలిగించమని భగవంతుణ్ణి ప్రార్ధించుకుంటోంది. ఆమెలో ఆశాలూ ఉన్నాయి. కోర్కెలూ వున్నాయి..."

    "అవేమి నాకు తెలియదేందుకు?"
    "ఎందుకంటే  ఆమె తెలివైనది మొదటి చూపులోనే నీ దురద్దేశ్యన్నామే అర్ధంచేసుకుంది. నిన్ను దూరంగావుంచడమే  తన ధ్యేయంగా పెట్టుకుని- నీ ముందు తన ఆలిచనలేమి బయట పడనివ్వలేదు."
    "ఎలాతేలుసు నీకు?"
    "నువ్వు చెప్పిందాన్నిబట్టే నేనూహించాను...."
    "అదే -ఎలా ఊహించావో చెప్ప!"
    "చేబుతానువిను నీవామే శరీరంపై మోజును పెంచుకుంటూ మనసును నిర్లక్ష్యంచేశావు. ఆమె మనసునరదంచేసుకుని వుంటే నువ్వింతగా భంగపడి వుండేవాడివి కాదు. నువ్వామేను  పెళ్ళిచేసుకుంటానన్నావు. పెద్దలతో మాట్లడమందామే నువ్వామే. శారిఅరాన్ని కోరావు. అప్పడామే నీకు తనకున్న పెళ్ళి  ప్రమాదం గురించి చెప్పుకుంది ఎందుకు? నీ నుంచి సానుభూతిని సహాయన్నీ సహకారాన్ని ఆశించిదామె! అప్పడూ నీవామే శరీరాన్నే కోరావు. నీకామె మనసుతో నిమిత్తంలేదని ఆమెగ్రహించింది నీపరిచయంలో ఒక్కసారికూడా నీవామే అందచందాల్ని , గుణగణాల్ని పొగిడినట్లులేదు  ఎంత సేపూ నీగురించే చెప్పుకుని  ఆమె నాకర్షించాలని చూశావు. ఆమె నీగురించి ఆలోచించడంలేదు. తనగురించి ఆలోచించుకుంటుంది. నువ్వూ ఆమెగురించె ఆలోచించివుంటే...."
    "ఇంతకి నేనేంతప్ప చేశానంటావు?"
    "ప్రేమంటే శరీరాన్ని కాంక్షించడంకాదు. మనసును  జయించాలి. మనసూ, మనసూ కలిసేక ఇక శరీరాన్ని వశపరచుకోవడమన్నది- చితికేళ మీద పని ....."అన్నాడు సాగర్.
    "అది చూస్తానుగా-" అన్నాడు చంచల్రావు.
    "చూద్దువుగాని మంగళవారం సాయంత్రం నా ఆఫీసుగదిలో నిర్మాలని! తప్పకుండా రా...." అన్నాడు సాగర్.
                                                                                    9
    నిర్మల బట్టలుతుకుతోంది. ఉన్నట్లుండి "ఈరోజు బుధవారం కదూ?" అన్న గొంతువిని తలెత్తిచూసింది నిర్మల.
    ఎదురుగా సాగర్!
    ఆమె చటుక్కున తనపరికిణినీ మోకాళ్ళకిందకూ లాక్కుని వోణి సరిచేసుకుంది మనసులో "విళ్ళిద్దరూ తోడుదొంగల్లా వున్నారు. ఒకడయ్యాక ఇంకొకడు"అనుకుంది.
    "ఈరోజు బుదవారం కదండి!" అన్నాడు సాగర్.
    "అవును" అంది నిర్మల
    "ఒక్కసారి లేచి ఇలావస్తారా?" అన్నాడు సాగర్.
    నిర్మల తటపటాయించింది. కానీ అతడి పిలుపులోని మృదుత్వానికి  చలిస్తూ లేచినిలబడింది.
    "నాపేరు సాగర్!" అన్నాడతడు.
    "నాకు తెలుసు...." అందామె.
    సాగర్ ఒక్కక్షణం  తటపటయించి- "మీతో ఒకముఖ్య విషయం మాట్లాడాలని వచ్చాను...." అన్నాడు.
    "ఏమిటి?" అంది నిర్మల.
    "నా స్నేహితుడు వెళ్ళిపోయాడు...." అన్నాడు సాగర్.
    నిర్మల ఆశ్చర్యంగా "ఎందుకని?" అంది.
    "మీతో జరిగినదంతా వాడు నాకుచెప్పాడు. నేను వాడిని బాగామందలించాను వాడికి తనతప్ప తెలిసింది. తానిక మీ ముఖం  చూపలేనని  వెళ్ళి పోయాడు..."అని "వాడసలు ఈ యింటిలో గది అద్దెకు తీసుకునేటందు క్కూడా మీరే కారణమాట! "అన్నాడు.
    "అంటే!" అంది నిర్మల.
    "మీకు తల్లిలేదు. తండ్రి ఉండి లేనట్టే! ఈ  యింటిలో మీకు గౌరవస్దానంలేదు. ఇలాంటి మిమ్మల్ని  వశపర్చుకోడం చాలాసులభమని భావించి వాడిక్కడకువచ్చాడు ఒక్కడూ మాకాం పెడితే అన్నివైపుల్నుంచి అనుమానానికి దారితీస్తుందని భయపడి నన్ను తోడురమ్మనాడు. అసలు సంగతి తెలియక నేనోప్పకున్నాను నిన్ననే అసలువిషయం తెలిసింది!"
    "మరిమిరూ వెళ్ళిపోలేదేం?అంది నిర్మల నిర్మోహమాటంగా.
    "నేను వెళ్ళలేను ఇక్కడింకా కొంతకాలం ముంటాను...."
    "ఎందుకు?"
    సవతితల్లి బాధ నాకుబాగాతెలుసు. నాలుగైదెల్ల క్రితంవరకూ నేనూ ఆ నరకం అనుభవించాను "అన్నాడు సాగర్.
    నిర్మల ప్రశ్నార్ధకంగా అతడివంక చూసింది.
    "నావల్ల మంచి జరిగితే అది చెడయ్యది తప్పుజరిగితే అది దుర్మార్గమయ్యేది. ఇంట్లో నేనుభావించిన నరకయతన ఇంతా  అంతకాదు క్లాసులో ఫస్టుగా వచ్చినా యూనివర్శిటికి వెళ్ళి చదువుకునే అవకాశం లేకపోయింది నాకు. ఇలా గ్రాడ్యుయేట్ అవగానే అలా వుద్యోగం రాలేదని సవతితల్లి నన్ను సాధిస్తూంటే భరించలేక ఉద్యోగం దొరికిందని  అబద్దమాడి ఈఊరోచ్చాను. ఉద్యోగం   దొరకదని నాకుతెలుసు. అందుకే  ముందు వేరుశనక్కాయలమ్మడంలో ప్రారంభించానువ్యాపారం దురలవాట్లు లేకపోతే, పట్టుదల వుంటే  ఎందులోనైనా పైకిరావచ్చు. ఏడాదిలో నేను పిన్నిసులు, సబ్బులు, ప్లాస్టిక్ సామన్లు వగైరాలమ్మే బండియజమానియ్యను. మరో ఏడాదిలో అదేప్యాన్సిషాపయ్యింది. ఏడాదిక్రితం  ఒమేడికల్  షాపుకూడా తెరిచాను  ఇప్పుడు మా వాళ్ళంతా  నన్ను నెత్తిమీద పెట్టుకుంటున్నారు. ఎక్కడలేని ఆ పెక్షా ఒలకపోస్తూ న్నారు. కానీ అందులో కృత్రిమంవుంది అందుకే నాకదిసంతోషాన్ని కలిగించదు...."అన్నాడు సాగర్
    నిర్మలకు కళ్ళలో నీళ్ళుతిరిగాయి నెమ్మదిగా "దానికి మిరిక్కడుండదానికి సంబంధమేమిటి?" అంది.
    "చాలావుంది-" అన్నాడు సాగర్ "మిమ్మల్ని చూడగానే నా గుండె నేవ్వరో పిండినట్లయింది. నేను పడ్డబాధాలు పగవాడిక్కూడా వద్దని దేవుణ్ణి కోరుకునేవాణ్ణి అలాంటిది మిరిలాంటి కష్టాలుపడుతూంటే నేను భరించలేక పోయాను. మిమ్మల్ని కసాయివాడు కూడా పగవాడిలా భావించలేడు. మీ ముఖంలో  ఏదో తేజస్సుంది. మాణిక్యాంబ మిమ్మల్నేందుకు హింసిస్తుందో తెలియడంలేదు...."