ఆర్తగీతం
నా దేశాన్ని గూర్చి పాడలేను, నీ ఆదేశాన్ని మన్నించలేను.
ఈ విపంచికకు శ్రుతి కలుపలేను,
ఈ రోజు నాకు విషాదస్మృతి, విధి తమస్సులు మూసిన
దివాంధరుతి
నా యెడద మ్రోడైన ఒక దుస్థితి.
నీ కొత్త సింగారమ్ము వలదు, ఉదాత్త సురభిళాత్త
శయ్యాసజ్జితమ్ము వలదు,
రసప్లావితము వలదు.
చిత్ర శిల్ప కవితా ప్రసక్తి వాంఛింపను, తత్వసూత్ర
  వాదోక్తి చలింపను,
సుందర వధూ కదుష్ణ పరిరంభముల రసింపను,
గత చారిత్రక యశఃకలాపమ్ము వివరింపకు, బహళ
వీరానేక గాధాసహస్రమ్ము వినిపింపకు
ఇంక నన్ను విసిగింపకు
నేడు నేను కన్నీరుగా కరిగిన గీతికను, సిగ్గుతో రెండుగా
చీలిన వెదురు బొంగును,
మంటలో అంతరాంతరదగ్ధమైన బూడిదను.
పైన దైవమునకు, కింద మానవునకు జవాబు చెప్పవలసిన వాణ్ణి
  రసాతల మంట శిరస్సు వంచినవాణ్ణి
ఈ రోజు నేను చూసినదేమి? విధి యిన్ని కత్తులను
చూసినదేమి?
జాగృతి హీతి వాదరల దుధిరమేమి?
నేను చూశాను నిజంగా ఆకలితో అల్లాడి మర్రిచెట్టు
కింద మరణించిన ముసలివాణి;
నేను చూశాను నిజంగా నీరంధ్ర వర్షాన వంతెనకింద
నిండుచూలాలు
ప్రసవించి మూర్ఛిలిన దృశ్యాన్ని!
నేను చూశాను నిజంగా తల్లిలేక తండ్రిలేక తిండిలేక
ఏడుస్తూ ఏడుస్తూ
ముంజేతుల కన్నులు తుడుచుకుంటూ మురికికాల్వ
పక్కనే నిద్రించిన మూడేళ్ళ పసిబాలుణ్ణి;
నేను చూశాను నిజంగా పిల్లలకు గంజికాసిపోసి
తాను నిరాహరుడై
రుద్ధబాష్పాకులిత నయనుడై ఆఫీసుకు వచ్చిన వృద్ధుని
ప్యూన్ వీరన్నని;