బిక్కుబిక్కుమంటూ నాలుగేళ్ళ పాప బయటకు వచ్చింది.
చేతిలో టెడ్డీబేర్ బొమ్మ వుంది. గులాబీ రంగు ఫ్రాక్ దుమ్ము కొట్టుకొని బురద మరకలతో నిండి వుంది. బాబ్డ్ కటింగ్. బొమ్మని గుండెలకి హత్తుకున్న తీరుచూస్తే ఆ బొమ్మ పాపకెంత ప్రియమైనదో తెలుస్తోంది.
కసురుతూ చేయిపట్టి ఆ పాపని బయటికి పంపించే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు అటెండరు.
అతడిని వారించి పాపని దగ్గరికి పిలిచింది పరిమళ.
"నీ పేరేంటి పాపా!" లాలనగా అడిగింది. పరిమళ అంత మెత్తగా మాట్లాడడం అటెండరుకే కాదు ఆమెకీ కొత్తగానే వుంది.
పాప ఏడ్వడం మొదలుపెట్టింది. సముదాయించడానికి ప్రయత్నించింది పరిమళ. కొంతసేపటికి పాప ఏడుపు తగ్గింది.
అమ్మానాన్నల గురించిన ప్రశ్నకు "అమ్మా!" అని మళ్ళీ ఏడ్చింది పాప.
"అమ్మ...లేదు...చచ్చిపోయిందిట...ఆంటీ! నాకు అమ్మ లేదు... నాన్నని నేను అసలు చూడలేదు..." పాప వెక్కిళ్ళు పరిమళను నిలువునా ద్రవింపజేశాయి.
పాప మనతో వస్తుంది.." అటెండరు పరిమళ మాటలకు ఆశ్చర్యపోయినా పైకి కన్పించనీయలేదు.
హైదరాబాద్ వచ్చాక పాప బంధువుల గురించి ఆరా తీయడం.. టీ.వి, రేడియో ప్రకటనలు.. పేపర్లో ప్రకటించడం.. ఏం చేసినా ఫలితం లేకపోయింది.
ఈ పదిహేను రోజుల్లో పాప పరిమళకు బాగా దగ్గరైంది.
పరిమళ ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి రాగానే పరుగెత్తుకుంటూ వికసించిన ముఖంతో ఎదురొస్తుంది పాప. ఇల్లంతా ఇప్పుడు నవ్వులతో కళకళలాడుతోంది... కానీ ఎన్నాళ్ళిలా?...
పాపను అనాథ శరణాలయంలో చేర్చాలి...పాప అనాథ. ఎవరూ లేనిది. తనకి మాత్రం ఎవరున్నారు? తను అనాథ కాదా? రకరకాల ఆలోచనలు పరిమళను చుట్టుముట్టేస్తుంటే అలాగే మరో పది రోజులు గడిచాయి.
                                                                      * * *
ఆరోజు ఎలాగైనా పాపను అనాథ శరణాలయంలో చేర్చాలన్న ఆలోచనతో ఇంటికి వచ్చింది పరిమళ. ఎక్కడా అలికిడి లేదు. రోజులా పాప ఎదురు రాలేదు. గదిలో జ్వరంతో మూలుగుతూ పడుకుని వున్న పాపని చూస్తే పరిమళకి కాళ్ళూ చేతులాడలేదు.
డాక్టర్ కి ఫోన్ చేసింది. డాక్టర్ వచ్చి చెకప్ చేసి ప్రిస్కిప్షన్ వ్రాసిచ్చాడు.
వారం రోజులు సెలవు పెట్టి రాత్రింబవళ్ళు పాపకి సేవచేస్తున్న పరిమళను చూసి పనివాళ్ళంతా ఆశ్చర్యపోయారు.
"ఆంటీ.. నేను చచ్చిపోతే అమ్మ దగ్గరికి పోతానా! నాకిక్కడ ఎవరూ లేరు కదా!"
"తప్పు పాపా! అలా అనకూడదు. నీకు మేమంతా లేమూ!" పాప తల నిమురుతూ ఎన్నోసార్లు ధైర్యం చెప్పింది పరిమళ.
పాపని అనాథ శరణాలయంలో చేర్చే ఆలోచన మరో పదిరోజులు వాయిదా పడింది.
పాపకి జ్వరం పూర్తిగా తగ్గింది. మునుపటిలా ఇల్లంతా కలియ తిరుగుతోంది. ఆరోజు సాయంత్రం పాపను తయారుగా వుంచమని పని మనిషికి చెప్పి ఆఫీసుకు వెళ్ళింది పరిమళ.
సాయంత్రం ఆఫీసు నుంచి వచ్చేసరికి పాప ఎదురు రాలేదు. పనిమనిషిని పాప గురించి అడిగింది.
"ఇప్పటిదాకా ఇక్కడే ఆడుకుందమ్మా! చూసొస్తానుండండి" అంటూ పనిమనిషి పాపను పిలుస్తూ తోటలోకి వెళ్ళింది.
"పాపా! పాపా!" ఇల్లంతా వెదికినా పాప జాడలేదు. చివరికి పాప ఎక్కడుందో... పరిమళే పసిగట్టింది.
అల్మారా వెనక నుంచి చేయి పట్టుకుని పాపని బయటికి లాగింది పరిమళ.
పాప ముఖం చూస్తే నవ్వాగడంలేదు. దట్టంగా పౌడరు పులుముకుంది. బుగ్గల నిండా ఎఱ్ఱని లిప్ స్టిక్. సర్కస్ లో జోకర్ లా వుంది. పరిమళకేసి బెదురు చూపులు చూస్తోంది. ఒక్కసారిగా రెండు చేతులు పరిమళ మెళ్ళో దండలాగా వేసి పెనవేసుకుపోయింది పాప.
"ఆంటీ! నన్ను ఇక్కడినుంచి పంపిస్ తావా! నేను నీదగ్గరే వుంటాను. నాకు అమ్మ లేదు" ఏడుస్తూ కౌగిలించుకున్న పాపను అప్రయత్నంగా రెండు చేతులతో గుండెలకు హత్తుకుంది పరిమళ.
పరిమళ కళ్ళనిండా నీళ్ళు.
పాప వచ్చాక తనతో ఇంతకాలం సహజీవనం చేస్తున్న ఒంటరితనం తనకి తెలియకుండానే పారిపోయింది. ఈ చిన్న ప్రాణంతో అనుకోకుండా అందమైన అనుబంధం ఏర్పడింది.
'ఆంటీ! నన్ను పంపించేత్తావా!' పరిమళ గడ్డం పట్టుకుని పాప అడుగుతోంది మళ్ళీ.
పరిమళ మనసును చుట్టుకున్న కొండచిలువ పూర్తిగా వదిలేసి మాయమయిందిప్పుడు.
పాపను గట్టిగా హృదయానికి హత్తుకుని ముద్దుల వర్షం కురిపించింది. ఆ చిట్టి చేతుల్లో తన మొహం దాచుకుని తెలియని ఆనందం అనుభవించింది.
"లేదమ్మా! నిన్నెక్కడికీ పంపను. నాకు నువ్వు.. నీకు నేను.. సరేనా! నువ్వింక నా దగ్గరే వుంటావు"
"థ్యాంక్యూ ఆంటీ" సున్నితంగా పరిమళ బుగ్గపై ముద్దు పెట్టింది పాప.
పరిమళకిప్పుడు తన జీవితంలో నిజంగా పరిమళం నిండినట్లనిపిస్తున్నది. తోటలోని పూలన్నీ పాప నవ్వుతో శ్రుతి కలుపుతున్నాయి.
                                                                                                   ('ఆంధ్రజ్యోతి' వారపత్రిక, 27-11-98)

                                                                                     * * *