"స్కూటర్ యాక్సిడెంటయ్యిందండీ.." అన్నాను.

    "ఏదీ చేతులిలా చాపు..."

    "నేను చేతులు ముందుకు చాపాను అతను వాటిని కుక్కలా స్నిఫ్ చేస్తూ వాసన చూశాడు. తరువాత సీట్లోంచి లేచి ఇవతలికి వచ్చి మోకాళ్ళమీద కూర్చుని ముందుకు వంగి నా కాలుకి ఉన్న కట్టుని వాసన చూశాడు.

    "నిజంగా దెబ్బలేనండి... ఊరికే బ్యాండేజీ కట్టుకోలేదు" అన్నాను నేను.

    సందేహం తీరక మళ్ళీ ముందుకి వంగి వాసన చూశాడు అయొడిన్ వాసన వేస్తుందో లేదోనని. సరిగ్గా అప్పడే మా అకౌంటెంటు తలుపు తోసుకుని గదిలోకి వచ్చాడు.

    ఆఫీసరు కంగారుగా తలెత్తి చూశాడు.

    "అబ్బే! కాళ్ళు మొక్కడంలేదు... నాకేం అవసరం ఇతని కాళ్ళు మొక్కడానికి. ఇతనేమైనా మినిష్టరు క్యాండిడేటా?.... కాలుకున్న బ్యాండేజీ వాసన చూస్తున్నా.... హిహిహి... అవును కదోయ్...."అన్నాడు నావంక చూస్తూ.

    "అవునండీ..."

    "నువ్వుకూడా వాసన్జూడు" అన్నాడు పైకిలేస్తూ అకౌంటెంటుతో.

    "అబ్బే.... ఎందుకులెండి... నిజంగానే దెబ్బలు తగిలినట్టున్నాయ్" అన్నాడు అకౌంటెంటు మొహమాటంతో.

    ఆఫీసరు గుర్రుగా చూశారు.

    "ఊ..." అంటూ నావైపుకి తిరిగాడు ఆఫీసర్. ఇంతకీ నీకు యాక్సిడెంటు ఎలా జరిగిందోయ్?"

    నేను నాకు జరిగిన యాక్సిడెంటు గురించి వివరంగా చెప్పసాగాను.

    వాళ్ళు కళ్ళు ఇంతింత చేస్కుని వింటూ మధ్య మధ్యలో గుండెల మీద చేయ్యేస్కుని "అమ్మో...భలే ప్రమాదం తప్పిందే... ప్రాణం పోవాల్సిందేనన్న మాట... బాగా తప్పించుకున్నవే..." అంటున్నారు.

                                               

     వాళ్ళు అలా వింటుంటే నాకు చాలా మూడ్ వచ్చింది. బాగా వర్ణించి చెప్పాను.

    తరువాత నా సెక్షనుకి వెళ్ళి సీట్లో కూర్చున్నాను. సెక్షన్లోని జనం మొత్తం నా కట్టు చూశారు. వాళ్ళు ఏమైందని అడిగారు.

    నేను హీరో ఫోజుపెట్టి నేను స్పీడుగా స్కూటర్ మీద వెళ్తుంటే ఎద్దు ఏ విధంగా అడ్డు వచ్చిందీ, నేను స్కూటర్ మీంచి ఎలా దూకిందీ తరువాత లారీ మీదికి వస్తే ఎలా జంప్ చేసిందీ, ఆ తరువాత నా మెళుకునలన్నీ ఉపయోగించి ఆటోకి అందకుండా ఎలా దూకిందీ, చివరికి ఎద్దు పొడవడానికొస్తే మెరుపులా నా నడుం వెనక్కివంచి పోటునుండి ఎలా తప్పించుకుందీ వాళ్ళకి చెప్పాను. నేను కాబట్టి అలా తప్పించుకున్నానుగానీ వేరే వాళ్ళయితే లారీకో, ఆటోకో, ఎద్దు కొమ్ముకో బలయిపోయి ఉండేవారని చెప్పాను.

    వాళ్ళు నేను జెప్పేది అలా నోళ్ళు తెరుచుకుని వింటుంటే నాకు సరదాగా అనిపించింది.

    ఆరోజు మొత్తం ఆఫీసులో స్టాఫ్ కి నాకు జరిగిన యాక్సిడెంటు గురించి చెప్పడంతో సరిపోయింది.

    ఆఫీసునుండి బయటకు వచ్చాను.

    బస్ స్టాపులో జనం నా చేతులకీ కాళ్ళకీ ఉన్న కట్లుచూసి ఏమైందని అడిగారు. వాళ్ళకీ చెప్పాను.

    బస్సు ఎక్కిన తరువాత బస్సులో పరిచయం ఉన్న ఒకతని దృష్టిలో నాకట్లు కనబడ్డాయి.

    ఆయనకీ చెప్పాను.

    మా కాలనీలో బస్ స్టాపులో దిగగానే అక్కడ ఒకళ్ళిద్దరు నన్ను చూసి ఏమైందని అడిగారు. వాళ్ళకీ చెప్పే సరికి నాకు కాస్త సహనం చచ్చింది.

    బస్ స్టాపు నుండి ఇంటికి వెళ్ళేదార్లో నలుగురైదుగురికి యాక్సిడెంటు గురించి చెప్పాల్సి వచ్చింది.

    అందరికీ ఇలా చెప్పుకుంటూ వచ్చేసరికి దవడలు పీకుతున్నాయ్.

    మర్నాడు మళ్ళీ అందరూ అడగడడం మొదలైంది. ఇంటినుండి బస్ స్టాండుకి వెళ్ళేదాకా అడిగినవాళ్ళకి, బస్ స్టాండులో అడిగిన వాళ్ళకి, బస్సులో అడిగినవాళ్ళకి, మళ్ళీ అక్కడ బస్సు ఆగి ఆఫీసుకెళ్ళే దార్లో అడిగిన వాళ్ళకి అందరికీ యాక్సిడెంటు గురించి చెప్పాల్సి వచ్చింది.

    ఆరోజు ఆఫీసులో క్రితంరోజు శలవు ఉన్నవాళ్ళు అడిగారు ఏమైందని మళ్ళీ వాళ్ళందరికీ విపులంగా జరిగింది చెప్పాల్సి వచ్చింది.
                                                  
                          

    క్రితంరోజు యాక్సిడెంటు గురించి చెప్పడంలో ఉన్న ఉత్సాహం ఆరోజు లేదు. ఎవడైనా కట్టు వంక చూసి అడిగితే చాలు గూబ పగలగొట్టాలనిపిస్తూంది.