"మేడమ్ పార్టీకి టైమయింది..." లలిత పిలుపుతో ఆలోచనల్ని వదిలించుకుని అనుసరించింది కల్పన.
పొగడ్తలూ ,ప్రశంసల మధ్య వీడ్కోలు ఇచ్చిన తన వారందర్నీ చూస్తుంటే కళ్ళు చెమర్చాయి. భారమయిన హృదయంతో అందరికీ కృతజ్ఞతలు తెలిపి మౌనంగా ఇంటికి వచ్చి వరండాలోని కుర్చీలో చేరగిలబడి కళ్ళు మూసుకుంది.
మొమెంటోలు, పూలదండలు టీపాయ్ మీద పెట్టి లలిత నిశ్శబ్దంగా వెళ్ళిపోయింది. మేడమ్ ని అప్పుడు డిస్ట్రబ్ చేయకూడదని ఆ అమ్మాయికీ తెల్సు.
ఇన్నాళ్ళూ కాలేజి, ఉపాధ్యాయులు, విద్యార్ధినులు వాళ్ళ వ్యవహారాలకు జీవితాన్ని సమర్పించుకొని తన ఉనికినే మర్చిపోయిన కల్పనకు ఇప్పుడు ఎన్నడూ లేనంత ఒంటరితనంగా ఉంది. ఎవ్వరున్నారు తనకి? ఎందుకింత వేదన తన జీవితంలో... తనవాళ్ళనుకున్న వాళ్ళంతా ఈ రోజు వీడ్కోలు చెప్పేశారు...ఇన్నాళ్ళూ ఇంత ఒంటరితనం ఎక్కడ దాక్కుంది... నాన్న ఉన్నా ఈ రోజు ఇంత బాధగా అన్పించేది కాదేమో...!
తండ్రి గుర్తు వచ్చేసరికి ఆమె కనుకొలకుల్లో తడితడిగా కన్నీరు... అరె...ఇంకా ఈ కన్నీరు నాలో దాగుందా... తండ్రి తన జీవితం పట్ల అసంతృప్తితోనే కళ్ళు మూశాడు... కూతురు పచ్చగా పిల్లపాపలతో కళకళలాడాలని ఏ తండ్రి కోరుకోడు... తన హోదా... డబ్బు ఆయనకి తృప్తినీయలేదు... తనకి మాత్రం? ఏ మూలో అసంతృప్తి లేదూ... ఎవరినైనా పెంచుకున్నా బాగుండేది.
ప్చ్... కాలేజి పిల్లలే తన పిల్లలనుకుంది ఇన్నాళ్ళూ... బంధువులకు తానేనాడో దూరమయింది.
లైటు కూడా వేయని ఆ చీకటి ఇంటిలో ఒంటరి నక్షత్రంలా ఆమె...
గేటు దగ్గర 'దబ్బు'మని చప్పుడు విన్పించి చివాలున తలతిప్పి చూసింది.
ఎవరో తెలీటం లేదు. అస్పష్టమైన ఆకారం. చేతిలో కఱ్ఱ కూడా ఉంది. పడిపోయినట్లున్నారెవరో...
"ఎవరూ..." లేచి లైటు వేసింది.
ఎవరూ బదులివ్వలేదు. దగ్గరిగా వెళ్ళిన కల్పన లైటు వెలుగులో ఆ వ్యక్తికి పోల్చుకుంది.
ఆమె మనసు నిండా ఆశ్చర్యం, అనుమానం వింతగా కమ్మేశాయి.
"మీరు... ఇలా... ఈ స్థితిలో..." తడబడింది కల్పన. ఆమె కల్పన కాళ్ళు చుట్టేసి ఏడవడం ఇబ్బందిగా కూడా ఉంది.
పదినిమిషాలలా ఏడ్వనిచ్చి దుఃఖపు తెరతగ్గాక "ఏమిటిలా వచ్చారు... ఇలా అయిపోయారేమిటి..." అత్తగారి పట్ల కల్పన గొంతునిండా అంతులేని సానుభూతి. ఆ సానుభూతి అత్తగార్కి నిలువునా కత్తితో చీల్చినట్లు అన్పిస్తోంది.
"నన్ను క్షమించు కల్పనా! నీకు చేసిన అన్యాయానికి నేనిలా బిచ్చగత్తెనయిపోయాను" కన్నీరు లావాలా కరుగుతోందామె కళ్ళనుండి.
"ఇలా ఎందుకు జరిగింది... రండి లోపలికి..." ఆమె చేయిపట్టి లేవదీసింది కల్పన.
అతి బలవంతంగా నడిపించుకొని లోపలికి తెస్తుంటే ఆయాస పడుతూనే ఆమె వివరిస్తోంది.
"నళిని... అదే నా రెండో కోడలు ఎవరినో ప్రేమించిందట. వాళ్ళ వాళ్ళు బలవంతంగా వీడికిచ్చి చేశారుట... చివరికి అతనితో వెళ్ళిపోయింది... నా బంగారు తండ్రి శీనూ జీవితం నా చేతులతో నేనే... పాపిష్టి డబ్బుకోసం నాశనం చేశాను... తాగి తాగి వళ్ళు తెలీక లారీ కిందపడి నా శీనూ..." ఆమె పమిట కొంగు నోట్లో దోపుకొని ఏడ్వసాగింది. కల్పన గుండెల్లో కలుక్కుమంది.
అతికష్టం మీద ఆమెను ఓదార్చి కుర్చీలో కూర్చోబెట్టి లోపలికి వెళ్ళి మంచినీళ్ళు తెచ్చిచ్చింది. కాస్త తేరుకుందావిడ.
"కల్పనా! నిన్ను ఉసురు పెట్టినందుకే... ఇలా... బిచ్చమెత్తటానికి కూడా పనికి రాకుండా..." ఆవిడకి తనమీద తనకే అసహ్యమేసినట్లు కంపించిపోతోంది.    
డెబ్బై ఏళ్ళు నిండిన ఆ ముసలి ప్రాణాన్నిలా చూస్తుంటే కల్పనలో జాలి, దయ పెల్లుబుకుతున్నాయి. మానవత్వం వివేకాన్ని వెన్నుదట్టి లేపుతోంది. తనకీ ఒంటరి జీవితమెందుకు మిగిలిందని ఇంతసేపూ బాధపడింది. తనవల్ల ఇంకో ప్రాణికి సహాయం జరుగుతుందని భగవంతుడు వెంటనే తెలియజేశాడు అనుకుంది జీవితం పట్ల పరిపూర్ణ విశ్వాసంతో.
అత్తగారి చేయి పట్టుకున్న కల్పన దృడమైన ఆమె నిర్ణయాన్ని తెలియజేస్తున్నట్లుగా స్పర్శిస్తోంది.
కానీ ముసలావిడ మనసు విలవిల్లాడిపోతోంది. కల్పన కసితీరా తిట్టినా బాగుండేది. ఇదేమిటి... తనపట్ల ఇంత దయగా ప్రవర్తిస్తోంది. ఇటువంటి కరుణామయినా... తనారోజు నిర్ధాక్షిణ్యంగా గెంటేసింది. "భగవాన్... ఇంతటి దయకు నేను అర్హురాలిని కాదు... ఈ నరకం నేను భరించలేను" పశ్చాత్తాపంతో ముసలావిడ హృదయం కుమిలిపోతోంది. ఆమెకు సాంత్వన ప్రసాదిస్తున్నట్లు స్వచ్చమైన చిరునవ్వులు చిందిస్తున్నది కల్పన.
అపకారికి ఉపకారం చేయటం కన్నా ప్రతీకారం తీర్చుకొనే మార్గం లేదనీ, అది మనిషిని నిలువెల్లా కుదిపేస్తుందనీ ప్రత్యక్షంగా చూసిన ఆకాశం తలవంచి కల్పనను దీవించింది.
                                                                                         (కమలాకర్ మెమోరియల్ ట్రస్టు సావనీరు, 1996)

                                                                     * * *