కొండచిలువ

    రాత్రి పదవుతోంది. మెగాసిటీ మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకునే ప్రయత్నంలో వుంది.
మంచంమీద వాలిందేగానీ పరిమళకు నిద్రపట్టడంలేదు. మనసంతా ఇవాళెందుకో అలజడిగా, అల్లకల్లోలంగా వుంది. ఈ పుట్టినరోజు పార్టీవల్ల ఆనందం కలగడం లేదు. ఏదో పోగొట్టుకున్న వెలితి స్పష్టంగా కన్పిస్తోంది.
రోజూ ఆఫీసులో ఎన్నో ఫైల్సు చూస్తూ ఎంతగా శ్రమించి పనిచేసినా ఎంత లేటుగా ఇంటికి వచ్చినా ఇంత హైరానాగా అన్పించలేదు. అసలు పుట్టినరోజును జ్ఞాపకం చేసుకోవడమే తనకిష్టం వుండదు. రోజురోజుకూ వయసుమీద పడుతుంటే తెలియని గిల్టీగా వుంటుంది.
గిల్టీనెస్ అనవసరం అన్పించినా మనసును సమాధానపర్చుకోవడం కష్టంగానే వుంటుంది. ఫ్రెండ్స్ బలవంతం మీదే ఈ డిన్నర్ ఏర్పాటు చేసింది.
ఆలోచనల్లోంచి తేరుకోకుండానే లేచి వెళ్ళి చీర మార్చుకుని తేలిగ్గా వుండే తెల్లని నైటీ ధరించింది. ఆ నైటీ మీద ప్రింటుచేసిన గులీబీపూలు చూస్తుంటే మనసుకు హాయిగా అన్పించింది.మెళ్ళో వున్న ఒంటిపేట ముత్యాల దండ, గాజులు, వాచీ తీసేసింది. జుట్టుకు పెట్టుకున్న క్లిప్పు తొలగించింది. చల్లని మేఘాల్లా మృదువైన జుట్టు మెడ క్రింద భాగమంతా స్వేచ్చగా పర్చుకుంది.
మొదటిసారిగా చూస్తున్నట్టు పరీక్షగా మొహాన్ని అద్దంలో పరిశీలించుకుంది పరిమళ. డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ అద్దం ఆమె నిలువెత్తు రూపాన్ని నిస్సంకోచంగా ప్రకటిస్తోంది.
ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడిందామె.
విరబోసుకున్న కురులు స్వేచ్చగా ఫ్యాన్ గాలికి ఎగురుతుంటే అంతకంటే స్వేచ్చగా ఎగురుతూ విహరిస్తోందో వెండితీగ. ఆ వెండి వెంట్రుకను చేత్తోలాగి తడిమిచూసింది.
అప్రయత్నంగా గుండెల్లోంచి ఓ నిట్టూర్పు వెలువడింది.
లైటార్పి పడుకుందేగానీ నిద్రపట్టడంలేదు.
వివిధభారతి ట్యూన్ చేసింది.
"యే మేరా ప్రేమ్ పత్ర్ పఢ్ కర్.." రఫీ గొంతు ప్రేమార్ధంగా.
"ప్రేమ!" అంటే ఏమిటో?
కవులు, గాయకులు, రచయితలు ఈ రెండక్షరాల ప్రేమ గురించి ఎన్ని పాటలు. కథలు, కవిత్వం... అంతా ట్రాష్.
పక్కకి ఒత్తిగిల్లి పడుకుంది. రేడియో మోగుతూనేవుంది.  
ఇన్ని పరిచయాలున్నా తన హృదయాన్ని కదిలించే వ్యక్తి ఇంతవరకూ తారసపడలేదెందుకో! అసలు తన మనసు తలుపులు తెరిచివుంటే కదూ.
అమ్మానాన్నల ప్రేమ, అన్నయ్య ఆత్మీయత మధ్య ఆటల్లో పాటల్లో చదువులో ఫస్ట్ రావాలని పట్టుదల, తపనలతో అల్మారా నిండా బారులు తీరిన బహుమతులు, మెమెంటోలు, కప్పులు, మెడల్సే లోకంగా పెరిగింది.
అందరు ఆడపిల్లల్లా వంటింటి పన్లంటే పరమ బోర్. ఆ భావనలే ఆమెనొక ఐ.ఏ.ఎస్. ఆఫీసర్ గా ఎదిగేలా చేశాయి. తగిన వరుడికోసం తల్లిదండ్రులు చేసిన ప్రయత్నాలు ఫలించలేదు.
కాలం తెచ్చిన మార్పును ఆమె తల్లిదండ్రులు అంగీకరించలేకపోయారు. పెళ్ళి చేసుకోనన్న పరిమళ నిర్ణయానికి నిరసన ప్రకటిస్తూ అమెరికాలో సెటిలయిన కొడుకు దగ్గరికి వెళ్ళిపోయారు. రోజంతా ఫైళ్ళలో మునిగి తేలుతూ కాలం కరిగి పోతున్నా రాత్రిళ్ళు మాత్రం కొండచిలువలా చుట్టుకునే ఒంటరితనానికి పరిమళ మనసు తల్లడిల్లిపోతున్నది. ఈ మధ్య అమ్మ దగ్గర్నుంచి ఉత్తరాలు రావడం కూడా తగ్గిపోయింది.
పెళ్ళంటే రాజీ. అది తనవల్ల కానిపని. ఒక మగవాడికి జీవితమంతా దాసోహం అవటాన్ని తన వ్యక్తిత్వం అసలు అంగీకరించదు.
ఈ సంగతి స్పష్టంగా తెలిశాక అమ్మ నుంచి ఉత్తరాలు లేవు. ఆమె ఆఖరి కోరిక తన పెళ్ళి! బహుశః అది తీరని కోరికై ఆమె మృదు హృదయాన్ని గాయపరిచిందని అర్ధం చేసుకుంది పరిమళ.
తల్లి జ్ఞాపకాలతో నిట్టూరుస్తూ రేడియో ఆఫ్ చేయబోతుండగా 'ముఖ్య ప్రకటన' అనౌన్సుమెంటు విని ఆగిపోయిందామె.
బంగాళాఖాతంలో ఏర్పడిన వాయుగుండం గురించిన హెచ్చరిక అది.
                                      * * *
తుఫాన్ వార్తలు అందరినీ కలవరపరుస్తున్నాయి. తుఫాన్ ప్రాంతంలో పునరావాస కార్యక్రమాలకు స్పెషల్ ఆఫీసరుగా పరిమళను నియమించడం వల్ల ఆ ప్రాంతాలకు బయలుదేరి వెళ్ళిందామె. ఇప్పుడామె మనసులో ఎలాంటి కలవరమూ లేదు. విధినిర్వహణా ఏకాగ్రతే వుంది.
తుఫాన్ సృష్టించిన బీభత్సాన్ని కళ్ళారా చూస్తుంటే విపరీతమైన ఆవేదన కలిగింది. పిల్లలను కోల్పోయిన తల్లులు, తల్లుల ఒడిలోనే విగతజీవులైన పిల్లలు, ఆసరా కోల్పోయిన వృద్ధులు... అంతా భయానక స్మశాన వాతావరణం.
స్వచ్చంద సంస్థలు అనాథ శవ దహన సంస్కారాలు నిర్వహిస్తూ భూమిమీద ఇంకా మానవత్వం మిగిలివుందని నిరూపిస్తున్నాయి.
కలరా వాక్సినేషన్లూ... మందులు... గాయాలు... ఏడుపులు... ఊపిరాడని పని... ఉక్కిరిబిక్కిరయ్యే పని... ఒంటరితనం మాటే గుర్తులేదు పరిమళకి.
ఫస్ట్ క్లాస్ కంపార్ట్ మెంటులో సామాన్లు సర్దుతున్న అటెండరు బెర్తు కిందికి చూసి ఉలిక్కిపడ్డాడు.
"బయటికి రా!" కసిరినట్టుగా అన్నాడు.