Home » కథలు » స్పూర్తి ( ఉగాది కథల పోటీలో ద్వితీయ బహుమతి పొందిన కథ)



Facebook Twitter Google
స్పూర్తి ( ఉగాది కథల పోటీలో ద్వితీయ బహుమతి పొందిన కథ)

స్పూర్తి ( ఉగాది కథల పోటీలో ద్వితీయ బహుమతి పొందిన కథ)      

  

" పంతులమ్మా యేటి బాగున్నావా ? " అన్న పలకరింపు కి ముప్పై సంవత్సరాల వెనక్కి వెళ్ళింది అశ్విని మనస్సు . పెళ్ళికాక ముందు తను స్కూల్లో చదువు కొనేటప్పుడు చాలా మంది తనని అలానే పిలిచేవారు . బాపనమ్మ అని , కొందరు మర్యాదాగా పంతులమ్మ అని పిలిచేవారు . తరవాత తరవాత పల్లె పల్లెకి ఆధునికత అడుగు పెట్టడం తో యిలాంటి పిలుపులు తగ్గి పోయేయి .

" అతను నీకు తెలుసా ? " అన్నవదిన  పిలుపుతో యీ లోకం లోకి వచ్చింది అశ్విని .
" చిన్నప్పుడు మా నాన్నగారు పూరీ లో పని చేసేటప్పుడు అక్కడ అందరూ నన్ను యిలాగే పిలిచేవారు , మరి యిక్కడ యీ పిలుపు ..... " అంటూ టీ కప్పులు అందిస్తున్న అతనిని పరీక్షగా చూసింది అశ్విని , అందరికి టీ అందించి వో పక్కగా నిల్చున్న అతను " రామారావు పంతులగారి అమ్మాయివి కదమ్మా నివ్వు , నన్ను గుర్తు పట్టనేదా ? నాను .... ",


" వుండు ..... వుండు .... నన్ను చెప్పనీ , ఆ ... ఆ. ....అప్పలరాజుకదూ ! , నువ్వేంటి యిక్కడ " అంటున్న అశ్వినిని వారించి " పంతులమ్మ వుప్పుడు పనుంది గాని రేత్రొచ్చి కలుత్త " అని ఖాళీ కప్పులు తీసుకొని వెళ్లిపొయేడు  .
ఎక్కడి ఒరిస్సా లోని పూరీ  , యెక్కడి పాకిస్తాను బొర్డరుకి దగ్గరగా వున్న ద్రాస్ . రమారమి నాలుగు వేల కిలోమీటర్ల దూరం వుండదూ ? ఏమో యింకా ఎక్కువే ఉంటుందేమో ? , యింతదూరం పొట్ట కోసమే వచ్చాడా ? , కను చూపు మేర వరకు వొక చెట్టుగాని , పచ్చని గడ్డి గాని కనిపించని ఎడారి లాంటి చోట ఏం బ్రతుకు తెరువు దొరుకుతుంది ? , పొట్టకోసం యింత దూరం రావాలా ? అప్పలమ్మ యేమైనట్లు , చంటి పిల్లెమీ కాదుగా పోయిందేమో ? .


యిదొక మిలిటరీ స్థావరం . అశ్విని చిన్నాన్న కొడుకు కల్నల్ ఆవడం తో , కార్గిల్ , ద్రాస్ చూడాలని పట్టుబట్టి వచ్చిందే గాని చెట్టూ , చేమా లేని ఎత్తైన కొండల పైన మిలిటరీ బళ్ళల్లో ప్రయాణం , బల్తాల్ నుంచి మూడురోజుల ప్రయాణం లో ఒళ్ళు హునమై సగం కుతూహలం చంపేస్తే రాత్రి గస్ట్ హౌస్ గా పిలువబడే టెంట్స్ బయట వినిపించే ఫైరింగ్ శబ్దాలు ప్రాణభయం అంటే ఏమిటో చెప్పేయి . భగవంతుడా బతికుంటే మరెప్పుడు యిలాంటి కోరిక కోరను దేవుడా .... దేవుడా .... అని మనసు ప్రార్ధనలు చేస్తూ వుంటే అలసిన శరీరం నిద్రకి వొరిగేది .


బతికుంటే బలుసాకు కూర తిని బతకొచ్చు కాని ఇలాంటి చోట పరమాన్నం  దొరికినా .... , అయినా అప్పారావుకి ఆరుగురు పిల్లలు వుండాలి కదా వారేమయినట్లు ? . పిల్లలు కుడా బుద్దిగా చదువుకుని వృద్ధి లోకి వచ్చేరని కదా వింది . ఓ యిది కుడా పాత కధే అన్న మాట , మంచి వుద్యోగాల్లో చేరి కట్టూ , బొట్టూ , భాష మారిన తరువాత పాచిపని చేసి పెంచిన తల్లి , మట్టి పనిచేసి చదువులు చెప్పించిన తండ్రి భారంగా అనిపించి వుంటారు , సరి అయిన తిండిలేక , జబ్బు చేస్తే పిల్లలు మందులు యిప్పించక అప్పలమ్మ  కన్ను మూసి వుంటుంది . పిల్లల ప్రవర్తనతో , భార్య మరణం తో విరక్తి చెందిన అప్పారావు బ్రతుకు తెరువు కోసం యిక్కడకి వచ్చి వుంటాడు . కొడుకులు సరే కూతుళ్ళ సంగతేమిటి ? వారైనా చేరదియ్యలేదా ? డెబ్భై , డెబ్భై అయిదు సంవత్సరాలు వుండవూ ? యింకా యెక్కువే వున్నాయేమో ? కాయ కష్టం చేసే వొళ్ళేమో యాబ్భై యేళ్ళ వాడిలా వున్నాడు . 


పిల్లలో పిల్లలో అని వాళ్ల తోటిదే లోకమన్నట్లుగా బతకడం వారు నిరాదరిస్తే యేడవడం , తరతరాలుగా జరుగుతున్నా , యీ పాశంలో మార్పులేదు .  సంసారికి వున్నది సన్యాసికి లేనిది యీ పాశమేనేమో కదూ .


రెక్కలు ముక్కలు చేసుకొని  పిల్లల్ని పెంచేం అని చెప్పే మాటలు అప్పారావు విషయంలో నిజంగా నిజం . అందరు వలస కూలీల కధే యితనిది కుడా ! వున్న ఊర్లో తినడానికి తిండిలేక , చేసుకోడానికి పని లేక పొరుగు రాష్ట్రాలకు వలస వెళ్లిన వందల కుటుంబాలలో అప్పారావుదీ వొకటి . అశ్వినికి ఆరేళ్ళు వున్నప్పుడు యింటి ముందున్న తోటలో వున్న చెత్తా చెదారం అప్పారావు కుటుంబం శుబ్రం చేస్తూ కనిపించేరు . చేసిన పనికి కూలి యెంత కావాలి అన్న నాన్న గారి ప్రశ్నకు తను చేసిన పని నచ్చితే తన భార్యా పిల్లలకు పట్టెడు అన్నం పెట్టించండి అనే  మాట తో అందరి మనసులలో స్థానం సంపాదించేడు అప్పలరాజు  .  పూరీ లోని రైల్వే కాలనీ లో అతి తక్కువ సమయం లోనే  అందరికి తలలో నాలుకై పోయింది అప్పారావు కుటుంబం . అప్పలరాజు , అప్పలమ్మ  , తాము చేసిన పనికి యింత అని యెన్నడూ వెలకట్టి అడిగినది లేదు నువ్వు చేసిన పనికి  నీకు యింతే వస్తుందని కాలనీ వాసులు లెక్క కట్టిందీ లేదు .

అందరిళ్ళల్లో కష్ఠసుఖాలు అతనివి , అతని కష్ఠసుఖాలు ఆ కాలనీ వాసులవి . అలాగే ఆడుతూ పాడుతూ కాలం ముందుకి దూసుకు పోయింది  పిల్లలంతా పెద్దవారయి , వుద్యోగాలు , పెళ్లిళ్లు అని ఆ ఊరిని వదిలి పోయేరు , పెద్దవారు ఉద్యోగ విరమణ చేసి సొంత వూర్లకో , పిల్లల దగ్గరకో వెళ్లి పోయేరు . అశ్విని తండ్రి విధులలో వుండగా పోవడం తో అన్నకు రైల్వే లో వుద్యోగం రావడం తో చుట్టం చూపుగా పూరీ వెళ్లగలిగేది . అలా వెళ్లి నప్పుడు అన్నతో మాటలలో అప్పారావు పిల్లలు బాగా చదువుకొని మంచి ఉద్యోగాలలో స్థిరఅడ్డారని ఆడపిల్లలకు మంచి సంబంధాలు కుదిరి పెళ్లిళ్లయాయని తెలుసుకొని సంతోషించేది . మరి యిదేమిటి అప్పలరాజు యిక్కడ యీ ప్రతికూల పరిస్థితులలో యీ వయసులో కష్ట పడుతూ వుండడం చూసి తట్టుకోలేక పోయింది అశ్విని . అన్య మనస్కం గా భోజనం పూర్తి చేసుకొని పడక మీద వాలింది . అర్ధ రాత్రి దాటితేనేగాని పడక చేరని నగర నాగరికతకు అలవాటైన శరీరం ఎనిమిదింటికి నిదుర రానంటోంది . ఆ చీకటిలో చేసే పనేమీ లేక  . అప్పలరాజు రాకకోసం యెదురు చూస్తున్న అశ్వినిని  యెడతెగని ఆలోచనలు చుట్టు ముట్ట నారంభించేయి  . 


వుమ్మడి కుటుంబ వ్యవస్థ విఛ్చిన్న మయిన తరువాత వుత్పన్న మయిన సమస్యలలో ముఖ్యమైనది , జవాబు లేనిదీ యిదేనేమో ? ఏ విద్యావేత్తలు యీ సమస్యకు పరిష్కారం సూచించలేరేమో ? 


అంతూ పొంతూ లేని ఆలోచనలలో యెంత సేపు వుండేదోగాని చల్లని చెయ్య తన కాళ్లని వత్తడం తో యీలోకం లోకి వచ్చి గబుక్కున " వద్దు వద్దు " అంటూ కాళ్ళు లాక్కుంది .


" ఏం పర్నేదు పంతులమ్మ వుండు కాల్లు మాలీసు చేత్తాగా , నేప్పులన్ని సిటికేలో పోతాయి గందా ? " అంటున్న అప్పలమ్మని చూసి గిల్టీగా నవ్వింది అశ్విని .
 " బాగున్నావా అప్పలమ్మా "
 " ఆ అదేబాగు మరేటి ...... యేదో యినాగున్నాం "
అశ్విని కడుపులో సుళ్లు తిరుగుతున్న ప్రశ్నలన్నీ గబగబా తుటాల్లా అప్పలమ్మ పైకి వదిలింది .
 అన్ని ప్రశ్న లకి చిరునవ్వే సమాధానంగా నవ్వింది అప్పలమ్మ . 


" వోలమ్మ వోలమ్మ యేటి తల్లీ యిన్ని పశ్నలు వొణ్ణమ్ తినకుండా పెశ్నలు తినీసినావేటి ?"
ప్రశ్నల తీవ్రతకి తట్టుకోలేక ఆమె తన దుఃఖాన్ని తనతో పంచుకుంటుంది అనుకున్న అశ్వినికి  నిరాశే యెదురయ్యింది .
తనకి కేటాయించిన పనులు పూర్తి చేసుకొని  వచ్చి వీళ్ల దగ్గర కూర్చున్నాడు అప్పలరాజు  .


" ఏం జరిగింది రాజూ , నువ్వేనా చెప్పు ? మీ పిల్లలు మిమ్మల్ని బాగా చూసుకోలేదా ? పిల్లలు ఏదో చిరాకు పడితే మాత్రం యిలా యిల్లు వూరు వదిలేసి యింతదూరం రావాలా ? యీ వయసులో పిల్లలు పెట్టింది తిని కృష్ణా రామా అనుకుంటూ గడిపేస్తే జీవితం  గడిచి పోదా ? దిన దిన గండం నూరేళ్ళాయిష్షు అన్నట్లు వుండే యిలాంటి చోటులో గడపడం యేమిటి ? మీ పిల్లలతో వుండడం యిష్టం లేకపోతే నాతో వచ్చెయ్యండి , అంతేకాని యిలాంటి చోట ఉండడానికి వీల్లేదు , రాక పొతే నామీదొట్టె........ ఆ..... " .


" నా తల్లి నాతల్లి అంతమాటొద్దు గాని , నేను సేప్పేదిను తల్లీ " అశ్వినిని వారిస్తూ అప్పలరాజు  చెప్పింది విని అవాక్కయింది . ఇలాంటి కోరికలు కోరుకొనే వారు కూడా ఉంటారా ? వుంటే దాన్ని తీర్చుకోడానికి యింత దూరం వచ్చి యిన్ని కష్టాలని సంతోషంగా భరిస్తారా ? అని ఆలోచిస్తున్న  అశ్విని దృష్ఠి లో అప్పలరాజు దంపతులు యెంతో యెత్తుకు యెదిగి పోయేరు . విద్య లేని వాడు వింత పశువు అని అన్నది ఎవరో గాని వారు అప్పలరాజు నిర్ణయం వింటే , అతనితో వొక్కసారి మాట్లాడితే ఆ సామెతని మార్చి పారేస్తారు . 


" అందరి తల్లితండ్రులలానే కొడుకుల పంచన చేరిన తరవాత ఏటో పనికి రాని వస్తువుల మయిపోనామేమో ? అని గుబులు మొదలయినాది . పనిపాట్లు చేసుకొనే వొళ్ళం ఊరికే కూకోవాలంటే ఏటీ తోచీది కాదు . మా మాట , కట్టూ  బొట్టూ  , సదూ కున్న పిల్లోల్లకి నచ్చీది కాదు . పక్కింటోల్లకో యెదురింటోల్లకో మొక్కలు యెయ్యడానికో మరేదేనా సాయం సేసే దానికి పొతే పిల్లలు  అవుమానం అంటారు , అనాగని వూరికే కూకోని తినాలంటే పానం మీదికొత్తాది , తిండి పెడతన్నాం గందా మరింకేటి కావాలా ? అంటే నానేటి సేప్పనేను గాని పని పాటు లేని శరీరం బూజెక్కిపొదా ? మనుమల్ని సేరతీద్దారంటే నా పిల్లలే మట్టిపిసికే సేతులతో బిడ్డని తాకొద్దంతారు , యీ సేతుల్తోనే గదేటి ఆళ్ళని సాకినాము .అప్పుడు అక్కరకొచ్చిన సేతులు యిప్పుడు పనిరాకుండా పొనాయా ? ఊరికే కూకున్తే మన కొలనీ లో హరిదాసుగోరు సెప్పిన మాటలు సెవ్విలొ తిరిగీవి .

రామాయణం , భారతంలో రాజులు రాజ్యాలేలి , యువరాజు కి పట్టాభిషేకం సేసేసి వనాలలోకి యెల్లి పూజలు పునస్కారాలు సేసుకుంటా గడిపేవోరంట , పులులు ,సింమ్మాలు ఆ అడవుల్లోంచి ఎల్లే బాటసారుల్ని బాధిస్తావుంటే మాత్రం అస్తరాలు యెత్తి జంతువులని సంపెవోరంట యీస్వరుని సృష్టి లో మనిషి తప్ప మరే జీవి కుడా తను కన్న పిల్లలమీద ఆధారపడి బతికెయ్యాలని అనుకోదు . నిన్ను కన్నందుకు నీకు రెక్కలొచ్చినంకా  నన్ను మొయ్యి అని ఏ పచ్ఛీ తన పిల్లని అడుగదు . ఏ జంతువా  ముసలి కాలంలో తన కోసం ఏటకి మరో జంతువని ఎల్లి  ఏటాడమని సెప్పదు  . మరి మనిసేటి  తన జబ్బలో సక్తి వున్నా ఎందుకు పనికి రానోడిలా గోల్లు  గిల్లుకుంటా కుకుంతాడు అంతే జవాబు నేదు . పిల్లలు సిన్నగున్నప్పుడు ఆళ్ల పొట్టలు నింపేదానికి కట్టపడ్డా , యిప్పుడు నాకేటి బంధకాలు నేవు , యిప్పుడు నాకోసం నాను బతకాలని తలచి మా యావిడని అడిగినా నా కూడా వోత్తావా ? పిల్లల కాడుంతావా? అని అడిగితే  నువ్వెక్కడుంతే  నానూ అక్కడే అనీసినాది . పిల్లలకి సెప్పి బండెక్కీసినాము . మా కాయ కష్టం   మాము సేసుకుంటా హరద్వార్ సేరినాము .

మా యిద్దరి పొట్టలకి యెంత కావాలేటి ? రాయివాలా లో వున్న మిలిటరీ యిళ్ళల్లో పనులు సేసేటప్పుడు హింది మాస్టారు గారు పిల్లలకి సెప్పే పాఠం గమనానికొచ్చింది . నివ్వు సదివే వుంతావు  వో పువ్వు  తన అభిలాస సెప్తాది అదేటంటే ఆపువ్వుకు దేవుడి పాదాల  కాడ పడుండాలని గాని ఆడోల్ల కొప్పులో సేరాలని గాని వుండదంట దేసభక్తులు నడిచే దారిలో తనను పడేయ మంటది . దేసభక్తుల కాళ్ళ కింద నలిగిపోయినా జన్మ ధన్య మౌతాది అని అంటది . ఆ పాఠం గమనానికొచ్చీ దేశ రచ్చన లో పానాలు యిడిచి పెడుతున్న మిలటరీ వోల్లకి సేవసేసుకోవాలని అనిపించినాది . అందుకే పది సమ్మత్సరాల కింద యిక్కడికి వొత్తున్న వో బెటాలియన్ తో వొచ్చీసినాము . అప్పటినుంచి యిక్కడే వున్నాము తల్లీ ".అని ముగించేడు అప్పారావు .


" యీ చలిలో , ఎప్పుడు శత్రువు గుండు గుండెల్లో దూసుకు పోతుందో తెలీని చోట వుండడం అవుసరమా ? "


" పానాలకి తెగించి సరిహద్దు కాపాడడం అవుసరమా అని యీ సైనుకులు అనుకుంటే యీ దేసం ఎటవుతాది ? సావా ? టైమొచ్చినపుడు వొత్తాది , నా టైమురాకపోతే గుండ్రాయిలా గుంతాను , యిక్కడ రోజూ  యుద్ధమే  . అదిగదిగో అల్లా కొండ మీద పాకిస్తానీ వోల్ల పోస్ట్ అక్కడనుంచి ఆల్లు కాలుత్తావుంటారు . మనోళ్ళు వున్నది కింద , ఆల్లకి మనని కాల్చడం సులువు కాని మనోళ్ళకి ఆళ్ళని కాల్చడం కష్టం  . ఆళ్ల కాల్పుల్లో యెందరు సైనుకులు సనిపోనేదు . యెవ్వురైనా పోవలసినొళ్లెమే  యీ పొద్దు కాకుంటే రేపు , యింతోటి దానికి భయ మెందుకు " .


" మీ పిల్లలకి తెలుసా మీరిక్కడ వున్నట్లు "  .
"  యింటి కాడ బయలెల్లి నపుడు సెప్పినాము , యినగినాగా మా వొంట్లో శక్తి వున్నంత దాక పని సేసుకొని బతుకుతాము అని సేప్పినాము . ఆళ్లు పల్లకున్నారు గాని యెప్పుడొత్తారనీ అడగనేదు , వో కార్డు ముక్క రాయించు అని సేప్పనేదు . వొల్లు పాడయితే మా కాడకి ఎలిపిరండి అనీ అననేదు . మరి ఆల్లకి మా అవుసరం నేదు , మరింకేలా ఆళ్లతొ బంధాలు , యీల్లకి కూడా మాకెవురూ  నేరు అనే సేప్పినాము . యీళ్లకి సేవ సేసుకుంటా బతికేత్తాము , పోయినంక యిక్కడే బుగ్గయి పోతాము .  యినాయక సవితి పూజలప్పుడు  హరి దాసు గారు సెప్పినట్టు నా ఇల్లు నా పిల్లలు అనే బంధకాలు యెట్టుకుంటే పెపించికం  సిన్నదయిపోతాదంట , బంధకాలు తెంచుకుంటే పెపించికం అంతా నాదే . మనూర్లో ఉండేతప్పుడు నాకు ఆరుగురు పిల్లలు కాని యిప్పుడు ఇక్కడున్న అందరూ నా పిల్లలే , యిక  సలి అంతావా ? యీల్లందరికీ లేని సలి మాకేటి ? కట్టెపుల్లల్లో కాలిపోయే శరీరాలకి సూకరాలెందుకు తల్లీ , మట్టిలోంచొచ్చనాము మట్టిలో కలిసిపోతాం ? యింతోటిదానికి యిన్ని ఆలోచనలెందుకు తల్లీ , సర్లే అమ్మ తొంగో సనా అలసి పోయునావు రేపు మల్లా పొద్దుటే బయలెల్లాల " అని యిద్దరూ నిష్క్రమించేరు .


నాలుగు రోజులుగా గుబులు గుబులు గా వుంటూ చిన్న శబ్దానికే హడలి పోయి ప్రాణాలు అరచేతిలో వున్నట్టుగా గడిపిన అశ్విని ఆరోజు నిశ్చింతగా నిద్ర పోయింది .
        
" పల్లు దోమీసినావేటి ?" అంటూ టీ కప్పుతో నిలబడ్డ అప్పలరాజు ని చూసి చిరు నవ్వు నవ్వింది . 
" వోర్నాయినో పంతులమ్మగోరు తానం కుడా సేసేసి తయారయిపొనారు " అంటూ టీ కప్పు అందించి వెళ్లిపోయేడు అప్పలరాజు .
" ఇతను మీ వురి వాడా ? " ఆ బెటాలియన్ ఇంచార్జ్ కేప్టన్ మెహరా అడిగేడు .
ఔను అన్నట్లుగా  తలూపింది అశ్విని . 


" అతని వాళ్లెవరైనా వుంటే వారి ఎడ్రస్ యిస్తే వీళ్లకి ఏమైనా అయితే వాళ్ళ వాళ్ళకి తెలియ జేయ్యడానికి వీలుంటుంది . అతనిని యెప్పుడడిగినా మాకేవ్వరు లేరు అనే చెప్తున్నాడు . మీకేమైనా అయితే యెలాగా అంటే అనాధలకి మీరు దహన సంస్కారాలు యెలా చేస్తారో అలా చేసెయ్యండి అన్నాడు . ఏడాది కిందట భార్యా భర్తలు యిద్దరూ అవయవ దానం చేసేరు . యీ పని ఆ పని అని లేకుండా చేస్తూనే వుంటారు మహాను భావులు . ఇలాంటి వారు యేకొద్దిమందో వుంటారు " 
" ఔను యే కొద్ది మందో వుంటారు వీరి లాంటి వారు . వాళ్లు చెప్పినట్లు వారికెవరూ  లేరు కాదు.....కాదు ..... మీ రంతా వారి పిల్లలే , ఎక్కడో దురాన వున్న మీ తల్లి తండ్రులని వీళ్లల్లో చూసు కోండి .  మీ ఆథిధ్యానికి కృతజ్ఞతలు తెలియ జేసుకుంటున్నాను " అని రెండు చేతులు జోడించి అక్కడ వున్న అందరి వైపు తిరిగి పదేపదే జేతులు జోడిస్తూ , ధన్యవాదాలు చెప్పుకుంటూ శలవు తీసుకొని జీపెక్కింది అశ్విని .

 

-కర్రా నాగలక్ష్మి


అనగనగా ఒక ఊళ్లో ఇద్దరు దంపతులుండేవారు.
Aug 7, 2019
మతి మరుపు
Jul 31, 2019
ఆవులు కాసే రంగన్నకు ఉన్నట్టుండి ఓ సందేహం కలిగింది. "నేనేం చెయ్యాలి..
Jun 25, 2019
“అబ్బా!” తెల్లని డోరియా చీరపై గులాబీలు క్రాస్..
May 11, 2019
ఒక ఊరిలో రాజయ్య అని ఒక కట్టెలు కొట్టేవాడు వుండేటోడు...
Apr 27, 2019
గిరి వాళ్ళ నాన్న వీరయ్య కష్టజీవి. వాళ్ళు పడే కష్టం తెలుసు గనకనే..
Apr 26, 2019
అనగనగా ఒక ఊళ్లో ఒక అన్న, ఒక తమ్ముడు ఉండేవాళ్ళు.
Apr 25, 2019
ధర్మపురంలో చాలా పేద కుటుంబం ఒకటి ఉండేది.
Apr 24, 2019
రామయ్య ఒకరోజు రాత్రి భోజనం చేసాక తోటకి బయలుదేరాడు.
Apr 22, 2019
చైత్ర మాసానికి స్వాగతం పలుకుతోంది...
Apr 4, 2019
TeluguOne For Your Business
About TeluguOne