"ప్రబంధ్ క్వార్టర్స్ తాలూకా తాళాలు డూప్లికేటు మన దగ్గిరే వున్నాయిగా?"
    
    "ఉన్నాయండి".
    
    "సరే నేను చెప్పినట్టే చేయండి" ఫోన్ పెట్టేశాను.
    
    మేనేజర్ నమ్మకమైనవాడు. నా దగ్గిర పది సంవత్సరాల్నుంచీ పని చేస్తున్నాడు.
    
    ఆ విధంగా ప్రబంధ్ పూర్తిగా వలలో ఇరుక్కుపోయాడు.
    
    అతడిమీద నాకే విధమైన శతృత్వమూ లేదు. అతడిని పూర్తిగా ఇరికించాలని కూడా లేదు. నాక్కావల్సిందల్లా ఆనందరావ్ మీద ప్రతీకారం తీర్చుకోవటమే.
    
    ప్రబంధ్ పెళ్ళికి ఇంకొక్క రోజువుంది.
    
    అతడి తల్లి, తను వ్రాసిన ఉత్తరం గురించి అడిగి వుంటుంది. అందలేదని వుంటాడు. అందులోని విషయాల గురించి చెపుతుందా? పెళ్ళి గడావుడిలో ఎందుకు అని ఊరుకుని వుంటుందా? అక్కడ తల్లి-తండ్రి-కొడుకుల మధ్య ఏ విధమైన డ్రామా జరుగుతూ వుందో చూడాలన్న నా కోర్కెని బలవంతంగా ఆపుచేసుకున్నాను.
    
    మరుసటిరోజు పెళ్ళి!
    
    ఆ రాత్రి చాలా సేపటి వరకూ నిద్రపోలేదు.
    
    రేపు నేను చేయబోయే వ్యవహారం బాంబులా పేలుస్తుందని నాకు తెలుసు. దాని గురించి కాదు నేను ఆలోచిస్తున్నది.
    
    అమ్మ గురించి!
    
    తనని మోసం చేసిన వారి గురించి నాకు పూర్తిగా తెలిసి పోయిందనీ, ఎవరి రక్తం పంచుకుని నేను పుట్టానో ఆ వ్యక్తిమీద పూర్తిగా కక్ష తీర్చుకున్నాననీ అమ్మకు చెప్పాలా?
    
    ఇప్పుడే చెప్పకూడదు.
    
    తరళ లాటిది కాదు అమ్మ, ఎంత తప్పు చేసిన వాడినైనా క్షమిస్తూంది. అందుకే ఈ విషయం పూర్తయ్యేవరకూ ఆమెకు తెలియనివ్వకూడదు.
    
    ఇదంతా నాకేం తెలియదని ఆనందరావు బుకాయిస్తాడా? బహుశా అలాచెయ్యకపోవచ్చు. మా ఇద్దర్నీ పక్క పక్కన చూసిన వారెవరూ అతడి మాటలు నమ్మరు. అందరి దాకాఎందుకు? అతడి భార్య నా తరపున సాక్ష్యం పలుకుతుంది.
    
    ఆమె మీదే నా నమ్మకం అంతా! ఈ నాటకానికి చరమగీతం ఆవిడే పాడబోతూంది. కొడుకు పెళ్ళికోసం ప్రాణాలు ఉగ్గబెట్టుకుని వుంది. ఇప్పుడు నిండు పందిరిలో నేను దాన్ని పాడుచెయ్యగానే మొత్తం ఆవిడ కోపమంతా ఆనందరావు మీదకు తిరుగుతుంది. నా ఉద్దేశ్యం ప్రకారం ఈ విషయాన్నీ అప్పుడే వెల్లడి చేస్తుంది.
    
    అంతకన్నా నాకు కావల్సింది ఏముంది?
    
    నిండు పందిరిలో, అందరి బంధువుల మధ్యా భార్యచేత నిలదీయబడటం..అందులోనూ యాభై సంవత్సరాలున్న మొగాడు... అంతకన్నా నరకం ఇంకేం కావాలి?
    
    మరుసటిరోజు-ఇనూ రెండు గంటల్లో పెళ్ళి అనగా- ఫోన్ చేశాను. "హల్లో - ఎవరు మాట్లాడుతున్నాది?" అని అడిగాను.
    
    "ఆనందరావు హియర్ మీరెవరు?"
    
    సన్నగా నవ్వేను.. "నేనూ....ప్రమద్వర కొడుకుని" అన్నాను. చాలా స్ఫుటంగా....స్పష్టంగా అటు వ్యక్తి ముందుకు తూలాడా? రిసీవర్ వణికిందా? ఏమో... నాకు తెలీదు. ఆత్రంగా కంఠం మాత్రం వినిపించింది- "ఎవరూ?" అని.    

    "పాతిక సంవత్సరాల క్రితం.... ప్రమద్వర గుర్తుందా? ఆమె కొడుకుని-"
    
    "గోపీచంద్?"
    
    "అవును గోపీచంద్ నే".    

    "ఎక్కడున్నావ్? ఎక్కడున్నావ్ గోపీచంద్ నువ్వు?"
    
    నవ్వేను, "...ఎందుకంత ఆత్రం? ఇంకో గంటలో రాబోతున్నాను పోలీస్ ఇన్ స్పెక్టరుతో సహా".
    
    "ఇన్ స్పెక్టరా?"
    
    "అవును నీ కొడుకు ప్రబంధ్ పనిచేసే ఫ్యాక్టరీలో దొంగతనం జరిగింది. ఈరోజే అతడి క్వార్టర్స్ లో పోయిన డబ్బు కొంత దొరికింది. అరెస్టు వారెంటు తీసుకుని ఇన్ స్పెక్టరుతో సహా నేను రాబోతున్నాను-ఆనందరావ్!! పెళ్ళికొచ్చిన వాళ్ళతో కబుర్లు  చెపుతావో, లేక ఈ గంటలోనూ బెయిల్ కోసం ప్రయత్నిస్తావో నీ ఇష్టం".
    
    "గోపీచంద్ నేను నిన్ను వెంటనే కలుసుకోవాలి".
    
    "వెంటనే కాదు. ఇంకొక గంటా ఆగాలి. పెళ్ళి పందిరిలో మరో క్లైమాక్సు జరగాబోతూంది. దానికి కూడా సిద్దంగా ఉండు. నన్ను చూడగానే మీ ఆవిడ ఉవ్వెత్తున ఎగిరిపడుతుంది. కొద్దిరోజుల క్రితం నేను ఆడిన నాటకం తాలూకు ప్రభావం ఆవిడ మనసులో అగ్నిపర్వ్తతంలా కుతకుతా ఉడుకుతోంది. నన్ను చూడగానే అది లావాలా పొంగి నిన్ను దహించివేస్తుంది. నీ సంసారం విచ్చిన్నం కాబోతూంది. నీ బంధుమిత్రుల సమక్షంలో- నిండు పందిట్లో-"
    
    "కానీ"
    
    "ఆగు! నన్ను చెప్పనీ నేను చెప్పవలసింది ఇంకా పూర్తికాలేదు ఇదంతా నేనెందుకు చేస్తున్నానో నీకు తెలిసే వుంటుంది. నీ చేతుల్లో మోసపోయిన నా తల్లి ఇంకో దగుల్భాజీకి భార్య అయి, నీ కొడుక్కు తల్లై జీవితాంతం నరకం అనుభవించింది. నా తల్లిని మోసం చేసిన నువ్వు మాత్రం హాయిగా భార్యాబిడ్డల్తో కులుకుతున్నావు. ఈ రోజునుంచీ నీకు నరకం ప్రారంభం కాబోతూంది. దాని కిది మొదటిమెట్టు మాత్రమే".
    
    "గోపీచంద్ ప్లీజ్... నా మాట కాస్త విను".
    
    "ఏం వినాలి? ఏం చెపుతావు నువ్వు? చెప్పటానికి ఏముంది నీ దగ్గర? నేను నీకు పుట్టిన కొడుకుని కాదంటావా? దానికి పరీక్షలు కూడా అవసరం లేదు. మనిద్దర్నీ పక్కపక్కన నిలబడితే చాలు. నీలాంటి వాళ్ళుంటారనీ, రక్తపరీక్షలకీ రకరకాల ఋజువులకీ వాళ్ళు లొంగరనీ తెలిసే దేముడు జెనిటిక్స్ అనేదాన్ని సృష్టించాడు. నువ్వు వెయ్యి గొంతుకల్తో కాదన్నా నేను నీ కొడుకునన్న సత్యాన్ని ఎవరూ కాదనలేరు".
    
    "నువ్వు నా కొడుకువే గోపీచంద్. నేను కాదనటం లేదు" అట్నుంచి అర్ధింపుగా వినబడింది. అంత సులభంగా అతడు వప్పుకుంటాడని నేను అనుకోలేదు. మళ్ళీ ప్లేటు మార్చటానికి ఏదైనా ఎత్తువేస్తున్నాడేమో అనుకున్నాను. ఆ మాటే అన్నాను.
    
    "సో... దారికొచ్చావన్నమాట ఇప్పుడింకేం చెపుతావు? నీ తప్పేంలేదనీ, విధివశాత్తు నా తల్లికి దూరమయి, ఆమెని మరచిపోవటానికి ఇంకో వివహం చేసుకొన్నాననీ, చెప్పబోతున్నావ్ కదూ సరే- అవన్నీ ఇంకొంచం సేపట్లో అందరిముందూ చెపుదూగాని నిజానికి ఇప్పుడు నేను నీకు ఫోన్ చెయ్యనవసరంలేదు. అయితే ఈ గంటసేపూ నువ్వు మధనపడి చావాలి. ఏం చెయ్యాలా అని తలబ్రద్దలు కొట్టుకోవాలి. ఇలాటి ఆటలంటే నాకు చాలా ఇష్టం. అందుకే శ్రీదేవి ఉరఫ్ దేవిక పేరు మీద నాటకం ఆడించి నీ భార్య మనసు వికలం చేశాను. ఇప్పుడు కొడుకు అరెస్ట్ తో ఆమెకోపం కట్టలు తెంచుకుంటుంది. అది వరదలా నిన్ను ముంచెత్తుతుంది. నలుగురి మధ్యా అలాంటి నాటకీయమైన మలుపు కోసమే నేను ఇంత కష్టపడవలసి వచ్చింది. అనవసరంగా నీ కొడుకైన ప్రబంధ్ ని తాత్కాలికంగా ఇందులో ఇరికించవలసి వచ్చింది".