గేటు చప్పుడైంది.
    అందరూ తలలు తిప్పి చూశారు. సృజన రాలేదు కానీ రమణమూర్తి వాళ్ళ ఆఫీస్ ఫ్యూన్ యూసఫ్ వచ్చాడు. అతని చేతిలో చిన్న పంజరం ఉందని అందులో ఉంది ఒక అందమైన మైనా పిట్ట.
    ఆమైనా పిట్టను కొనుక్కురమ్మని పొద్దున ఆఫీసుకి వెళ్ళగానే యూసఫ్ కి చెప్పాడు రమణమూర్తి.
    "సృజన బేటీ ఏది సాబ్? ఆమె కోసం ఓల్డ్ సిటీ అంతా తిరిగి తెచ్చినా ఈ మైనాని!" అన్నాడు యూసఫ్.
    "సృజన మా ఇంటికి వెళ్ళిందేమో!" అన్నాడు రమణమూర్తి తమ్ముడు.
    "చూసిరా!" అంది జానకి సంజయ్ తో.
    సంజయ్ రివ్వున పరిగెత్తి వెళ్ళాడు.
    "నేనొకసారి స్కూలు దాకా వెళ్ళి చూసొస్తాను. అక్కడ బస్టాండులోనే ఉండిపోయిందేమో!" అంటూ స్కూటర్ ఎక్కాడు రమణమూర్తి.
    సృజన బస్టాండ్ లోలేదు. స్కూల్లో లేదు. రమణమూర్తి తమ్ముడి ఇంటికి కూడా రాలేదని తెలిసింది.
    మరి ఎక్కడికి వెళ్ళింది?
    అందరూ కలిసి ఆ వీధిలో అందరి ఇళ్ళూ వెదకడం మొదలెట్టారు. తర్వాత బంధువుల ఇళ్ళకి పరిగెత్తారు. ఫోన్లు చేశారు.
    గంటలు గడిచిపోతున్నాయ్. సృజన రాలేదు.
    బర్త్ డే పార్టీకి వచ్చి, జరుగుతున్న గందరగోళమంత బెదురుగా చూస్తున్న సృజన క్లాస్ మేట్స్ లేచి నిలబడ్డారు. ప్రెజెంటేషన్స్ అక్కడే పెట్టేసి "ఇంకా ఇంటికి వెళతాం ఆంటీ! ఇంకా లేటైతే ఇంట్లో తిడతారు. అప్పుడే ఏడయిపోయింది." అన్నారు నెమ్మదిగా.
    అప్పుడు సన్నగా ఏడవడం మొదలెట్టింది జానకి. నిజమే! ఆ టైం దాటి చిన్నపిల్లలు అందులోనూ ఆడపిల్లలు బయట తిరుగుతూ ఉండడం జరగదు. సృజనకూడా ఇంత పొద్దుపోయే దాకా ఇంటికి రాకుండా ఎప్పుడూ ఉండలేదు.
    ఇవాళ నిశ్చయంగా ఏదో జరిగింది!
    కానీ ఆ జరిగింది ఏమిటి? ఊహించుకోడానికే భయంగా ఉంది.
    రమణ మూర్తి టెన్షన్ భరించలేక సిగరెట్ మీద సిగరెట్ కాలుస్తున్నాడు.
    బర్త్ డే పార్టీకి వచ్చిన బంధువుల్లో ఒకాయన అన్నాడు "పోలీసు రిపోర్టు కూడా ఇవ్వడం నయం! మనంతట మనం ఎన్నిచోట్లని వెదకగలం? అవునా?"
    "సరే!పదండి!"అన్నాడు రమణమూర్తి ఆ క్షణంలో ఆహాడు ఎవరు ఏం చెప్పినా చేసేటట్లు ఉన్నాడు. స్వయంగా నిర్ణయాలు చేసే వివేకం కోల్పోయింది అతని మనసు.
    వాళ్ళిద్దరూ పోలీస్ స్టేషన్ వైపు నడిస్తే వాళ్ళ వెనకే పరిగెత్తాడు సంజయ్.
    420 సెక్షన్ కింద ఎవరో ఇచ్చిన చీటింగ్ కంప్లయింట్ గురించి విచారిస్తున్నాడు ఇన్స్ పెక్టర్. చాలా బిజీగా ఉన్నాడు అతను. అనుక్షణం మోసగాళ్ళతో, దొంగలతో, సంఘ వ్యతిరేక శక్తులతో మెలగవలసి రావడంవల్ల అతని మాటా, మనసూ కూడా బండబారిపోయాయి.
    తన ఎదుట ప్రవేశ పెట్టబడిన మూర్తివాళ్ళ వైపు ఒక్కక్షణం చూసి తర్వాత చీటింగ్ కేసులో ఇరుక్కున్న టీషర్టు శాల్తీ వైపు తిరిగాడు ఇన్స్ పెక్టర్.
    "అయితే అప్పుడేమైంది?"
    ఉన్నట్లుండి కంపించడం మొదలెట్టాడు టీషర్టు వేసుకున్న అతను "సార్! నాకేం తెలీదు సార్! నేను ఇటువంటి దందాలు ఎప్పుడూ..."
    "నోర్ముయ్ నీయమ్మ దొంగబాడఖోవ్!" అన్నాడు ఇన్స్ పెక్టర్ హఠాత్తుగా రంకెలేస్తూ, "నీ పులుసుదించుతా తెరీ.....(బూతులు) రేయ్ ఖాదర్! ఈ లడ్డుకొడుకుని బొక్కలో తొక్కు."
    "సార్! నేను...."
    "నోరెత్తావంటే మక్కెలిరగదంతా మాక్కే...."
    షాక్ లో ఉన్న అతన్ని లాక్కునివెళ్ళిపోయాడు కానిస్టేబుల్.
    "ఇంక నీ గొడవ ఏమిటి" అన్నాడు రమణమూర్తి వైపు తిరిగాడు ఇన్స్ పెక్టర్ వాళ్ళని కూర్చోమని కూడా అనలేదు. అనేంత వ్యవధికూడా లేదు అతనికి. రాజాస్థానం లోకి ప్రవేశపెట్టబడుతున్నట్లుగా ఒకళ్ళ తర్వాత ఒకళ్ళు వస్తున్నారు ఫిర్యాదీలూ, ముద్దాయిలూ, వాళ్ళ కంప్లయింట్లూ, కేసులూ...
    "మా అమ్మాయి ఇంటికి తిరిగిరాలేదండీ!" అన్నాడు మూర్తి వణుకుతున్న గొంతుతో.
    "లేచిపోయిందా?" అన్నాడు ఇన్స్ పెక్టర్ చాలా మామూలుగా.
    ఆగ్రహంతో ఊగిపోయాడు మూర్తి నోటి వెంబడిమాట రాలేదు అతనికి. అతనితో వచ్చి బంధువు సర్ది చెబుతున్నట్లు అన్నాడు "పసిపిల్ల అండీ! పదమూడేళ్ళే! స్కూలుకెళ్ళి ఇంతవరకు తిరిగి రాలేదు."
    "పదమూడేళ్ళేపిల్ల పసిపిల్ల ఎలా అవుతుందయ్యా! షీ ఈజ్ ఏ టీనేజర్! ఎవరన్నా ఫ్రెండ్స్ ఇంటికెళ్ళిందేమో! కనుక్కోండి!"
    "ఫ్రెండ్స్ అమ్మాయి కోసం మా ఇంటికొచ్చారండీ! ఇవాళ మా అమ్మాయి బర్త్ డే!"
    విసుగుని అణుచుకుంటూ చూశాడు ఇన్స్ పెక్టర్. "బర్త్ డే కదా! షాపింగు కి వెళ్ళిందేమో! ఇంకోసారి వెదికి ఇంకో గంటతర్వాత రండి చూద్దాం."
    "సార్! టైం గడిచినకొద్దీ...." ఉన్నట్లుండి సహనం కోల్పోయినట్లు పెద్దగా అరిచాడు...
    "అయితే ఏంటంటావ్? ఇప్పటికిప్పుడే కేసు బుక్ చేసుకోనా? ఒకసారి రాసుకున్నానంటే ఇగపొద్దునా మధ్యాహ్నం సాయంత్రం పోలీస్ స్టేషన్ చుట్టూ తిరగలేక చస్తారు! ఎరికేనా?"
    "రాత్రింబగళ్ళు తిరగమన్నా తిరుగుతాం సార్! మా అమ్మాయి మా ఇంటికొస్తే చాలు!" అన్నాడు రమణమూర్తి దీనంగా కొద్దిక్షణాలక్రితం అతని మొహంలోకనబడ్డా ఆగ్రహంజారిపోయి అధైర్యం కనబడుతోంది ఇప్పుడు.
    "మీ......ఖర్మ!" అని సాగదీస్తూ విసుక్కుని "రిజిస్టర్ తేరా!" అని కానిస్టేబుల్ ని కసిరాడు ఇన్స్ పెక్టర్.
    "అతి కంగారుతో అందరినీ అదరగొట్టేస్తారు మీలాంటివాళ్ళు ఇంత హడావిడి చేస్తున్నారుగానీ ఇంతాచేసి ఇంటికి వెళితే మీ అమ్మాయి మీ ఇంట్లోనే ఉంటుంది నాకు తెలుసు! చెప్పండి"
    రమణమూర్తి బంధువు వివరాలు చెబుతూ ఉంటే ఇన్స్ పెక్టర్ కేసు రిజిస్టర్ చేసుకోవడం పూర్తయింది.
    "మీరు వెంటనే వెదికించడం మొదలెడతారా సార్?" అన్నాడు రమణమూర్తి ఆదుర్దాగా.
    "మీకెందుకు! మీరు ఇంటికెళ్ళండి! మీరెళ్ళేసరికి మీ అమ్మయ్ మీ ఇంట్లో ఉంటుంది" అంటూనే నవ్వుమొహంపెట్టి లేచినిలబడ్డాడు ఇన్స్ పెక్టర్. "హలోరావు సాబ్! రండి! రండి! దర్శనాల్లేవు! మీరే వచ్చారేమీ? ఫోన్ చేసి చెబితేచాలదా?"
    ఇంకా తాము అక్కడ ఉండి చేసేదేమీలేదని గ్రహించిబయటికి వచ్చేశారు మూర్తీవాళ్ళు. ఇన్స్ పెక్టర్ మాట వాళ్ళకు గురికుదరలేదు.
    ఇల్లు చేరారు.
    కానీ ఇంట్లో సృజన లేదు.
    అప్పటికే రేడియోలో ఇంగ్లీషు న్యూస్ వస్తోంది.
    అంటే రాత్రి తొమ్మిది దాటిందన్నమాట! రాత్రి తొమ్మిదిదాటినా, పొద్దున స్కూలుకి వెళ్ళినపదమూడేళ్ళ కూతురు ఇంకా ఇంటికి రాలేదు!    
    అప్పటిదాకా సన్నగా ఏడుస్తున్న జానకి, తిరిగి వచ్చిన రమణమూర్తి మొహం చూడగానే రోదించడం మొదలెట్టింది.