బాబు
"నీ పేరు?"
"బాబూ"
"ఇదివరకు ఏం చేసేవాడవ్?"
"కొట్లో"
"ఏం కొట్లో"
"మరి... మరి... కొట్లో"
"చెప్పవోయ్ కుర్రవెధవా!" అంటూ చెవి మెలిపెట్టాడు గౌరీనాధం. బాబు మొహం వంకరలు తిరిగింది. చక్రం తిప్పే తాత తప్ప అందరూ ఫక్కున నవ్వారు. బాబు మొహంలో రంగులు కరిగాయి.
"సైకిళ్ళూ అవీ బాగుచేసే కొట్లో" అన్నాడు బాబు.
"మరెందుకు మానేశావ్?"
నల్లగా, వెడల్పుగావున్న గౌరీనాధం మొహంకేసి, వంపులు తిరిగిన మీసాలకేసి విచిత్రంగా, భయంగా చూశాడు బాబు. ఇక్కడ అక్కడ చిరిగిన చొక్కాలోంచి ఉక్కు గుండులాంటి కండలు ఇవతలకి కనపడుతున్నాయి. ఉత్త భౌతికవాదంలాగా భయంగా ఉన్నాడు గౌరీనాధం.
"ఎందుకు మానేశావు?" తిరిగి అడిగాడు గౌరీనాధం.
"ఎందుకా?" బాబు చెప్పటానికి సందేహించాడు.
"సెప్పరా నా కొడకా. సందేహం ఎందుకు" అని ఆసరా ఇచ్చాడు కొలిమితిత్తినూదే వీరన్న.
"కొట్టాడు....... సావకొట్టాడు దొంగనంజకొడుకు.." అన్నాడు బాబు కోపంతో. గౌరీనాధం పెద్దగా నవ్వాడు. యజమాని నవ్వుని తక్కిన వడ్రంగం పనివాళ్ళందరూ అనుకరించారు.
"ఎంత యిచ్చేవారు నీకు"
"రోజుకి నాలుగణాలు"
"నాలుగే! గుంటవెధవ్వి నీకు యింత జీతమా" అని గౌరీనాథం బాబుని నిదానంగా చూసి అన్నాడు.
"తెలివైనవోడివే మరి! జాగ్రత్తగా పని నేర్చుకుంటావా?"
"ఆఁ"
"దొంగవేషాలేస్తే మక్కలిరగ తంతాను"
"ఊఁ!"
"కూడెక్కడ తింటావ్! నాలుగణాలకి రెండుపూట్ల కూడెవడు పెడతాడు?"
"అదే ఆలోచిస్తున్నాను" అన్నాడు బాబు ఠీవిగా, కనురెప్పలు ఎగరవేస్తూ.
"సూరేకారం వుందిరోయ్ యీడికి" అన్నాడు కొలిమితిత్తి వీరన్న.
"అమ్మా, బాబూ వున్నారా?" అన్నాడు గౌరీనాధం.
"సచ్చిపోయారు, దొంగ ఎదవలు"
అందరూ ఈ జవాబు విని నవ్వినా, గౌరీనాధం మాత్రం నవ్వలేదు. తుమ్మచెక్కల్లాంటి అతని రొమ్ములలో యిటువంటి అనుభవం యేదో ఉంది.
"నేను కూడా పెడతాను. మరి జీతం యివ్వను. నాదగ్గరే వుందువు కాని, సరేనా" అన్నాడు.
"ఊఁ" తన సమ్మతిని తెలిపాడు బాబు. గౌరీనాధం తన బిరుసైన మీసం సవరించి నవ్వాడు. అంటే ఏదో చెప్పబోతున్నాడని అందరికీ తెలుసును. చక్రం తిప్పే తాత కళ్ళు మూసుకునే వింటున్నాడు.
"ఇదే వయస్సులో నాకు బాబు పోయాడు. అమ్మ ఉంది. ఉంటే మాత్రం ఒక కాలూ, ఒక చెయ్యీ పడిపోయింది. ఆ రోజుల్లో ఎంత కష్టపడేవాణ్ణి. మరి ఈ కాలం కుర్రాళ్ళలాగానా!"
"ఎంతమాట" అన్నాడు వీరన్న.
"పాపం మహ కట్టంలెండి" అన్నాడు రంపపుకోత ఆపుచేసి పైడయ్య. గౌరీనాధం తిరిగి ప్రారంభించాడు.
