వ్వవ్వవ్వ
"నీ ఏడుపు ఆపుతావా? పళ్ళు వాయగొట్టనా?" అన్నాడు రాఘవులు కర్కశంగా.
"కోపంవస్తే నేను మనిషినిగాను. గొడ్డుని బాదినట్లు బాదుతా? యావనుకున్నావో!"
అతిప్రయత్నంమీద ఏడుపు ఆపుకుంది సృజన. ఆమాట చాలా నిజమని పుట్టింటికి వెళ్ళిన రాఘవులు భార్యకి అనుభవ పూర్వకంగా తెలుసు.
"అఘాయిత్తెం చైకు! టీ తాగుతావా?" తల అడ్డంగా తిప్పింది సృజన.
"పోనీలొట్టె తింటావా? రొట్టె?" మళ్ళీ తల ఆడించింది.
"నీ....."అంటూ ఫెడేల్మని ఆమె చెంపమీద కొట్టాడు రాఘవులు. ఆమె పాలబుగ్గమీద అతని చేతివేళ్ళు గుర్తులు ఉబ్బెత్తుగా కనబడటం మొదలెట్టాయి.
అప్పుడు నా చెంప తడుముకుంటూ వెక్కడం మొదలెట్టింది సృజన.
"ఏమే! తిండి తినకుండా మాడి అస్థిపంజరం లా మారితే నిన్నెవరూ కొనరని ఆశా!"
"నీనోరు పగల్దీసి తిండికుక్కుతా! యామనుకున్నావో! ముందు ఈ టీ తాగు! తాగు చెప్తా!"
బెదురుగా అంది సృజన.
"నాకు టీ సయించదు."
"వామ్మో? నాజూకులా ఏంది?"
"మా ఇంట్లో నేను పాలుతాగుతాను."
"పాపాయికి పాలివ్వాల్సిన వయసొస్తోందేనీకు! ఇంకా పాపాయిలా పాలు తాగుతావా? దొంగ మొకవా! ఈ టీ తాగు! తాగు చెప్తా."
ఒకచేత్తో ఆమె బుగ్గలని పట్టుకుని గట్టిగా ఒత్తాడు రాఘవులు. ఆ వత్తిడికి ఆటోమాటిక్ గా నోరు తెరుచుకుంది. వెంటనే నోట్లో టీ పోశాడు.
కిరసనాయిల్ లాంటి కంపు కొడుతున్న ఆ రెండుగుక్కల టీనీ మింగడానికి ప్రయత్నించి, వల్లగాక ఉమ్మేసింది సృజన.
అతికష్టంమీదలేచి కూర్చోబోయి, కట్టేసి ఉండడంవల్ల మళ్ళీ వెనక్కి ఒరిగిపోయింది సృజన.
"కట్లు విప్పు! త్వరగా!" అంది గాభరాగా.
"ఎందుకు?"
"బాత్ రూం! బాత్ రూం ఎక్కడ?"
"దేనికీ?" అన్నాడతను నవ్వుతూ.
"బాత్ రూం ప్లీజ్! అర్జెంట్!"
అతను మళ్ళీ నవ్వాడు.
"ఈడవేరే బాత్ రూం అంటూ యాడ ఉంటుందే? అద్గదిగో! ఆ మూలచిన్న గొందిలా ఉందే! అదే మన బాత్ రూం!" అన్నాడు సృజన చేతులకీ, కాళ్ళకీ ఉన్న కట్లువిప్పుతూ.
ఒక్క ఉదుటున లేచి ఆ గజం పొడుగు సందులోకి పరిగెత్తింది సృజన.
తాపీగా చుట్టవెలిగించి మంచంమీద కూర్చుని, ఆలోచించడం మొదలెట్టాడు రాఘవులు.
అహల్య దగ్గరికెళ్ళిన జాన్ గాడు ఇంకా ఏ కబురూ తేలేదు. ఆ ముండ ఎంతకు ఫైనల్ జేస్తుందో తెలియదు.
మాగన్నుగా కూర్చుని కాసేపు బొంబాయిని గురించి ఆలోచించాడు రాఘవులు. బొంబాయి వెళ్తే బాగానే ఉంటదిగానీ తనకా తెలుగు తప్ప మరో భాష రాదు.
అక్కడ ఉండేదంత మాయల మరాఠీలు వాళ్ళతో తనునెగ్గుకురాలేడు. అందుకని అయిదూ పదీ తక్కువయినా అయిన కాడికి ఇక్కడే దాన్ని అమ్మేయడం మంచిది.
కొన్నాళ్ళు గడిచి, ఈ గండి పేట నీళ్ళు వంటబట్టికాస్త హిందుస్తానీ ముక్కలు నోటికొచ్చాక, యాపారంలో ఇంకాస్త రాటుదేలాక అప్పుడెల్తాను బొంబాయి, ఢిల్లీనూ.
పైగా, ఇప్పుడు బొంబాయి బయల్దేరితే పోలీసోళ్ళు కనిపెట్టివెనకబడితే వద్దొద్దు! ఈ పిల్లని ఇక్కడే అమ్మెయ్యాలి! అహల్య దగ్గరనుంచి జాన్ గాడు తొందరగా కబురు తెస్తే బాగుండు!
చుట్ట ఆరిపోయింది. దాన్ని వెలిగిస్తూ అనుమానంగా సందువైపు చూశాడు రాఘవులు.
అరగంటగడిచినా సృజన ఇంకా బయటికి రాలేదు. ఏం చేస్తోంది లోపల?
మొహం చిట్లించి సందుదగ్గరికి వచ్చి తొంగి చూశాడు.
అక్కడ బల్లిలా గోడకు అంటుకుపోయి నిలబడి ఉంది సృజన!
గులాబిరంగులో ఉండే ఆమె మొహం భయంతో తెల్లగాపాలిపోయి ఉంది!
మొహంలోని రక్తం అంతా కారిపోయి తడిపేసినట్లు ఎర్రగా ఉంది ఆమె స్కర్టు!!
రక్తం!
ఎటుచూసినా రక్తం!
"ఏందే పిల్లా! ఆ మూలంగా ఉన్న మేకు గుచ్చుకుందా ఏంది?" అన్నాడు రాఘవులు.
సమాధానం చెప్పకుండా తలవంచుకుంది సృజన.
అప్పుడు తట్టింది అతనికి, జరిగింది ఏమిటో!
వెంటనే అతని పెదిమలు వంకర నవ్వుతో వికారంగా తెరుచుకున్నాయి.
"ఓస్సోస్! అదా సంగతీ!" అనుకున్నాడు ఆనందంగా" అయితే ఈ బుల్ బుల్ పిట్ట ఇంకెక్కడాకుదరనట్లు ఈ రాఘవులిగాడి ఇంటికొచ్చి సమర్తాడిందన్న మాట! వార్నీ! రేయ్ రాఘవుల్నయ్యాలా! నక్కను తొక్కి ఉంటావురా నా కొడకా! అందుకే సక్కని సుక్కలాంటి ఈ పిల్ల నీ ఇంటికొచ్చి....."
సృజన స్కర్టు మీద ఎర్రమరకమరింత పెద్దదవుతోంది. అతని చూపులని తప్పించుకోలేకనిస్సహాయంగా నిలబడిఉంది తను.
3
ఉన్నట్లుండి గుండెలు అలసిపోయేలా జానకి కేక వినబడింది లోపలనుంచి, "అయ్యో! అయ్యో! ఏమండీ!"
వరండాలో చలనం లేకుండా కుర్చీలో కూర్చుని నిలువుగుడ్లేసుకు చూస్తున్న రమణమూర్తి చటుక్కున లేచి ఒక్క అంగలో లోపలికి చేరుకున్నాడు.
"అంతా అయిపోయిందండీ! కొంప మునిగిపోయిందండీ!" అంటోంది జానకి పెద్దగాశోకిస్తూ.
"జానీ! జానీ! ఏమయింది చెప్పు!" అన్నాడు రమణమూర్తి జానకి భుజంపట్టుకుని కుదిపేస్తూ. అప్రయత్నంగానే, సంజయ్ కోసం, స్పందన కోసం వెదికాయి అతని చూపులు. తెలియని ఏ అదృశ్యశక్తో తన మిగిలిన ఇద్దరు పిల్లల్నీ కూడా ఎత్తుకుపోయిందేమోనన్నభయం ఒక్కక్షణంపాటు వణికింపజేసింది అతన్ని.
అప్పటికి మిగతా వాళ్ళందరూ కూడా లోపలికి చేరుకున్నారు.
"నగలన్నీ మూటగట్టి కప్ బోర్డులో పెట్టానండీ! అవి కనబడకుండాపోయాయండీ!" అంది జానకి.
