చేదా మాడా తిట్టేశాడు. ఇద్దరికీ రంకు కట్టేడు. నన్ను మరచిపొమ్మన్నాడు. మళ్ళీ జన్మలో ముఖం చూపించవద్దన్నాడు. రాక్షసుడిలా ప్రవర్తించాడు. నన్ను నీటిజాతీలేని దాన్నిగా మాటాడేడు డబ్బుకోసం అతన్ని వలలో వేసుకున్నట్టుగా మాటాడి వెళ్ళిపోయాడు.
    "నా బ్రతుకు మళ్ళీ పాడైంది. అయితే ఇప్పుడు ననకు కళ్యాన్ అండవుంది. అతని గురించి విచారించాను. అతన్ని మీరు ఆరాధించటం తెలుసు. అతనూ పెళ్ళికి మేగ్గుగా వుఇన్నట్టు తెలిసింది. అతను వుత్త అనుమానాల పుట్ట ఆ విషయం స్వానుభవం! అందుకే పాపని మీతో వదిలేశాము. తర్వాత ఏం జరిగిందో మీకే తెలుసు!"
    కవిత నోటంట ఆమె కథ విన్న సుజాత కరిగిపోయింది. సుధాకర్ పేరు అయినా చెప్పకుండా తన ముందు అంతా చెప్పిందామె. అతనేలాంటివాడో తనకి తెలియదా! తనని ఎంతఘోరంగా అనుమానించి. అవమానించిందీ తనకు స్వానుభవమే కదా!
    "కవితగారూ!" సుజాత గొంతు ఆర్ద్రంగా వుంది.
    కవిత కళ్ళవెంట నీరు జలజల రాలింది.
    "కవితా!" చప్పున ఇటుగా వచ్చింది జనికమ్మ. ఆమెని చూసి తెల్లబోయింది కవిత.
    "అమ్మా!" కవిత గొంతు వణికింది.
    "అంతా విన్నానమ్మా! నువ్వు నాతో చెప్పిందానికీ, ఈమెతో చెప్పిందానికీ ఎంత తేడా వుంది.? ఎన్ని బాధలనుభవించావు. నువ్వు ఎవడితోనో లేచిపోయావనుకున్నాం యిన్నేళ్ళూ! నీవు మాకు పుట్టనేలేదు అనేంత కఠినత్వం వచ్చేసింది మాలో. నిదానంగా కాలం గడిచేకొద్దీ నువ్వంటే సానుభూతి కలిగింది!"
    కన్నీళ్ళు తుడుచింది కవితకి, కవిత కిప్పుడు చాల సంతోషంగా వుంది. తృప్తిగా వుంది.
    "అతన్నే పెళ్ళి చేసుకున్నానీ, ఓ బిడ్డ తల్లివై నాపనీ చెప్పినప్పుడు తల్లిలేని ఆ పిల్లకి ఓ పూట తల్లిపాలు యిస్తాననటం, ఆ పిల్లని పదేపదే ముద్దాడినప్పుడూ నీ మాటలు నిజమనే నమ్మాను. నువ్వు నీ భర్త యింటికి వస్తాడంటే మీ నాన్నగారూ సంతోషించారు. నువ్వెక్కడవున్నావో కనుక్కోనందుకు నన్ను చివాట్లేశారు!"
    కవిత పేలవంగా నవ్వింది.
    "మల్లీశ్వరి నీ కూతురా! ఎంత చిత్రంగా వుంది. ఆ పిల్లపై నాకంత మమకారం పుట్టుకొచ్చింది.!"
    అన్యాయం పిన్నిగారూ! మిమ్మల్ని మీరు అలా తక్కువ చేసుకోకండి . మీకు ఎవరి పిల్లలయినా ప్రేమే! నేను డగా పడిపోయాననీ, ఆ పిల్ల నా కూతురేననీ, నేను పిరికిగా పాడు పనులు చేయకుండా, ధైర్యంగా పెంచుకుంటున్నాననీ, మీరు నన్నూ నా కూతురనుకుని మల్లీశ్వరినీ ప్రేమించారు. అంతేకానీ మీలో స్వార్దం లేదు!"
    కానికమ్మగారు నవ్వేశారు.
    అప్పుడు వచ్చింది డాక్టర్ మృదుల. ఆవిడకి అంతా మిస్టరీగా వుండిపోయింది. ఇప్పుడు చిక్కువిడిపోయింది. తన బావ సుధాకర్ ఎంత మూర్ఖుడో తెలిసి పొయిందామెకి.
    ఎన్ని సినిమాలు మసినా ఎన్ని పుస్తకాలు చదివినా ఆడది దగ పడ్డమే కనిపిస్తుంది. ఎన్ని జీవితాలు పరిశీలించినా స్త్రీకి అన్యాయం జరిగినట్టే కనిపిస్తుంది. ఇంత తెలసీ మనం లొంగిపోతాం, వాళ్ళు పరిపాలిస్తారు. అనుమానిస్టారు. వదిలేస్తారు. ప్రపంచం ఎంత చిత్రమైంది! కవితగారూ! మీకు సుధాకర్ నేను అప్పగిస్తాను!" అంది డాక్టర్ మృదుల.
    కవిత నవ్వింది. అందులో అందంలేదు. అనందంలేదు ఆత్మ విశ్వాసం వుండి.
    "సుజాతగారూ! మిమ్మల్ని అభినందిస్తున్నాను. మీరే ధైర్యంగా ప్రవర్తించి వుండకపోతే మల్లేశ్వరి చచ్చిపోయి వుండేది. కవిత కాలగర్భంలో కలసిపోయేది. లేదా మల్లీశ్వరి ఎ అనాధ శరణాలయంలోనో పడరాని పాట్లు పడేది!"
    "డాక్టర్ గారూ! అదేమిటో నాలో మొండి ధైర్యం వచేసింది. ఆ పిల్లని విడిచేయలేకపోయాను. ఎప్పుడైతే సుధాకర్, మానాన్న నన్ను పూర్తిగా శకించి అనరాని మాటలన్నారో అప్పుడే నాకు ప్రపంచంపై నమ్మకం పోయింది. నా విశ్వాసమంతా ఆ పిల్లలో, ఆ పిల్ల భవిష్యత్తులో ఎ పాపమూ ఎరుగని ఆ పిల్లలో చూశాను!"
    "సుజాతగారూ !" పిలిచాడు నాగరాజు." సుధాకర్ కి మీ గురించి చెప్పింది నేనే! నన్ను మన్నించండి!"
    "మీరా!" ఫక్కున నవ్వేసింది. "మంచిపనే చేశారు! కవిత జీవితం బాగు పడింది!"
    "అందంతా మాప్లాను ప్రకారం జరిగింది. కవిత నాకు అక్కయ్య కూతురు. కళ్యాన్ కి మరదలు మేమిద్దరం కలిశాం! సుధాకర్ అట కట్టించ్చా౦!"
    "హీరో అయ్యరన్నమాట!"
    నవ్వేశడతను__
    "కవితా బాగా పొద్దు పోయిమ్డనుకుంటా! తొమ్మిదై౦దేమో? మీ నాన్నగారు ఎదురుచూస్తూ వుంటారు. అందోళన పడుతూ వుంటారు. పదమ్మా వెళదాం!"
    అమ్మా నేను యింకా పూర్తిగా నిష్క్ర౦ళంకను కాలేదు. సుధాకర్ తో అంతా చెప్పాలి. అతన్ని నమ్మించాలి. అప్పుడే యింటికి వస్తాను. వీలయితే అతనితోపాటే వస్తాను లేదా ఒక్కత్తిని వస్తాను. ఇప్పుడు నాకేం భయంలేదు. నేను పాపం చేయలేదు.
    "కవితా! నీ కూతురు కోసమైనా రామ్మా!"   
    "అమ్మా! ఇప్పుడు మల్లీశ్వరినాకు నింగిలోని సిరిమల్లీ! అది నేల మీది జాబిల్లి అయి నా ఒడిలో తూగాడినప్పుడే నా కూతురు. అంత దాకా అది సుజాత బిడ్డే!" నిశ్చలమైన కంఠంతో అంది.
    "సరేనమ్మా నీ యిష్టం!" అందామె యిమ్కేమీ అన్లేక.
    డాక్టర్ మృదుల, సుజాత జానికమ్మగారూ వెళ్ళిపోయారు. నాగరాజూ, కవిత, కళ్యాన్ మిగిలిపోయారు.
                                       19
    వెళదామా మనం కూడా.
    "రాజూ! సుధాకర్ ఎలా దెబ్బకొట్టాలి!"