తారురోడ్డు నీళ్ళోసుకున్న కొండజాతి పిల్లలా మెరిసిపోతోంది. దూరంగా ఓ రైలు ప్రియుడికోసం పరుగులు పెడుతున్న కన్నెపిల్లలా రయ్యిన సాగిపోతోంది. నల్లని కొండమీద తెల్లగా మెరుస్తూ కనిపిస్తున్న కాలిబాట సరసుల్ని తన వెంట లాక్కుపోతున్న నెరజాణలా వుంది.
ఈదురుగాలి పాట చెవిలోంచి గుండె లోతుల్లోకి దూరి వేడి సెగలు పుట్టిస్తోంది. ప్రకృతంతా స్త్రీత్వం సింగారించుకున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది.
జయచంద్ర తల విదిలించి ఆమెను తన భుజంమీద నుండి జరిపి ప్రక్కన కూర్చోబెట్టాలనుకున్నాడు.
అతని ప్రయత్నం పూర్తవకుండానే ఆమె చెయ్యి అతని మెడ చుట్టూ పడింది.
మెత్తని పూలచెండు అయాచితంగా వచ్చి తన కంఠసీమని అలంకరించి నట్లుగా అనిపించింది అతనికి. ఆమె పాలమీగడలాంటి కపోలాలు అతని గరకు చెంపలకు మెత్తని రాపిడి పుట్టిస్తున్నాయి.
అతని ఎడమచేయి అప్రయత్నంగా ఆమెను పొదివిపట్టుకుంది.
* * *
"ఇన్ని రోజులు నాకు దూరంగా వుండి వచ్చాక నాతో ఇలాగేనా మాట్లాడడం?"
నేను స్నానం చేసి తల పిడప పెట్టుకుంటే "ప్లైన్ లో ఎయిర్ హోస్టెస్ ఇలాగే కొప్పు వేసుకుంది.....చాలా అందంగా వుంది" అన్నావు.
నేను పసుపుపచ్చ చీర కట్టుకుంటే "అక్కడ హోటల్లో రిసెప్షనిస్టు ఇలాంటి ఫ్రాక్ వేసుకునే నాకు సైగచేసింది" అన్నావు.
నేను ఆపిల్ పండు కోసి పెడుతుంటే "అక్కడ అమ్మాయిల బుగ్గలు ఇంత ఎర్రగా వుంటాయి" అన్నావు.
నా తలలోని సన్నజాజుల పరిమళం చూసి "అక్కడ నాకు పరిచయమైన నా గర్ల్ ఫ్రెండ్ పెర్ ఫ్యూమ్ వాడింది" అన్నావు.
నా పొత్తికడుపుమీద తల ఆన్చి ముద్దు పెట్టుకుంటూ "అక్కడ నాకు పిఏగా పనిచేసిన అమ్మాయి నన్ను తన ఇంటికి పిల్చి ఇలాంటి ఐస్ క్రీమ్ పెట్టింది" అన్నావు.
"పిచ్చి! నువ్వు నాకు అనుక్షణం గుర్తొచ్చావు అని చెప్పడానికి ఇదా పద్దతి? ఎప్పుడు నేర్చుకుంటావు మాట్లాడటం?"
డైరీ మూసి చిన్నగా నవ్వుకుంది కాంచన. గతించిన స్మృతులని సజీవంగా కళ్ళముందర నిలిపేది 'డైరీ' ఆ అనుభూతులని నెమరువేసుకోవడం అంటే మళ్ళీ గడిచిన జీవితాన్ని అనుభవించడమే!
ఎప్పుడూ అమ్మ కొంగు వదలకుండా తిరిగే పసిపిల్లాడిలాంటి భర్తని చూస్తే ఆమెకు చాలా తృప్తి, ఆనందం, జాలి, బాధ, దుఃఖం.
గడియారం పదిగంటలు కొట్టింది.
"ఎందుకంత ఆలస్యం అయిందబ్బా?" అనుకుంది.
'చీకటి గుహ నీవు, చింతల చెలి నీవు, కోర్కెల సెలవీవు, ఊడల ఉయ్యాలనే మనసా! తెగిన పతంగానివే' అన్న పాత లీలగా మనసులో మెదిలింది. అవును! ఇంటికొచ్చి మాత్రం ఏం చెయ్యాలి" ఆమె మనసు బాధగా మూలిగింది. తన మంచంమీద ఓ పక్కనంతా ఖాళీగా వుంది తన మనసులాగే!
అతను ఇంటికొస్తాడు తను మంచంమీద పడుకునే వుంటుంది.
అతను దగ్గరకొస్తాడు.
ఆమె కళ్ళు తెరుస్తుంది.
"మందు వేసుకున్నావా?" అని అడుగుతాడు.
తను తల వూపుతుంది.
"భోజనం చేసారా?" అంటుంది.
"లేదు. చేస్తాను నువ్వు పడుకో" అంటాడు.
అతను ముందుకు వంగుతాడు.
తను కళ్ళు మూసుకుని అతని పెదవుల స్పర్శకై ఎదురు చూస్తుంటుంది.
అతని పెదవులకి తన కనురెప్పల తడి అంటుకుంటుంది.
తన తలమీద అతనిచెయ్యి మృదువుగా కదులుతోంది. అతని స్పర్శకై తనలో ప్రకంపనలు మొదలవుతాయి. అతనిలోని అలజడి తనకి అతని వేళ్ళ కదలికద్వారా అర్ధం అవుతుంది.
"కాంచీ" అతను ముందుకి ఒరుగుతాడు.
తన పెదవులు విచ్చుకుంటాయి. అతని వీపు మీద తన చేతివేళ్ళు బిగుసుకుంటాయి. అతని ముద్దులతో తన ముఖం అంతా తడిసిపోతుంది. భరించలేని ఆనందం కలుగుతుంది. ఆ ఆనందాన్ని పట్టలేని గుండె తన పారవశ్యాన్ని తెలియజేస్తుంది.
సన్నగా మొదలైన నొప్పి తన విశ్వరూపాన్ని చూపిస్తుంది. తన చేతివేళ్ళ బిగువు సడలుతోంది. కళ్ళు బాధతో అరమోడ్పులౌతాయి.
"కాంచనా....కాంచీ" అతను గాభరాగా పిలుస్తాడు.
"ఏవండీ....' తను మాట పూర్తి చేయలేకపోతుంది.
అతను హడావుడిగా ఫోన్ దగ్గరకు పరిగెత్తుతాడు.
డాక్టర్ వచ్చి వెళ్ళిన తరువాత చాలా తప్పు చేసినట్లు తల వాల్చుకుని సిగ్గుపడుతూ "ఐయామ్ సారీ కాంచీ...." అంటాడు. అక్కడినుండి వ్యాకుల మనస్కుడై అసంతృప్తుడై వడివడిగా తన గదిలోకి వెళ్ళిపోతాడు.
ఇంతకన్నా నరకం ఏముంటుంది భార్యకు?
కాంచన కన్నీటితో దిండు తడిసిపోతోంది.
"ఏంచేస్తున్నారో?" దిగులుగా అనుకుంది.
* * *
జయచంద్రకి రోడ్డు కనిపించడంలేదు. శరీరం సన్నగా కంపించసాగింది. మనసు మాట అది వినడం మానేసింది.
అతని ప్రమేయం లేకుండానే కారు ఆగిపోయింది.
నెమ్మదిగా ఆమెని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
అరవిచ్చిన ఆమె పెదాలు స్వాగత గీతాలు పలుకుతున్నాయి.
ఆమె శరీరం వేడిగా కాల్తోంది.
అతను ఠకీమని చేతిని తీసేసుకున్నాడు.
ఆమె అదురుతున్న పెదవులతో సన్నగా "దాహం....దాహం.....అంది.
జయచంద్ర వాటర్ బాటిల్ అందుకుని నోట్లో కొద్దిగా నీళ్ళు పోశాడు.
ఆమె నెమ్మదిగా గుటక వేసింది. కంఠంలో నుండి ఆ నీటిచుక్క దిగడం కనిపిస్తుందా అన్నంత పలుచగా వుంది పచ్చని ఆమె కంఠసీమ.
ఆమెనే నిశితంగా చూడసాగాడు. ముడుచుకుని పడుకున్న అద్భుతమైన పుస్తకంలా వుంది. తెరచి చూడడానికి అతనికి కొద్దిగా జంకు కలిగింది.
అందాన్ని భరించడం తేలికైన పనికాదు. కోహినూర్ వజ్రాన్ని ఇంట్లో పెట్టుకుని గుండెలమీద చెయ్యి వేసుకుని పడుకోవడం సాధ్యమా?
