ప్రతీకారం
"మేడమ్! ఈ రోజు మీకు ఫేర్ వెల్ పార్టీ ఎరేంజ్ చేశాము." లలిత చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.
అద్దం ముందు నిల్చున్న కల్పన అలాగే తన మొహాన్ని చూస్తుండి పోయింది. వెండితీగల్లాంటి తలవెంట్రుకల్ని ఆప్యాయంగా సవరించుకుంది.
తన జీవితంలోని అనుభూతుల్ని ,ఆవేదనలనూ పంచుకొని తోడుగా నడిచింది అద్దమే! అది తన బింబం! దానికి తెలుసు తనలోని మాయని గాయాలు ఆనందాతిరేకాలు!
అప్పుడే తను రిటైరు అవుతోందా! అంటే తనింక పనిచేయటానికి పనికిరాదనీ, విశ్రాంతి తీసుకోమనీ... ఇదెలా సాధ్యం... తను ఖాళీగా కూర్చొని విశ్రాంతి తీసుకోగలదా!
ఈ రోజు ఈయబోయే పార్టీలో కాలేజీకి తనకూ ఋణం తీరిపోతుంది. తన జీవితంలోని ఒడుదుడుకుల్నీ, ఎత్తుపల్లాలను స్పర్శించిన గాలీ, తన జీవితంలోని అవహేళనలూ, అమర్యాదలతో బాటు ఆరాధననూ గౌరవాన్నీ అమితంగా పొందేట్లు చేసిన కాంపౌండు వాతావరణం...
అసలు తన మనసుకు నిజంగా దగ్గరైన వ్యక్తి ఉన్నారా... చప్పున మధు గుర్తొచ్చాడు. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ నవ్విస్తూ స్వచ్చమైన మనిషికి ప్రతీకలా...అటువంటి మధును తన జీవితంలోకి ప్రవేశించనీయకుండా తనే నిర్ధాక్షిణ్యంగా తోసేసింది. సమాజానికి భయపడా?... హు... ఇంతలా శాసించిన సమాజం తన బాగోగుల్ని పట్టించుకుందా? తన భయంకరమైన మానసిక సంఘర్షణ గురించి ఆలోచించిందా?... ఆఖరికి కట్టుకున్న భర్త కూడా... నిర్ధాక్షిణ్యంగా తనను పట్టించుకోలేదు... కానీ చిత్రం... మధు తన మనసును అంత స్పష్టంగా ఎలా ఫోటో తీయగలిగాడు.
ఈపాటికి తాత హోదాలో ఎక్కడో మనవళ్ళు, మనవరాళ్ళతో కాలక్షేపం చేస్తుంటాడు... నిజంగా జీవితం ఎంత భయంకరమైనది. ఎంత విచిత్రమైనది... నవ్వుకుంది కల్పన. గతం తాలూకు ఆలోచనలు పరదాల్లా చుట్టేసి ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి.
అందరు ఆడపిల్లల్లాగానే కోటి కోరికలతో కలల ఇంద్రధనుస్సును వెంట బెట్టుకొని పారాణి పాదాన్ని అత్తింట్లో పెట్టింది కల్పన.
"ఏమ్మా! మీ నాన్న ఇస్తానన్న కట్నం తాలూకు బాకీ ఏది" అడిగింది అత్తగారు ఆ రోజు సాయంత్రమే!
నిర్ఘాంతపోయింది కల్పన.
నాన్న నాతో ఏమీ చెప్పలేదే" కన్ ఫ్యూజన్ గా అంది.
"అవును తల్లీ ఎందుకు చెప్తాడు? తల్లిలేని బిడ్డ అంటూ నా కొంపమీద పడేసి చేతులు దులిపేసుకున్నాడు మీనాన్న... అయినా ఇదంతా నా కొడుకు చేసిన నిర్వాకమే... వాడేగనుక నిన్నే చేసుకుంటానని పట్టుబట్టకపోతే... ఆ నూజివీడు సంబంధం చేసుకుంటే మూడు లక్షలిచ్చేవాళ్ళు... అంతా నా ఖర్మ" వ్యంగ్యంగా అందావిడ.
"కల్పనా! మా అమ్మ మాటలకు కష్టపెట్టుకోకు..." మొదటి రాత్రి తనని దగ్గరగా తీసుకొన్న భర్త గుండెలపై తల ఆనించింది కల్పన. ఆమె కన్నీళ్ళు అతని లాల్చీని తడిపాయి.
"ఛీ... పిచ్చీ... ఎందుకీ కన్నీళ్ళు... ఆవిడే సర్దుకుపోతుంది. నువ్వు ఎమ్.ఎ. చదివావంటే నాకు నమ్మకం కుదరటం లేదు" తేలికపడిన మనసుతో తన బేలతనానికి తానే సిగ్గుపడిపోయింది.
శ్రీనివాస్ ఆఫీసుకి వెళ్ళాక అత్తగారి విశ్వరూపం చూసి భయపడిపోయింది కల్పన. ఎంత సర్దుకుపోతున్నా ఆవిడ సతాయింపు సణుగుడు పెరుగుతున్నాయే గానీ అవగాహన పెరగటం లేదు. భర్త ఉన్నప్పుడు ఒక రకంగానూ అతను లేనప్పుడు మరోవిధంగా ప్రవర్తించే ఆవిడ్ని చూస్తుంటే సినిమాల్లో ద్విపాత్రాభినయం చేసే పాత్రలు గుర్తొస్తున్నాయి కల్పనకు.
ఆరోజు మధ్యాహ్నం కల్పన దొడ్లో బట్టలారేస్తుంటే మళ్ళీ మొదలెట్టింది అత్తగారు.
"మీ నాన్న చచ్చేలోపయినా ఇస్తాడా ఆ ఐదువేలు".
కల్పనకి చాలా కోపం, ఆవేశం వచ్చాయి.
"అసలెందుకియ్యాలి... ప్రాణంలా పెంచిన నన్నిచ్చాడు... చాలు" గభాల్న అనేసింది.
"ఏంటే... అంత రోషమొచ్చింది... వెళ్ళి ఆ ఐదువేలు తీసుకొచ్చి మాట్లాడు..." బరబరా కల్పనని వాకిలి దాకా లాక్కెళ్ళింది.
"ఫోవే పో... డబ్బు తెచ్చాకే నా గడపతొక్కేది..." మొహం మీదే తలుపు లేసిందావిడ.
ఇరుగుపొరుగు వాళ్ళంతా చోద్యం చూస్తున్నారు. కానీ ఒక్కరూ నోరు మెదపలేదు.
కల్పనకి పౌరుషం ముంచుకొచ్చింది. "తను బతకలేదా! డబ్బు ఎదురు ఇచ్చి బానిసగా బతికే ఈ దుర్భర జీవితం కోసం ఎందుకు పాకులాడాలి... తన జీవిత సౌధాన్ని తాను నిర్మించుకోగలదు... భర్తకి తన శరీరమే గానీ మనసు అవసరం లేదన్నది తేలిపోయింది. అనుభూతుల్ని పట్టించుకోని అవకాశవాది... తల్లి దోషాలను పరోక్షంగా సమర్ధిస్తున్న పిరికివాడు..."
స్నేహితురాలు రమణి దగ్గరికి విజయవాడ వెళ్ళే రైలెక్కేసింది. అక్కడే రమణి సాయంతో కాలేజిలో లెక్చరర్ గా చేరింది. తండ్రిని సమాధానపరచి పిలిపించుకుంది. జీవిత వైకుంఠపాళిలో పాముల్ని తప్పించుకుంటూ కష్టపడి నిచ్చెనలనే ఎక్కింది.
ప్రిన్స్ పాలయినా ఆడంబరం లేక సంస్కార ముట్టిపడే ఆమె ప్రవర్తనే ఆమెకు శ్రీరామరక్షగా నిలిచింది. జీవితంలో ఎదురుపడిన ఆత్మీయుని చేయి మాత్రం అందుకోలేకపోయింది... సమాజానికి భయపడిందా... తను!... శ్రీనివాస్ మరో పెళ్ళి చేసుకున్నాడనీ... ఆమె పరమగయ్యాళి కావటంతో ఇల్లు నరకంగా మారిందనీ అతను పచ్చితాగుబోతుగా మారాడనీ... ఎవరిద్వారానో తెలిసింది.
